Stoempen, snot en sterven

01-04-2018
geplaatst door: Jack

De titel heb ik gejat van een boekje van Mart Smeets dat begin jaren ’90 van de vorige eeuw uitgegeven is. Stoempen, snot en sterven is ook wat wij afgelopen zaterdag in het Vlaamse hebben gedaan. De echte wielerliefhebber weet nu waarover het gaat want de Hoogmis van het Vlaamse wielrennen werd dit weekeinde gevierd. Jawel, gevierd want het is in het weekeinde van de Ronde feest in Vlaanderen.
Verschillende Pedaleurs waren naar Vlaanderen afgereisd om mee te doen aan dit festijn waar nog 16000 andere ‘cycling-fanatics’ aan meededen. Laurens, Erik (een vriend van Laurens) en ik waren de dag ervoor al naar Vlaanderen afgezakt zodat we nog enigszins konden spreken van een nacht slapen. Anderen, waaronder Sebastiaan die samen met ons drieën de volle afstand zou rijden, kwamen vanuit het Hollandse naar ‘de koers’ zodat bij hen niet echt sprake was van een echte nachtrust. Ons tripje was een les in geduld, iets wat ik niet zoveel heb, vanwege het bijkans apocalyptische verkeersinfarct dat Antwerpen beleefde en waar wij de volle honderd procent getuige van mochten zijn. Het plan om onze startbewijzen alvast op te halen en voor zeven uur bij het bed and breakfast in Herzele te zijn viel behoorlijk in duigen want om zeven uur waren we nog steeds bezig Antwerpen te verlaten. Uiteindelijk wisten we toch Herzele te bereiken maar het was al zo laat dat het al tijd was om te gaan slapen. De wekker ging vroeg want aangezien het een rit in lijn was, moesten we eerst met de bus van Oudenaarde naar Antwerpen gebracht worden; vertrek kwart over vijf ’s ochtends! Ter info, Herzele ligt op ongeveer een half uur rijden van Oudenaarde. Het draagt natuurlijk alleen maar bij aan het heroïsche en Spartaanse van deze onderneming. Ik mag hier trouwens niet voorbij gaan aan het feit dat onze collega-pedaleurs, die de iets kortere afstand reden en vanuit Oudenaarde startten, ’s ochtends heel vroeg vanuit Doetinchem vertrokken. Extreem vroeg uit de veren en dan zo’n drie uur in de auto zitten om daarna een heel zware tocht te rijden! Respect!
De tocht zelf dan! Waarom al die ontberingen ondergaan om een stuk te fietsen? Waarom?
Ten eerste, de liefde voor de koers (dank aan Niki Terpstra)! Want, ‘oeh beminde gelovige, dat is nogal eens een koers’. Deze koers is in mijn beleving de mooiste koers van het jaar, mooier dan Luik-Bastenaken-Luik, mooier dan de Amstel, mooier dan Parijs-Roubaix, alhoewel die dicht in de buurt komt, mooier dan de Tour, mooier dan de Giro, kortom de mooiste. Dat komt door de kasseien, zo meteen meer daarover, de ‘bergen’, de beleving van de wielerliefhebbers en de winnaars. Die winnaars zijn stuk voor stuk Flandriens. Was Flandriens vroeger een scheldnaam, nu is het een naam om trots op te zijn want volgens van Dale is een Flandrien een wielrenner die behalve door een grote fysieke kracht, gekenmerkt wordt door het vermogen om in ongunstige (weers)omstandigheden zijn strijdlust te behouden, en daardoor uitermate geschikt voor het rijden van Vlaamse voorjaarsklassiekers. Ergo een naam om fier op te zijn. Even een rijtje met namen: Terpstra, Merckx, de Vlaeminck, Kuiper, Museeuw, Bugno, Bartoli, Boonen, Cancellara en Gilbert. Zij wisten allemaal de koers der koersen te winnen.
De kasseien. Kasseien zijn niet fijn om over te rijden, punt uit. Juist Flandriens, met die ‘fysieke kracht’ kunnen daar echter beter tegen dan niet-Flandriens. Je moet het zo zien: sommige renners kunnen lekker over bergen fietsen, anderen fietsen een lekker stukje alleen maar Flandriens die rijden zulke mannen naar de kloten op de kasseien. Hoe slechter ze erbij liggen hoe meer ze het verschil tussen mannen en die andere wielrenners laten zien. De bergen maken het allemaal nog maar mooier.
Nu de titelverklaring.: ‘Stoempen, snot en sterven’. Bij mij was het stoempen en snot, bij Laurens volgens mij alleen maar stoempen, alhoewel hij er wel heel mooi bijfietste hoor want wat een uithoudingsvermogen heeft die man, en Sebastiaan die had deze keer alle drie maar vooral het sterven. Net als ik leefde Sebastiaan al maanden toe naar dit weekeinde, alles had hij er aan gedaan om topfit aan de start te staan. Hij zou eens een stukje fietsen laten zien. Ik was daar stiekem bang voor want ik heb met hem ook wel eens Tilff-Bastogne-Tilff gereden en daar ben ik nog zowel fysiek als psychisch van aan het herstellen. Helaas voor Sebastiaan werd ie ziek de week voor de Ronde, die jongen was echt strontverkouden en hij had amper nog een stem over en voelde zich echt heel beroerd maar dan echt heeeel beroerd. Maar wat doe je als je al maanden naar zoiets als de Ronde van Vlaanderen toeleeft? Als je Sebastiaan een beetje kent weet je dan dat hij het gaat proberen. Normaliter rijdt hij ons helemaal aan gort tijdens dit soort tochten maar deze keer was dat niet zo. Wat heeft die jongen door zijn verkoudheid afgezien. Het was zo duidelijk dat hij afzag, dat hij moest aanklampen, dat hij een veel grotere inspanning aan het leveren was dan Laurens en ik bij elkaar, dat hij aan opgeven dacht maar dit natuurlijk niet deed. Vandaar: Stoempen, snot en sterven want dat laatste heeft hij gedaan. Diep respect dan hij de Ronde in deze toestand heeft uitgereden en bij ons is gebleven want we hebben redelijk doorgereden. Chapeau.

Ik ben ieder geval blij dat ik de Ronde heb gereden. Volgend jaar Roubaix om een ode te brengen aan de kassei?


...alle blogs...