Blog

Blogs uit 2018. Blogs tonen van jaar -->  2013  2014  2015  2016  2017  2018  


Supergezellige Berg en Dal tocht

15-04-2018
geplaatst door: Wim Leunen

Ondanks de wat mindere weersvoorspelling hebben we met zijn allen weer een supermooie tocht gemaakt:
het was ook bijna een koningsrit, naar Berg en Dal: de tocht die voor mij altijd de kroon op de toertochten bij de Pedaleur is.

Herman was deze keer wegkapitein. Vlak voor de beklimming van 't Peeske trapte hij zijn crank van zijn fiets, dus de hele groep was in rep en roer: "hellup, , hellup, wat moeten we nu zonder onze wegkapitein?"
Iemand die de weg wist bood al gelijk aan om de leiding over te nemen, maar dat hoefde gelukkig niet:
onder Herman's kwaad gemompel
'Ik heb net de fiets laten onderhouden voor 800 Euro en nu gebeurt me dit'
bleek aandraaien van twee boutjes voldoende om hem weer op weg te helpen.
NB: deze beurt is, natuurlijk!, niet door De Pedaleur uitgevoerd! Zo, weer wat reclame voor de Pedaleur zodat ik mij wat minder schuldig voel over de link naar mijn eigen vlog onderaan (die btw alleen over kennisdeling gaat).

Ik vond het erg fijn dat Monique er dit keer ook bij was: bij de beklimmingen heeft zij een mooi hoog traptempo dat ik imiteerde waardoor ik haar redelijk (slechts op een paar honderd meter afstand op 't Peeske) kon volgen.

En ook Wendy was erbij: zij kondigde heel eerlijk,
dus geheel in stijl met Amerika's aanval op Syrië,
aan er flink veel zin in te hebben en trok in de laatste kilometers de hele groep uit elkaar, waardoor velen van ons haar smeekten het wat rustiger aan te doen. Samen uit en thuis lukte daarna gelukkig best wel goed.

Met Theo nog even de laatste stand van zaken rond Joop doorgesproken:
Toen Theo Joop's kamer in het ziekenhuis inliep zei Joop:
"Wa mo'j hier dan?"
Dus met Joop's humor zit het nog steeds snor.
Hij kondigde ook aan op eind van het jaar weer mee gaan fietsen, dus aan zijn instelling ligt het niet!

Tot ziens Joop,
succes en we missen je!

Monique: dankjewel, groetjes aan Sebas en samen veel plezier in Toscane volgende week!

PS Als je het leuk vind iets over mijn andere hobby/ tweede baan te weten:
https://www.facebook.com/wim.leunen/videos/10209919060648074/


Stoempen, snot en sterven

01-04-2018
geplaatst door: Jack

De titel heb ik gejat van een boekje van Mart Smeets dat begin jaren ’90 van de vorige eeuw uitgegeven is. Stoempen, snot en sterven is ook wat wij afgelopen zaterdag in het Vlaamse hebben gedaan. De echte wielerliefhebber weet nu waarover het gaat want de Hoogmis van het Vlaamse wielrennen werd dit weekeinde gevierd. Jawel, gevierd want het is in het weekeinde van de Ronde feest in Vlaanderen.
Verschillende Pedaleurs waren naar Vlaanderen afgereisd om mee te doen aan dit festijn waar nog 16000 andere ‘cycling-fanatics’ aan meededen. Laurens, Erik (een vriend van Laurens) en ik waren de dag ervoor al naar Vlaanderen afgezakt zodat we nog enigszins konden spreken van een nacht slapen. Anderen, waaronder Sebastiaan die samen met ons drieën de volle afstand zou rijden, kwamen vanuit het Hollandse naar ‘de koers’ zodat bij hen niet echt sprake was van een echte nachtrust. Ons tripje was een les in geduld, iets wat ik niet zoveel heb, vanwege het bijkans apocalyptische verkeersinfarct dat Antwerpen beleefde en waar wij de volle honderd procent getuige van mochten zijn. Het plan om onze startbewijzen alvast op te halen en voor zeven uur bij het bed and breakfast in Herzele te zijn viel behoorlijk in duigen want om zeven uur waren we nog steeds bezig Antwerpen te verlaten. Uiteindelijk wisten we toch Herzele te bereiken maar het was al zo laat dat het al tijd was om te gaan slapen. De wekker ging vroeg want aangezien het een rit in lijn was, moesten we eerst met de bus van Oudenaarde naar Antwerpen gebracht worden; vertrek kwart over vijf ’s ochtends! Ter info, Herzele ligt op ongeveer een half uur rijden van Oudenaarde. Het draagt natuurlijk alleen maar bij aan het heroïsche en Spartaanse van deze onderneming. Ik mag hier trouwens niet voorbij gaan aan het feit dat onze collega-pedaleurs, die de iets kortere afstand reden en vanuit Oudenaarde startten, ’s ochtends heel vroeg vanuit Doetinchem vertrokken. Extreem vroeg uit de veren en dan zo’n drie uur in de auto zitten om daarna een heel zware tocht te rijden! Respect!
De tocht zelf dan! Waarom al die ontberingen ondergaan om een stuk te fietsen? Waarom?
Ten eerste, de liefde voor de koers (dank aan Niki Terpstra)! Want, ‘oeh beminde gelovige, dat is nogal eens een koers’. Deze koers is in mijn beleving de mooiste koers van het jaar, mooier dan Luik-Bastenaken-Luik, mooier dan de Amstel, mooier dan Parijs-Roubaix, alhoewel die dicht in de buurt komt, mooier dan de Tour, mooier dan de Giro, kortom de mooiste. Dat komt door de kasseien, zo meteen meer daarover, de ‘bergen’, de beleving van de wielerliefhebbers en de winnaars. Die winnaars zijn stuk voor stuk Flandriens. Was Flandriens vroeger een scheldnaam, nu is het een naam om trots op te zijn want volgens van Dale is een Flandrien een wielrenner die behalve door een grote fysieke kracht, gekenmerkt wordt door het vermogen om in ongunstige (weers)omstandigheden zijn strijdlust te behouden, en daardoor uitermate geschikt voor het rijden van Vlaamse voorjaarsklassiekers. Ergo een naam om fier op te zijn. Even een rijtje met namen: Terpstra, Merckx, de Vlaeminck, Kuiper, Museeuw, Bugno, Bartoli, Boonen, Cancellara en Gilbert. Zij wisten allemaal de koers der koersen te winnen.
De kasseien. Kasseien zijn niet fijn om over te rijden, punt uit. Juist Flandriens, met die ‘fysieke kracht’ kunnen daar echter beter tegen dan niet-Flandriens. Je moet het zo zien: sommige renners kunnen lekker over bergen fietsen, anderen fietsen een lekker stukje alleen maar Flandriens die rijden zulke mannen naar de kloten op de kasseien. Hoe slechter ze erbij liggen hoe meer ze het verschil tussen mannen en die andere wielrenners laten zien. De bergen maken het allemaal nog maar mooier.
Nu de titelverklaring.: ‘Stoempen, snot en sterven’. Bij mij was het stoempen en snot, bij Laurens volgens mij alleen maar stoempen, alhoewel hij er wel heel mooi bijfietste hoor want wat een uithoudingsvermogen heeft die man, en Sebastiaan die had deze keer alle drie maar vooral het sterven. Net als ik leefde Sebastiaan al maanden toe naar dit weekeinde, alles had hij er aan gedaan om topfit aan de start te staan. Hij zou eens een stukje fietsen laten zien. Ik was daar stiekem bang voor want ik heb met hem ook wel eens Tilff-Bastogne-Tilff gereden en daar ben ik nog zowel fysiek als psychisch van aan het herstellen. Helaas voor Sebastiaan werd ie ziek de week voor de Ronde, die jongen was echt strontverkouden en hij had amper nog een stem over en voelde zich echt heel beroerd maar dan echt heeeel beroerd. Maar wat doe je als je al maanden naar zoiets als de Ronde van Vlaanderen toeleeft? Als je Sebastiaan een beetje kent weet je dan dat hij het gaat proberen. Normaliter rijdt hij ons helemaal aan gort tijdens dit soort tochten maar deze keer was dat niet zo. Wat heeft die jongen door zijn verkoudheid afgezien. Het was zo duidelijk dat hij afzag, dat hij moest aanklampen, dat hij een veel grotere inspanning aan het leveren was dan Laurens en ik bij elkaar, dat hij aan opgeven dacht maar dit natuurlijk niet deed. Vandaar: Stoempen, snot en sterven want dat laatste heeft hij gedaan. Diep respect dan hij de Ronde in deze toestand heeft uitgereden en bij ons is gebleven want we hebben redelijk doorgereden. Chapeau.

Ik ben ieder geval blij dat ik de Ronde heb gereden. Volgend jaar Roubaix om een ode te brengen aan de kassei?


Krentenwegge en Gent-Wevelgem




25-03-2018
geplaatst door: Jack

Het seizoen is weer begonnen! Het eerste kievitsei is alweer gevonden, lammetjes lopen weer massaal in de wei, Milaan-San Remo is gereden en magistraal gewonnen door de haai van Messina, de E3-prijs was voor Terpstra , Gent-Wevelgem stond vandaag op het programma (daarover later meer) en RTC de Pedaleur heeft met enige vertraging, dat dan weer wel, de openingsrit naar Erve Kots gehouden of moeten we zeggen ‘gevierd’.
Naar mijn grote teleurstelling ging de openingsrit vorige week niet door, een beetje wind en wat vrieskou deed het bestuur besluiten om de rit één week uit te stellen. Als die rit vorige week nou gewoon was doorgegaan, had ik vorige week een episch en meeslepend stuk kunnen schrijven over echte mannen, afgevroren vingers en ijs in de bidons. Het mocht niet zo zijn. Ik was serieus verdrietig….
Natuurlijk had de opkomst in schril contrast gestaan met wat de opkomst van vandaag was maar de verhalen hadden de geringere opkomst ruimschoots gecompenseerd. Een beetje wind en een wat kou, die twee horen toch bij wielrennen als Asterix bij Obelix of Jansen bij Janssen (voor de niet kenners: de detectives uit Kuifje).
Maar goed, de openingsrit was dus vandaag en niet vorige week en dus waren er meer Pedaleurs; er waren eigenlijk heel veel Pedaleurs. Bij de A’s waren we al met 13 mannen en vrouw en bij de andere groepen was het volgens mij nog drukker.
De doelen van vandaag waren duidelijk want Krentenwegge gaan eten bij Erve Kots en dus die openingsrit rijden. Eerst maar eens op weg gaan: via Genderingen, Sinderen, Aalten (de Romienendiek), Barlo, Vragender (geen KOM, wel QOM (Sandra!!!), voor een Pedaleur op de Vragenderbult vandaag dus we, de mannen, moeten nog eens terug) en Lievelde naar Erve Kots.
De krentenwegge was goed, mooie traditie om dit bij de eerste officiële rit van het jaar te doen.
Na de koffie weer op weg naar huis, viel wel tegen want toch wel wat koud. Gelukkig lag het tempo wat hoger zodat de ‘motor’ weer snel op bedrijfstemperatuur was. Tot mijn grote plezier moesten we de nodige kilometers over klinkertjes rijden. Een soort van generale repetitie voor volgende week zaterdag want dan gaan verschillende A-rijders, waaronder ik, deelnemen aan de ‘Hoogmis’ van het Vlaamse wielrennen.
In Doetinchem hadden we bij terugkomst iets meer dan 100km op de teller, een leuke rite gereden en plezier gehad. Dank aan Laurens (ook een Flandrien volgende week) voor de rit.
En dan, zoals boven aangegeven, Gent-Wevelgem, ook al zo’n mooie koers. Deze uitgave was extra mooi. Mijn Zeeuws-Vlaamse hart bloeide helemaal op want wie reed er in de kopgroep? Wie bleef gewoon doortrekken toen die kopgroep bijgehaald was door de favorieten zoals Viviani, Démare, Naesen, Van Aert (ook een held van ongekende proporties) en Sagan? Dat was Brian van Goethem! Held uit Philippine, Zeeuws-Vlaanderen. Die geweldenaar rijdt 200+ km in de aanval en rijdt daarna nog steeds op kop toen ze bijgehaald waren. Wat een courage! En dan te bedenken dat ik vroeger nog met zijn Pa gefietst heb! Wat een mooie dag!


Eindelijk voorjaar

11-03-2018
geplaatst door: bernard

Misschien een iets verwarrende kop voor dit blog maar voor veel A-rijders was het na een lange winter met koud , winderig en nat weer heerlijk om eens een paar lagen minder aan te trekken . Vandaag stonden er 9 man / vrouw aan de start voor een rit naar onze oosterburen . Dat de vrouw in het gezelschap de baas is ondervond Jan , hij werd direct teruggefloten toen hij bij de B-groep wilde aansluiten . Via de muur van Zeddam en s`Heerenberg op naar Kleve . Speciaal voor de renners die Vlaanderen gaan rijden was een extra klim in de 1e klim opgenomen . Met de benen goed opgewarmd werd de Kleverberg van verschillende kanten bestegen . Daarna over glooiende wegen met precies genoeg tegenwind en een beetje miezer regen op naar Kalkar . Bij het zien van de kasseien op het marktplein ging Jack z`n hart sneller kloppen en hij wilde er dan ook graag een paar rondjes over rijden . Sandra dacht daar heel anders over en zodoende werd dat plan afgeblazen . Na de koffie in een lekker tempo via Rees weer terug naar Doetinchem . Om nog even op de kop terug te komen : voorjaar is ook het gevoel krijgen dat je een klassieker rijdt , beetje wind en regen , heuvels en slechte wegen met een laagje slijk . Ook niet onbelangrijk is goed gezelschap die elkaar er op lastige momenten doorheen helpt . Iedereen bedankt voor deze prachtige rit !


Omgaan met teleurstellingen




25-02-2018
geplaatst door: Jack

Schreef ik vorige week over één van de grotere teleurstellingen in mijn wielercarrière, was het vandaag alweer tijd voor een volgende, zij het van mindere proporties, deceptie. Bernard, de wegkapitein van vandaag, had de klassieker ‘de viaductenronde’ op de planning staan maar wijs als hij is, had hij, gezien de weersvoorspelling, de route enigszins ingekort. Met andere woorden niet alle viaducten zouden vandaag ‘genomen’ worden en daar had ik me net als op de taart van vorige week, erg op verheugd. Op alle viaducten bedoel ik dan.
Gevoelstemperaturen van -273.15 oC (het absolute nulpunt of ook wel 0 graden Kelvin voor de niet-fysici onder u) zo voelde het voor mij, alhoewel het uiteindelijk misschien toch wel wat warmer aanvoelde. Desalniettemin niet de meest ideale temperaturen om te fietsen. Rob gaf al aan dat als we nu met deze (gevoels)temperatuur wel gaan fietsen wanneer gaan we dan niet? Een goede vraag, ik weet het antwoord niet. Die A-Pedaleurs geven niet snel op want ook nu stonden er 7+ man aan de start. 7+ want eerst waren we met 9 man. Sebas reed het eerste stukje mee om zich warm te rijden voor een rit in de februaricompetitie van de Zwaluwen en Tom probeerde of zijn knie alweer een beetje meekon. Helaas voor Tom was dat niet zo; wel een goede beslissing om niet de hele rit met ons te rijden. Laat dat ding eerst maar eens goed herstellen dan kun je van de zomer weer goed gas geven.
Bernard had ter compensatie, ik denk echt alleen voor mij want bij mijn kompanen kon ik niet heel veel enthousiasme ontdekken, wat klinkerstroken in de route gegooid. Dank hiervoor. Lekker even gassen over de klinkertjes wat toch geen sinecure is bij deze sub-zero temperaturen.
Na afloop nog even gezellig een bakje gedaan bij het wielercafé. Het enige puntje van kritiek hier is dat er eigenlijk geen shirt van rtc de pedaleur hangt. Kan de kledingcommissie of het bestuur niet regelen dat ‘wij’ daar ook komen te hangen? Niet alleen vanuit promotie-perspectief maar ook omdat wij daar als Doetinchemse vereniging gewoon moeten ‘hangen’ maar ook omdat wij mooie tenuetjes hebben (zowel het nieuwe als het vorige shirt)?
Het was weer een mooie dag op de fiets met een gezellige afsluiting. Dank aan Bernard!
Volgende week wat warmer???


The Waldsee Experience 2.0




18-02-2018
geplaatst door: Jack

Kent u dat gevoel van vroeger, dat je verjaardag eraan zat te komen? Dat gevoel van spanning, hoop, opgewondenheid en verlangen? Dat je niet slapen kon omdat de spanning te groot was? Datzelfde gevoel had ik afgelopen tijd. Eigenlijk sinds onze bijeenkomst in het wielercafé van Doetinchem waarbij d A-rijders de ritten-kalender voor komend jaar opgesteld hebben. Daar werd de rit naar Café Waldsee op de kalender gezet voor deze zondagmorgen. Ik hoop dat iedereen mijn blog van vorig jaar nog kan herinneren (zie blogs uit 2017, 3-9-2017) want dan begrijpt men de opwinding die mij al enige tijd in zijn greep heeft. Dit gevoel werd enorm versterkt door de foto’s die Sandra en Sebastiaan vrijdag op strava plaatsten. Mooie, grote stukken taart, maar dan hele hele hele grote stukken taart! Wat had ik een zin in vandaag, het vooruitzicht van zo’n stuk taart is toch fantastisch?
Vandaag was het zover en ondanks de kou, want min drie graden onder nul, waren er negen Pedaleurs aan de start. Allemaal op de taart afgekomen, zonder twijfel. De rit was fantastisch want een mooi zonnetje en nagenoeg droge wegen wat een zegen is na de maanden die we gehad hebben. Tom H. en ik hadden wel wat te klagen maar dat was van het niveau Statler en Waldorf (boe!!) maar eigenlijk was het dus magnifiek. Lekker slingeren door een prachtig landschap met kleine weggetjes, boerderijen, struwelen, boompjes , koetjes en dorpjes. Ondanks de mooie route ging het toch om de taart in Café Waldsee, laat daar geen misverstand over bestaan. In Wertherbruch was het dan zover, we waren er, we konden gaan genieten van een ‘stukje’ taart. Op de parking zag het er al slecht uit want die stond helemaal vol met auto’s met de bekende witte kentekenplaten. Binnen werd ons vermoeden waar….het zat ramvol met Oosterburen die aan het Frühstücken waren en dus was er geen plaats voor ons. Een teleurstelling van ongekende proporties, echt waar. De opperbeste stemming die bij ons allen aanwezig was verdween als sneeuw voor de zon. Daar sta je dan als negen uitgehongerde Pedaleurs, althans ik had honger en ik ga ervan uit dat de anderen ook een meer dan normale zin hadden in een stuk taart. Dat ging dus niet door want ook te koud om op het terras te gaan zitten.
Dan maar verder rijden, wat moet je anders. Na enige kilometers kwamen we een cafeetje tegen waar ze geen taart hadden zodat dit zeker geen optie was en we snel verder zijn gegaan. Het zag er ook niet zo heel tof uit. Weer verder rijdend, de moraal ging zienderogen achteruit en het klagen over het gebrek aan maagvulling werd sterker en sterker. Gelukkig kwamen we een bordje tegen van hotel Jonkhans en dat werd dus ons doel.
Wat zal ik zeggen over hotel-restaurant Jonkhans? We werden ‘gedumpt’ in de ruimte bij de Kegelbahn; kijk even op de website van hotel Jonkhans om een idee maar vooral gevoel te krijgen van die ruimte (voor de liefhebbers ik heb daar een foto gemaakt die op verzoek kan worden toegezonden). Het komt erop neer dat je van de interieurstijl van 1972 moet houden want sinds dat jaar heeft men daar niets meer veranderd. Niets gelogen, er hangt een jukebox die alleen marken accepteert en hetzelfde geldt voor de sigarettenautomaat die op de ‘Klo’ hing.
Natuurlijk viel de taart tegen dat kon ook niet anders. Als je zo toeleeft naar een climax dan valt alles, wat niet Café Waldsee is, tegen. Niet alleen het formaat was sub-standaard ook de smaak viel in het niet bij wat we eigenlijk hadden moeten krijgen. Daarbij twijfelde onze beroepsgastronoom Tom H. openlijk over het feit of het wel een echte Apfelstrudel was. Kortom een deceptie!
Na de koffie voor de tweede keer de kou in want ook na Café Waldsee was het ijzig koud.
Noemenswaardig voor na de koffiestop: de hoogtemeters over het Peeske (au) en de klinkers van het korenveld bij Braamt (au in het kwadraat voor mij).
Terug in Doetinchem: iedereen 100+ kilometers in de benen en ondanks de teleurstelling een mooie dag op de velo. Sebas: thanks.