Roland Garros, een 5 setter!




05-08-2018
geplaatst door: Jack

Jawel tennistermen in een blog over wielrennen. Om dit uit te leggen moeten we eerst een stukje terug in de tijd. Naar 13 augustus van het vorige jaar want toen heb ik een uitgebreide verhandeling geschreven, ik hou niet van het woord blog, over de soklengte. Iedereen kent de formule natuurlijk nog, zo moeilijk is ie natuurlijk niet. Voor degene die de formule vergeten zijn, ik kan het me niet voorstellen, of voor het eerst op deze site zijn, de formule is als volgt:
S=A/π-√B±(B/A)/(1CS)
Even ter herinnering: S is de soklengte, A is de onderbeenlengte, B is de afstand enkelbot tot de onderkant van je kuit en SC is de kuiten-schaamfactor! Dit is een subjectieve maat want 10 als je jezelf schaamt voor je kuiten en 1 als je er heel trots op bent. Kijk voor meer uitleg naar de ‘blog’ van vorig jaar.
De soklengte verhandeling heeft als het ware een paradigmashift tot gevolg gehad of dat hoop ik althans. Dat mijn stukje tot een dramatisch (ja, een paradigmashift is dramatisch) ander beeld van de werkelijkheid heeft geleid. Dat Pedaleurs sinds dat stukje zich meer en meer bewust zijn van de elegantie van langere sokken, van de schoonheid ervan en dus de werkelijkheid van het sokdragen anders bekeken en dus naar langere sokken zijn gaan kijken. Ik denk ook dat door de shift de schaamfactor in bovenstaande formule bij veel Pedaleurs naar beneden is gegaan. Sommigen van onze fietsende vrienden zijn al bij een schaamfactor 1 aangekomen; het nirvana van sokken dragen.
Nu we weten waarom de sokken voor de Pedaleurs belangrijk zijn, komen we ook al wat dichter bij het bergrijpen waarom hier Roland Garros wordt vermeld maar we zijn er nog niet.
De A-Pedaleurs rijden tegenwoordig allemaal met kekke sokken rond, sommige kleurrijk, zoals bijvoorbeeld Sebastiaan en Sandra (die zitten in mijn kamp want ik ben meer van de flamboyante sok-uitingen) en andere heel stijlvol met maagdelijk witte sokken (Tom en Erik). Ik zou graag tot het kamp van Tom en Erik behoren maar ik heb niet de goede kuiten voor stijlvolle witte sokken. Had ik maar kuiten als Niki Terpstra, dan reed ik altijd met hele lange witte sokken, net als hij. Als je zowel de Ronde als Roubaix gewonnen hebt, heb je altijd gelijk en zeker over sokken! Helaas heb ik veel dikkere kuiten en staan die witte lange sokken mij minder en zoek ik mijn toevlucht tot wat extravagantere gekleurde exemplaren.
Nog één opmerking over de A-Pedaleurs voor wat betreft het sokken dragen, die hebben dus hun schaamfactor serieus weten te verlagen, ik zag zelfs Jan, een notoire ‘enkelsokdrager’, vandaag met sokken die perfect in de sokken-formule vallen. Hulde! Blijft er nog één dissonant over…. Onze voorzitter nota bene, die voldoet anno 2018 nog steeds niet aan de formule. Ik zal hem binnenkort, waarschijnlijk bij het clubweekeinde, eens ‘onder handen nemen’.
Goed, we weten nu dat wij A-Pedaleurs trots zijn op onze sokken maar waarom dan Roland Garros en dan ook nog een 5 setter? Een onverlaat, de wegkapitein van vandaag, stuurde ons over een gravelpad (met onze mooie sokken!!!!) langs de Aa. Mooie omgeving maar wat een stof en daar wringt nou de schoen want door dat stof, dat wat oranjeachtig was, waren onze sokken en schoenen smerig geworden. Zo smerig dat het wel leek of we een 5 setter op court Suzanne Lenglen tegen Rafael Nadal gespeeld hadden. Onze fietsen waren ook vuil maar die sokken! Woorden schieten te kort om dit drama te beschrijven en ik heb er toch al wat gebruikt om hier te komen.
Zeker de mensen met een schaamfactor 1 tot 3 waren redelijk ontstemd en gelukkig voor de wegkapitein stond de Waldsee experience weer op het programma (zie de blog van 3 september vorig jaar) zodat de ontstemde zielen weer wat gunstiger gestemd konden worden.
Het was weer echt een experience! Bijkomend heuglijk feit was dat Rob trakteerde. Nogmaals dank Rob! Top! De taart, ik had een Traumtorte, gewicht 3.4 kilogram, was fantastisch. Hier moet ik echt even mijn persoonlijke ervaring delen. Als je een stuk taart van 3.4kg eet, spreek je over een ervaring die verschillende gemoedstoestanden tot gevolg heeft. Na ongeveer een kwart van mijn Traumtorte verorberd te hebben, bekroop mij een gevoel van dat ik misselijk werd van deze machtige taart maar na verloop van tijd kwam ik in een ‘steady state’ en kon ik maar blijven eten, de tijd bleef even stilstaan, waarna ik uiteindelijk toch in de slotfase kwam waarbij ik mij moest dwingen om de Torte tot aan het laatste stuk op te eten…. Het is volbracht! Ik meende dezelfde gemoedstoestand bij mijn collega coureurs te ontwaren dus ik was niet alleen, gelukkig maar.
Wat valt er nog meer te melden over vandaag? Dat het een mooie tocht is en dat de Duitse Bocht, we hebben hem niet besproken bij de laatste ledenvergadering, nog altijd bestaat (zie wederom het stukje van vorig jaar 3 september).
Rest me nu niets meer dan Sebas te bedanken voor de mooie rit (behalve dat gravelpad natuurlijk) en Rob voor de heerlijke taart.

In het dagelijkse leven ben ik trouwens ook een sokken-adept, mocht je dat ook zijn, lees dan het volgende stukje eens: https://speld.nl/2018/07/30/man-met-kekke-sokken-waarschijnlijk-vlot/


...alle blogs...