Blog

Blogs uit 2020. Blogs tonen van jaar -->  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  


Het nieuwe fietsen met de B-groep:

05-07-2020
geplaatst door: Andre Seinhorst

Zoals in de mail al werd aangekondigd liepen de aanmeldingen al snel via de app binnen en zo geschiede. Om 8:30uur stonden we met zijn allen bij de Pedaleur om "het nieuwe fietsen" af te trappen.
Met 8 man op pad, is na zo'n vreemde periode niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid. Al gauw merkten we dat iedereen wel op één of andere manier had getraind of gefietst. De één met zijn vrouw, de ander met een clublid of met een vriend...
Met een flinke wind in de rug glijden we richting Aalten met als doel Sevink Mölle bij Winterswijk. Door de wind en de gemiddelde snelheid was het dan ook noodzakelijk om een extra lusje te maken, maar na een kilometer of 2 extra kwamen we dan toch aan bij onze welverdiende rustplek (Sevink Mölle). Een zeer mooie locatie met voldoende zitplaatsen. Verdeeld over 2 tafels konden we genieten van koffie, cola en appelgebak. Dat was heerlijk!!
Zo gemakkelijk als we naar Winterswijk rolden, zo moeizaam ging het met wind tegen. Toch wisten we door tijdig door te draaien en goed samen te werken de wind te trotseren. 40KM met wind vol op de kop is wel een slijtage slag, zeker toen ook nog 2 viaductjes opgesprint moesten worden. Ruim voor de start van F1, waar het merendeel naar wilde gaan kijken, kwamen we moe, maar voldaan terug in Doetinchem. Met een paar spetters uit de lucht en een paar van beneden, konden we terugkijken op een zeer mooie rit door ons achterhoekse landschap! Stijn bedankt voor deze mooie route!

Dit belooft wat voor volgende week, we staan er zeker weer met zijn allen omdat "het nieuwe fietsen" toch erg veel op het oude fietsen lijkt :-)


Crockett en groeten




14-06-2020
geplaatst door: Jack

Na een instagram-post van Leon van Bon, waarin hij vraagt of je andere renners groet, heb ik eens nagedacht over dit groeten van andere renners.
Eén: hier is geen velominati-regel voor wat natuurlijk raar is. Wel vinden dat je geen tasje onder je zadel mag hebben, dat je broek zwart moet zijn, je nooit je fiets boven je hoofd mag tillen behalve als je ‘m op het dak van je auto moet zetten (dit is eigenlijk één van de belangrijkste regels die er is, wat een waanzin om je fiets boven je hoofd te houden omdat je bijvoorbeeld een berg beklommen hebt. Onnodig: punt uit) maar niets melden over het groeten van mede-wielrenner. Let wel, ik heb het hier over wielrenners en niet over fietsers die een fiets berijden met een krom stuur. Wielrenners hebben sowieso een helm op want wie dat niet heeft is in de eerste plaats een sukkel maar zeker geen wielrenner. Zo dat is alvast duidelijk.
Twee: vroeger, vroeger was alles beter! Toen had je Sonny Crockett, waarover later meer, had je op tv Nederland één èn twee, meer niet, won een Nederlander nog wel eens de Tour of werd wereldkampioen op de weg, zaten we niet heel de dag over een schermpje te wrijven en groette je andere wielrenners wanneer je elkaar tegenkwam op de weg.
Drie: waarom eigenlijk groeten? Dat je de ander herkent als wielrenner en dat je beide weet dat je een ‘ander soort mens’ bent. Motorrijders doen het ook en die doen eigenlijk niets speciaals want een motor gekocht, pakje en helmpje erbij, tank vol met benzine en gas geven. Kan iedereen. Wielrennen, da’s andere koek. Daar komt grinta bij kijken, duwen, trekken, soigneren en nog veel meer. Dat doet een motorrijder niet, die zit met zijn gat op een machine die het werk doet. Als die motorrijders elkaar al groeten omdat ze elkaar erkennen als motorrijder waarom wielrenners, die veel meer delen, dan niet?
Om een lang verhaal kort te maken: ik vind dat wielrenners elkaar moeten groeten! Doe het vanaf nu (maar wel naar mensen met een helm op want als ze met een ‘haar-helm’ rijden mag je ze negeren) en over een tijdje doet iedereen het weer. Vandaag heeft ons groepje (of alleen ik) veelvuldig gegroet, weinig teruggekregen maar het begin is gemaakt.
Dan hadden we vandaag ook nog een paar lifters die nadat we ze voorbij gereden waren, inclusief groet natuurlijk, lekker in ons wiel gingen hangen. Allemaal leuk en aardig maar niet echt netjes. De velominati hebben daar in tegel 19 dan wel weer iets over te melden. Een goede regel die ik bij eenieder onder de aandacht wil brengen en ik hoop dat de profiteurs van vanochtend per ongeluk ook deze blog lezen en het volgende ter harte nemen: ‘Introduce Yourself.If you deem it appropriate to join a group of riders who are not part of an open group ride and who are not your mates, it is customary and courteous to announce your presence. Introduce yourself and ask if you may join the group. If you have been passed by a group, wait for an invitation, introduce yourself, or let them go. The silent joiner is viewed as ill-mannered and Anti-V. Conversely, the joiner who can’t shut their cakehole is no better and should be dropped from the group at first opportunity.’
Nu nog even over Sonny Crockett want Erik en ik waren er met twee op pad vandaag die Sonny Crockett niet kennen! Niet alleen Crockett hoor maar ook stuif ‘s in, ren je rot, dikke deur en ik verwacht ook dat ze de Grobbebollen niet kennen. Niet te geloven dat je Sonny Crockett niet kent, de man die een alligator op zijn boot had. En dat wisten die jongens niet! Echt, schrijnend natuurlijk maar Erik en ik hebben hun algemene ontwikkeling weer naar een hoger niveau gebracht. Waar wielrennen al niet goed voor is.


Kakofonie




17-05-2020
geplaatst door: Jack

Ja, dan heb je duizenden kilometers alleen gefietst, uren alleen met je eigen gedachten geweest, altijd je eigen wegkapitein geweest, zelf tegen de wind in moeten duwen en bovenal jezelf hebben moeten motiveren om te gaan fietsen en niet een andere Pedaleur met bijvoorbeeld een appje of gewoon de reguliere Pedaleur-ritten als duwtje in de rug gehad en dan is er opeens.....kakofonie! Vandaag was ik op pad met de jongens van team ‘vijverberg’, een splintergroep van de Pedaleurs. Ikzelf ben van het team IJsseltuinen maar omdat er volgens mij maar één A-Pedaleur in deze buurt woont is mijn splintergroep maar één man sterk. Kakofonie....want dat was het na die uren in eenzaamheid waarbij ik op den duur vreemd ging doen door zelfs een rit te maken die, op strava, op een vogel lijkt. Ondanks het deviante gedrag, ik vind eigenlijk dat je een rondje moet rijden (ik bevind me in goed gezelschap wat dat betreft want Marianne Vos vindt dat ook), ben ik op mijn vogeltje best fier. Kakofonie of misschien zelfs pandemonium was het vergeleken met de afgelopen maanden want die mannen, we waren met de door de NTFU aanbevolen vier man, hadden een hoop te vertellen. Veel was, zoals te doen gebruikelijk, absoluut niet relevant want dat ging bijvoorbeeld over het feit dat Erik en ik BMW-motorrijders maar een bepaald soort mensen vonden (vraag ons maar een keer persoonlijk wat wij daar van vinden) en de vijverberg-gebroeders waren het daar absoluut niet mee eens. Dat hebben ze mis natuurlijk maar ik wijd dat aan gebrek aan levenservaring. Het zij hun vergeven. Wel waren we het hartgrondig eens dat wij er goed gesoigneerd uitzien, weten hoe je moet fietsen en dat alle andere ‘fietsers’ dat allemaal niet snappen, of toch bijna alle andere ‘fietsers’.
Verder was het natuurlijk ouderwets gezellig. Gelukkig kunnen we weer met elkaar fietsen al is het enigszins beperkt maar het is een start! More to come.


Leegheid......

09-02-2020
geplaatst door: Jack

Vandaag hadden we met de A-groep naar Kalkar ‘gemoeten’, ware het niet dat onze nestor Bernard besloot dat het gezien de voorspelde wind en dat de niet voorspelde maar bekende wegdekkwaliteit bij onze oosterburen zeer te wensen overlaat, niet verstandig was om te gaan wielrennen. Het was echt de combinatie die hem dat deed besluiten, afzonderlijk van elkaar was het nog wel te doen geweest. Wijs natuurlijk, geen discussie mogelijk ook al kost het ons een dozijn of meer aan kommetjes. Wijs omdat men hier (lees: het Oosten) hier natuurlijk helemaal niet mee kan omgaan. Dit is iets voor Zeeuwen, die doen dit om de dag, fietsen met keiharde wind bedoel ik. Vroeger, toen ik nog in Zeeuws-Vlaanderen woonde was dit schering en inslag, Wij moesten met zulke harde wind fietsen dat we zo schuin moesten fietsen dat onze pedalen geregeld de grond raakten, eigenlijk met iedere omwenteling. Zo’n harde wind dus. Kom daar maar eens om in de Achterhoek. Wij Zeeuwen zijn dat zo gewend, die harde wind, dat we niet mee eens mogen meedoen met het Nederlands kampioenschap tegen-de-wind-in-fietsen, we zouden de eerste honderd plekken innemen en dat is niet zo leuk voor de andere deelnemers. Zo zijn wij dan ook weer, hé.
Maar goed, de rit naar Kalkar ging dus niet door vanwege de beperkte stormfietscapaciteiten van de Pedaleurs. Dan maar de beschutting van de bossen opzoeken en dus de crossfiets uit de schuur trekken. Dat bosfietsen is natuurlijk maar een flauw surrogaat vergeleken met het stoempen tegen de wind in maar je hoort bij een club en dan doe je maar mee. Bosfietsen dus. Tom en Marco waren de bouwkundigen van de rit van vandaag. Dat moet je ze nageven hoor, die twee weten overal de weg en op den duur zaten we ongeveer bij Frankfurt en nog wisten ze de weg. Diep respect. Die twee wisten niet alleen een heel mooi toertje te maken, ze waren ook nog eens de onbetwiste motoren van ons groepje vandaag. Het toertje: Montferland-Elten op een alternatieve wijze met mooie stroken met uitdagende klimmetjes, schitterende uitzichten en dito natuur. Vervolgens richting Slangenburg om daar nog wat te slingeren door een prachtige omgeving. De Achterhoek is toch erg mooi hoor en compenseert uiteindelijk het gemis van echt tegen de wind fietsen. Alhoewel we soms toch serieus wat wattages moesten pompen om nog enigszins acceptabele snelheden te bereiken.
Ondanks dat de afstand niet boven de 100km uitkwam hebben we toch gemeend een koffiepauze in te lassen. Kijkend naar de niet wielrenners in de uitspanning maar voornamelijk bij het zien van de drive-through-klanten schoten de eerste zinnen van het boek de Renner van Tim Krabbé me te binnen: ‘Meyrueis, Lozère, 26 juni 1977. Warm, bewolkt weer. Ik pak mijn spullen uit mijn auto en zet mijn fiets in elkaar. Vanaf terrasjes kijken toeristen en inwoners toe. Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me.’ (ik moet wel bekennen dat ik nu het boek erbij gepakt heb om het correct te noteren). Vervang Meyrueis, Lozère door Zeddam, de Achterhoek en noteer de datum van vandaag en negeer de beschrijving van het weer en dat is wat mij te binnen schoot. De leegheid van de niet-wielrenners en dan in het bijzonder de exemplaren die het teveel moeite vinden om uit hun auto te komen om een broodje of bak koffie binnen te nuttigen of gewoon brood te kopen. Wat een leegheid, schokkend…
Als je nog eens een boek wilt lezen en je weet niet welke te kiezen en je hebt de Renner nog nooit gelezen wat eigenlijk een schande is (zoals Anton Geesink dit zo mooi kon zeggen), kies dan voor de Renner. Een top boek.