C-rijders op bedevaart

05-06-2019
geplaatst door: Dorien

“Wat doe jij op woensdag?”. Nog voordat ik die vraag kan beantwoorden komt de volgende al. “Ben je katholiek?”. Euhhh, nee. Wat is dit voor kruisverhoor? Moet dat bij de C-rijders, fietsen die beter soms? De ondervraging komt van Herman en hij loopt al weer door naar een volgend slachtoffer. We staan namelijk even stil omdat iemand lek gereden heeft.
Dit vond allemaal afgelopen zondag plaats tijdens de rit naar Almen. Hans, nog complimenten voor de mooie route!

Maar goed, later volgt een mail die voor opheldering zorgt. Herman wil namelijk een bedevaartsrit fietsen naar Kevelaer. Daar moet ik nog eens een nachtje over slapen. Kevelaer, dat is een tocht van 130 km! Zover heb ik nog nooit gefietst.
Nachtje slapen helpt niks, ik twijfel nog steeds maar ik denk aan een slogan van de Zwarte Cross: “Vaak buj te bange” en mail Herman dat ik ook mee ga. Zo’n tocht is gewoon 2 x 65 km, dat moet te doen zijn.

Op woensdagmorgen heeft Herman 5 volgelingen: Gerard, Richo, Theo, Karel en ik dus. Van Doetinchem gaat het via Etten richting Megchelen en via de groene grensovergang Duitsland in. Ook daar heeft het de avond te voren flink gewaaid er liggen overal takken op de wegen en fietspaden. We maken er een sport van om deze allemaal handig te ontwijken. Het is prachtig fietsweer, niet te warm en ook niet te veel wind. Bij Rees op de brug over de Rijn krijg ik al een beetje vakantiegevoel. De mannen volgens mij ook want een poosje later zitten ze allemaal op een bankje bootjes te kijken! Oké, ik moest ook even plassen bij zo’n degelijk huiskamercafé (alleen geopend in ’t weekend) maar voor mij dus ook op woensdag.
Niet te lang pauzeren we moeten nog een eindje. We fietsen met een mooi tempo Kevelaer binnen met als eerste doel zo’n fijn bakkertje voor koffie met…..iets. We genieten van lekkere broodjes en ik heb ook nog een grosse cappuccino (op de terugweg weer plassen dus). Met een goed gevulde buik begint de bedevaartsroute door de stad. We nemen een kijkje in de Mariabasiliek die prachtig is van binnen. Zelfs als niet-katholiek ben je hiervan onder de indruk. Er worden kaarsjes aangestoken en Richo hangt de toerist uit door overal foto’s van te nemen (gelukkig hebben die 2 nonnen het niet in de gaten gehad!). Theo kan het gezang van een groep dames bij de Gnadenkapelle wel waarderen terwijl we richting de Kaarsenkapel lopen. Binnen zijn behalve veel kaarsen ook vaantjes te zien van heel veel schutterijen waaronder ook Nederlandse. Helemaal geluidloos zijn we natuurlijk niet op de klikkende fietsschoenen. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom de priester maar 1 zuinige foto van ons wil maken fluistert Gerard, gelukkig staan we er wel goed op!
Genoeg voor vandaag, onze fietsen staan te trappelen om naar huis te gaan. Beetje zonnebrand op de neus en het gaat verder over allerlei “patchwork” asfaltpaadjes en nu pakken we ook vaker de grote weg, de fietspaden waren namelijk nog niet geveegd. Er zit 1 klimmetje in de route (ben vergeten waar) en dat brengt toch het haantjesgedrag naar boven. Niet bij mij (ben een hennetje) en ook niet bij Karel die allang blij is dat hij weer zo’n afstand kan fietsen. We hebben vele gespreksonderwerpen en zo vliegen de kilometers voorbij. We komen op Herman’s geboortegrond Megchelen en snakken naar een zoete Cooooola. Pech voor ons, Ter Voert zit dicht op woensdag maar bij de Kieviet zijn we welkom (ook al zijn ze eigenlijk nog gesloten). Dan is het nog maar een klein stukje. We prijzen onszelf en wegkapitein Herman voor deze gezellige en sportieve tocht.
Het kruisverhoor is hem vergeven en als ik thuis ben voelt het douchewater van de Vitens “heilig”. Heerlijk! Wonderlijk wat zo’n bedevaartsrit met je doet.

P.S: hopelijk gaat de volgende bedevaart niet naar Lourdes……dat is namelijk wel 20 x 65 km!! Eerst maar weer een nachtje slapen.

Groet Dorien




...alle blogs...