The Waldsee Experience 2.0




18-02-2018
geplaatst door: Jack

Kent u dat gevoel van vroeger, dat je verjaardag eraan zat te komen? Dat gevoel van spanning, hoop, opgewondenheid en verlangen? Dat je niet slapen kon omdat de spanning te groot was? Datzelfde gevoel had ik afgelopen tijd. Eigenlijk sinds onze bijeenkomst in het wielercafé van Doetinchem waarbij d A-rijders de ritten-kalender voor komend jaar opgesteld hebben. Daar werd de rit naar Café Waldsee op de kalender gezet voor deze zondagmorgen. Ik hoop dat iedereen mijn blog van vorig jaar nog kan herinneren (zie blogs uit 2017, 3-9-2017) want dan begrijpt men de opwinding die mij al enige tijd in zijn greep heeft. Dit gevoel werd enorm versterkt door de foto’s die Sandra en Sebastiaan vrijdag op strava plaatsten. Mooie, grote stukken taart, maar dan hele hele hele grote stukken taart! Wat had ik een zin in vandaag, het vooruitzicht van zo’n stuk taart is toch fantastisch?
Vandaag was het zover en ondanks de kou, want min drie graden onder nul, waren er negen Pedaleurs aan de start. Allemaal op de taart afgekomen, zonder twijfel. De rit was fantastisch want een mooi zonnetje en nagenoeg droge wegen wat een zegen is na de maanden die we gehad hebben. Tom H. en ik hadden wel wat te klagen maar dat was van het niveau Statler en Waldorf (boe!!) maar eigenlijk was het dus magnifiek. Lekker slingeren door een prachtig landschap met kleine weggetjes, boerderijen, struwelen, boompjes , koetjes en dorpjes. Ondanks de mooie route ging het toch om de taart in Café Waldsee, laat daar geen misverstand over bestaan. In Wertherbruch was het dan zover, we waren er, we konden gaan genieten van een ‘stukje’ taart. Op de parking zag het er al slecht uit want die stond helemaal vol met auto’s met de bekende witte kentekenplaten. Binnen werd ons vermoeden waar….het zat ramvol met Oosterburen die aan het Frühstücken waren en dus was er geen plaats voor ons. Een teleurstelling van ongekende proporties, echt waar. De opperbeste stemming die bij ons allen aanwezig was verdween als sneeuw voor de zon. Daar sta je dan als negen uitgehongerde Pedaleurs, althans ik had honger en ik ga ervan uit dat de anderen ook een meer dan normale zin hadden in een stuk taart. Dat ging dus niet door want ook te koud om op het terras te gaan zitten.
Dan maar verder rijden, wat moet je anders. Na enige kilometers kwamen we een cafeetje tegen waar ze geen taart hadden zodat dit zeker geen optie was en we snel verder zijn gegaan. Het zag er ook niet zo heel tof uit. Weer verder rijdend, de moraal ging zienderogen achteruit en het klagen over het gebrek aan maagvulling werd sterker en sterker. Gelukkig kwamen we een bordje tegen van hotel Jonkhans en dat werd dus ons doel.
Wat zal ik zeggen over hotel-restaurant Jonkhans? We werden ‘gedumpt’ in de ruimte bij de Kegelbahn; kijk even op de website van hotel Jonkhans om een idee maar vooral gevoel te krijgen van die ruimte (voor de liefhebbers ik heb daar een foto gemaakt die op verzoek kan worden toegezonden). Het komt erop neer dat je van de interieurstijl van 1972 moet houden want sinds dat jaar heeft men daar niets meer veranderd. Niets gelogen, er hangt een jukebox die alleen marken accepteert en hetzelfde geldt voor de sigarettenautomaat die op de ‘Klo’ hing.
Natuurlijk viel de taart tegen dat kon ook niet anders. Als je zo toeleeft naar een climax dan valt alles, wat niet Café Waldsee is, tegen. Niet alleen het formaat was sub-standaard ook de smaak viel in het niet bij wat we eigenlijk hadden moeten krijgen. Daarbij twijfelde onze beroepsgastronoom Tom H. openlijk over het feit of het wel een echte Apfelstrudel was. Kortom een deceptie!
Na de koffie voor de tweede keer de kou in want ook na Café Waldsee was het ijzig koud.
Noemenswaardig voor na de koffiestop: de hoogtemeters over het Peeske (au) en de klinkers van het korenveld bij Braamt (au in het kwadraat voor mij).
Terug in Doetinchem: iedereen 100+ kilometers in de benen en ondanks de teleurstelling een mooie dag op de velo. Sebas: thanks.


...alle blogs...