Blog

Blogs uit 2020. Blogs tonen van jaar -->  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  2020  


Kakofonie




17-05-2020
geplaatst door: Jack

Ja, dan heb je duizenden kilometers alleen gefietst, uren alleen met je eigen gedachten geweest, altijd je eigen wegkapitein geweest, zelf tegen de wind in moeten duwen en bovenal jezelf hebben moeten motiveren om te gaan fietsen en niet een andere Pedaleur met bijvoorbeeld een appje of gewoon de reguliere Pedaleur-ritten als duwtje in de rug gehad en dan is er opeens.....kakofonie! Vandaag was ik op pad met de jongens van team ‘vijverberg’, een splintergroep van de Pedaleurs. Ikzelf ben van het team IJsseltuinen maar omdat er volgens mij maar één A-Pedaleur in deze buurt woont is mijn splintergroep maar één man sterk. Kakofonie....want dat was het na die uren in eenzaamheid waarbij ik op den duur vreemd ging doen door zelfs een rit te maken die, op strava, op een vogel lijkt. Ondanks het deviante gedrag, ik vind eigenlijk dat je een rondje moet rijden (ik bevind me in goed gezelschap wat dat betreft want Marianne Vos vindt dat ook), ben ik op mijn vogeltje best fier. Kakofonie of misschien zelfs pandemonium was het vergeleken met de afgelopen maanden want die mannen, we waren met de door de NTFU aanbevolen vier man, hadden een hoop te vertellen. Veel was, zoals te doen gebruikelijk, absoluut niet relevant want dat ging bijvoorbeeld over het feit dat Erik en ik BMW-motorrijders maar een bepaald soort mensen vonden (vraag ons maar een keer persoonlijk wat wij daar van vinden) en de vijverberg-gebroeders waren het daar absoluut niet mee eens. Dat hebben ze mis natuurlijk maar ik wijd dat aan gebrek aan levenservaring. Het zij hun vergeven. Wel waren we het hartgrondig eens dat wij er goed gesoigneerd uitzien, weten hoe je moet fietsen en dat alle andere ‘fietsers’ dat allemaal niet snappen, of toch bijna alle andere ‘fietsers’.
Verder was het natuurlijk ouderwets gezellig. Gelukkig kunnen we weer met elkaar fietsen al is het enigszins beperkt maar het is een start! More to come.


Leegheid......

09-02-2020
geplaatst door: Jack

Vandaag hadden we met de A-groep naar Kalkar ‘gemoeten’, ware het niet dat onze nestor Bernard besloot dat het gezien de voorspelde wind en dat de niet voorspelde maar bekende wegdekkwaliteit bij onze oosterburen zeer te wensen overlaat, niet verstandig was om te gaan wielrennen. Het was echt de combinatie die hem dat deed besluiten, afzonderlijk van elkaar was het nog wel te doen geweest. Wijs natuurlijk, geen discussie mogelijk ook al kost het ons een dozijn of meer aan kommetjes. Wijs omdat men hier (lees: het Oosten) hier natuurlijk helemaal niet mee kan omgaan. Dit is iets voor Zeeuwen, die doen dit om de dag, fietsen met keiharde wind bedoel ik. Vroeger, toen ik nog in Zeeuws-Vlaanderen woonde was dit schering en inslag, Wij moesten met zulke harde wind fietsen dat we zo schuin moesten fietsen dat onze pedalen geregeld de grond raakten, eigenlijk met iedere omwenteling. Zo’n harde wind dus. Kom daar maar eens om in de Achterhoek. Wij Zeeuwen zijn dat zo gewend, die harde wind, dat we niet mee eens mogen meedoen met het Nederlands kampioenschap tegen-de-wind-in-fietsen, we zouden de eerste honderd plekken innemen en dat is niet zo leuk voor de andere deelnemers. Zo zijn wij dan ook weer, hé.
Maar goed, de rit naar Kalkar ging dus niet door vanwege de beperkte stormfietscapaciteiten van de Pedaleurs. Dan maar de beschutting van de bossen opzoeken en dus de crossfiets uit de schuur trekken. Dat bosfietsen is natuurlijk maar een flauw surrogaat vergeleken met het stoempen tegen de wind in maar je hoort bij een club en dan doe je maar mee. Bosfietsen dus. Tom en Marco waren de bouwkundigen van de rit van vandaag. Dat moet je ze nageven hoor, die twee weten overal de weg en op den duur zaten we ongeveer bij Frankfurt en nog wisten ze de weg. Diep respect. Die twee wisten niet alleen een heel mooi toertje te maken, ze waren ook nog eens de onbetwiste motoren van ons groepje vandaag. Het toertje: Montferland-Elten op een alternatieve wijze met mooie stroken met uitdagende klimmetjes, schitterende uitzichten en dito natuur. Vervolgens richting Slangenburg om daar nog wat te slingeren door een prachtige omgeving. De Achterhoek is toch erg mooi hoor en compenseert uiteindelijk het gemis van echt tegen de wind fietsen. Alhoewel we soms toch serieus wat wattages moesten pompen om nog enigszins acceptabele snelheden te bereiken.
Ondanks dat de afstand niet boven de 100km uitkwam hebben we toch gemeend een koffiepauze in te lassen. Kijkend naar de niet wielrenners in de uitspanning maar voornamelijk bij het zien van de drive-through-klanten schoten de eerste zinnen van het boek de Renner van Tim Krabbé me te binnen: ‘Meyrueis, Lozère, 26 juni 1977. Warm, bewolkt weer. Ik pak mijn spullen uit mijn auto en zet mijn fiets in elkaar. Vanaf terrasjes kijken toeristen en inwoners toe. Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me.’ (ik moet wel bekennen dat ik nu het boek erbij gepakt heb om het correct te noteren). Vervang Meyrueis, Lozère door Zeddam, de Achterhoek en noteer de datum van vandaag en negeer de beschrijving van het weer en dat is wat mij te binnen schoot. De leegheid van de niet-wielrenners en dan in het bijzonder de exemplaren die het teveel moeite vinden om uit hun auto te komen om een broodje of bak koffie binnen te nuttigen of gewoon brood te kopen. Wat een leegheid, schokkend…
Als je nog eens een boek wilt lezen en je weet niet welke te kiezen en je hebt de Renner nog nooit gelezen wat eigenlijk een schande is (zoals Anton Geesink dit zo mooi kon zeggen), kies dan voor de Renner. Een top boek.