Blog

Blogs uit 2019. Blogs tonen van jaar -->  2013  2014  2015  2016  2017  2018  2019  


Klaverjassen en wielrennen?




14-07-2019
geplaatst door: Tom

Afgelopen zondag stond er weer een klassiekers op het programma en Sebastiaan was onze wegkapitein. Dan weet je het wel; klimmen, klimmen en nog meer klimmen. Een route suggestie voor de volgende keer, misschien kunnen we op de terugweg nog een stukje Posbank meepakken? Dan hebben we echt alle klimmetjes in de buurt gehad!

Enfin, dan de opkomst. Er stond een mannetje of dertien, waarvan tien A-rijders. Hulde! Het weer, dat is wel eens beter geweest half juli, het zou max 18graden worden. Maar aan moraal geen gebrek binnen onze groep. Zelfs onze wegkapitein stond er gewoon, hij was niet helemaal lekker in orde maar als je niet gaat krijg je spijt (meestal is dat op het moment als de rest zijn rit heeft geüpload).

Dan kort over het klimmen, we begonnen wat gereserveerd met de eerste klim; dat was de Bosweg die overgaat in de Oude Holleweg. Tot onze grote verbazing ging Rick er in de eerste klim vandoor! Hij schrok er zelf ook van volgens mij, hij keek toch een paar keer achterom om te kijken waar de rest bleef? Op de Oude Holleweg kon ik hem inrekenen en was het aan mij de eer om als eerste boven te komen. Mag ik zoiets over mijzelf schrijven? Ja, is het antwoord. Normaal gesproken moet ik mijn meerdere erkennen in Sebastiaan maar omdat hij niet in goede doen was kon ik iedere klim als eerste boven komen( ͡° ͜ʖ ͡°). Terwijl ik dit schrijf denk ik al ‘dit is niet chic’. Maja mag ik ook een keer!?

We slaan even een klim (de Randwijckweg) en het gebak over om gelijk door te gaan naar de Kartenspielerweg. Het hoogtepunt van deze rit zou ik zeggen. Ik wijd er dan ook een grote alinea aan.

Iedereen zat er goed bij in het begin, de grinta was er! Sebastiaan trok hem flink aan, volgens mij was hij er aardig doorgekomen en vond hij hier zijn goede benen terug. In het begin waren we zeker met een man of zeven. Er werd een stevig tempo gereden en zaten allemaal à bloc maar het overnemen mag wat mij betreft wat eerder, maar daarover later meer. Na mijn kopbeurt sloot ik bij Erik weer aan, al schoof ik wat snel in waardoor hij ook in de wind kwam te zitten. Gelukkig kon hij toch nog aansluiten bij de voorste mannen (Rick, Sebastiaan, Marco en Jack). Toen we de aansluiten weer gemaakt hadden zat Rick zijn kopbeurt er net op en zag ik hem afzakken naar achter. Ik zat in het laatste wiel en overzag het allemaal goed, ik schreeuwde al na Rick dat hij moest trappen om weer in mijn wiel aan te sluiten. Maar hij moest plooien….. zijn benen waren volgelopen en compleet verzuurd(dat vermoed ik tenminste, mijn aangeboren tweeling intuïtie verteld mij dat). Hij probeerde het nog, maar één meter werd twee en twee werd drie enz. Toen waren we nog met vier man over. Een paar honderd meter verder brak het voor mij, zowel Marco als Erik waren afgepiert en lieten langzaam een gaatje vallen. Gelukkig zat ik niet te slapen, voordat het gat onoverbrugbaar werd poefde ik het gaatje in één keer dicht. Uiteindelijk finishte we met zijn drieën. Naast de eeuwige roem hadden we, bleek achteraf ook nog eens twee KOM’metjes gepakt.
Huiswerk voor de volgende keer: korte kopbeurten zodat we de volgende keer de 5.5 kilometer Kartenspielerweg nog sneller en met meer man kunnen afraffelen en ook de KOM kunnen pakken op het hele segment*.

Dan de naam; ‘Kartenspielerweg’, waarom eigenlijk Kartenspielerweg? Waarschijnlijk weet Rick het al, ik hoor het hem zeggen; dat is parate kennis, dat weet je toch! De Kartenspielerweg is de geasfalteerde oost-west verbinding in het zuidelijke Reichswald die leidt van Grafwegen naar Asperden langs 32 kavels, vandaar waarschijnlijk de naam*. Het kaartenspel klaverjassen speel je namelijk met 32 kaarten*. Mocht je daarover meer willen weten raadpleeg dan de bron.

Tot slot nog de foto die ik bij deze blog heb geplaatst. Uit armoede heb ik er één van internet geplukt. Zoals we allemaal weten mogen we met het oog voor veiligheid geen telefoon meer vast houden tijdens het fietsen*. Ik ben dan ook een brave burger en heb dit dan ook niet gedaan. Mochten er nog a-rijders zijn die een beter kiekje hebben gemaakt, deel deze dan met mij dan wijzig ik de foto met alle liefde.


Bronvermeldingen:

1. www.beterwielrennen.nl/wielerjargon

2. www.bosgeschiedenis-euregio-rijnwaal.eu/sites/default/files/imce/Reichswald_SW_NL_A4Web.pdf

3. www.kaartbondnederland.nl/statuten-e-d/spelreglementen/klaverjassen-2

4. www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/fiets/vraag-en-antwoord/mag-ik-bellen-en-naar-muziek-luisteren-op-de-fiets


De Jelle Nijdam Achterhoek ToerCyclo

30-06-2019
geplaatst door: Laurens Gerner

Hoe was de opkomst? Dat is de vraag die ik mij na afloop van onze eerste Jelle Nijdam Achterhoek ToerCyclo door meerdere mensen als eerste werd gesteld. Natuurlijk heb ik daar zelf vooraf ook vaker bij stil gestaan en een wensbeeld over gevormd, en ik niet alleen. Ook de commissieleden en vrijwilligers van onze vereniging en samenwerkende organisatie zullen dat hebben gedaan. Dat is toch een belangrijke graadmeter voor, ja waarvoor, voor succes? Laten we terug gaan naar het begin. Nee, niet helemaal terug naar de oerknal, het ijzertijdperk of de tijd dat we met nog met wollen truien koersen reden. Daar heb ik overigens zelf helemaal geen ervaring mee, wollen truien. Zeker niet met bijna 30 graden, want dat het was het gisteren. En met koersen evenmin. Alhoewel, nu ik daar over nadenk, heb ik in mijn jeugd éénmaal een dikke banden race kunnen rijden met uitsluitend andere krantenjongens. Dit was bij ‘Het Spektakel van Steenwijk’. Versnellingen waren niet toegestaan en krantentassen achterop waren verplicht. Wellicht had ik die van de Leeuwarden Courant en mijn broer die van de Steenwijker Express of Steenwijker Courant, we bezorgden namelijk meerdere kranten tegelijk. Daarna kwamen dan de echte wielerhelden, die dan net terug waren van de Ronde van Frankrijk. Mijn jongste broer won dat jaar, nadat mijn oudste broer al eens tweede was geworden. Of Jelle Nijdam later die dag aan de start heeft gestaan en Jean Paul van Poppel naar de overwinning heeft geleid, zou ik nog eens moeten nazoeken. Wel heeft Jelle Nijdam jaren later (in 1993) dit spektakel op zijn naam gezet, wat natuurlijk in schril contrast staat bij zijn zes etappezeges van de Tour de France, meerdere dagen rijdend in het geel en vele, vele andere overwinningen.

Nee, het ontstond zo’n beetje twee jaar geleden. Als wielervereniging besloten we een eigen toertocht te organiseren, vanuit Doetinchem wel te verstaan. Dat we een wielertoertocht goed konden uitpijlen, hadden we enkele jaren daarvoor als onderdeel van het Montferlandse wielerfestival wel laten zien. In samenwerking met onze shirtsponsoren Wielerhuis de Pedaleur en Heilbron voelden we onze gesteund om dit als vereniging zelfstandig op te kunnen pakken. Routes van 90, 120 en 150 km vanuit Doetinchem en door de prachtige Achterhoek waren het gevolg. Deelnemers waren bijzonder tevreden over de goed uitgepijlde routes, ze hadden echt genoten van de wegen, inclusief de klassieke klinkerstroken en natuurlijk het prachtige landschap. Daar deden we het voor, die wielerbeleving door de Achterhoek en een bijdrage aan een goed doel. De basis voor de editie van 2019 was gelegd.

Jelle Nijdam, voor de liefde verhuisd naar Doetinchem, wilde zijn naam aan onze tocht verbinden, hoe mooi is dat! De Jelle Nijdam Achterhoek ToerCyclo was een feit. Met hem en een leuke groep VIP’s, waarvoor bedrijven een mooie bijdrage voor het goede doel hebben gedoneerd, mocht ik vanuit onze club mee om de 90 km tocht te begeleiden. Dat was natuurlijk helemaal niet nodig, want de pijltjes die daags er voor waren geplaatst, waren in alle vroegte door onze A-rijders nog gecheckt en waar nodig aangevuld. Maar leuk is dat natuurlijk wel. Het begon al ‘lekker’, want net de stad uit, had er al eentje een spaakbreuk. Gelukkig kon hij even later een ander achterwiel insteken en bij de eerste pauzeplek, ‘het Wapen van Bronkhorst’, weer aansluiten. Na een korte stop bij pauze Plok in Didam en richting het eind van de tocht waren we 71 jarige Gerrit even kwijt, die bleek onderaan de klim op de Zeddamseweg in ’s Heerenberg zijn volle vermogen ingezet te hebben op de pedalen en dat bleek meer te zijn dan zijn derailleur hebben kon. Na enig tijd gewacht te hebben en vervolgens terug te rijden, waren we verheugd dat het slechts om materiaalpech ging en Gerrit er zelfs nog om kon lachen.

Ook bij alle andere deelnemers waren er gelukkig geen grote knelpunten geweest, alom voldane mannen en vrouwen na terugkomst bij de start- en finishplaats DHC. De Rotary bood daar een tiental electrische fietsen aan voor het Gasthuisfonds en met een volle glimlach overhandigde Jelle Nijdam de waardecheque met daarop de opbrengst voor het goede doel aan de voorzitter van ‘Inloophuis Oude IJssel’.
We gaan de tocht zeker evalueren. We zijn samen iets begonnen, hebben er hard aan gewerkt en dan is het niet meer dan logisch en goed om daar samen over na te praten. Om eerlijk te zijn vond ik de opkomst oké, maar had op meer gehoopt. Misschien kwam dat door de eikenprocessierups of was het voor anderen toch te warm. Maar wat daar ook uitkomt, het gevoel dat mij na deze dag het meeste bekruipt is er één van tevredenheid en trots. Trots op de commissie (Bert, Margreet, Bernard, Ivan, Monique, Sandra en Marjolein) en alle andere vrijwilligers die zich hebben ingezet, trots op de plezierige samenwerking met diverse partijen (naast genoemden ook DOZON en BAX), trots op de positieve verhalen van de deelnemers en trost op het bereikte resultaat van € 1175,-- voor het Inloophuis Oude IJssel!



Andersomdag

23-06-2019
geplaatst door: Dorien

De terugweg zal gaan via Kotten, Aalten……..zo begint het eerste mailtje dat we als C-rijders ontvangen op vrijdagavond. Wacht even, hoe rijden we dan op de heenweg? Gelukkig volgen er nog een paar mailtjes waarin de hele route duidelijk wordt. Teamcaptain Theo heeft er nachtwerk van gemaakt dit keer. Hier worden op deze prachtige zondag natuurlijk meteen de nodige grapjes over gemaakt! Op z’n Achterhoeks: “Un betjen draken mot kunnen”.

We gaan in twee groepen op pad via Sinderen en het buitengebied van Aalten richting Winterswijk. Prachtige wegen, mooie natuur, heerlijk fietsweer en goed gezelschap. Wat wil een fietser nog meer? Nou, koffie misschien. Bij de Harmienehoeve in de schaduw is het heel goed vol te houden. Onze fietsen staan in de volle zon, blijven de bandjes ook goed warm voor na de pauze. Misschien zelfs een beetje te warm want de tweede groep zit amper op de fiets of er is een lekke band.
Loes en ik smeren onze neuzen nog maar es in met zonnebrand en grappen wat over wat de mannen doen als een dame lek rijdt……dan staan ze in de rij om te helpen denken we. Dat was de goden verzoeken, de tweede lekke band van deze rit is, jawel van Loes! De band wordt in recordtempo vervangen (daar kan zo’n Formule 1 team nog wat van leren).

We rijden weer richting Aalten en opeens blijken we op het triatlon-parcours te fietsen. En omdat het Andersomdag is ook nog eens bijna tegen de richting van de deelnemers in! Het moet niet gekker worden vandaag. Verkeersregelaars sturen ons de goede kant op, wij ritsen vlekkeloos achter elkaar en de deelnemers zoeven ons voorbij. Volgens mij heeft een enkeling zelfs voordeel van ons, of is dat de verbeelding? Later fiets ik naast Jan die opeens weer wedstrijdkriebels heeft en vertelt over zijn deelname aan wintertriatlons. Mooi om te horen. Dat zou ik ook nog wel eens willen doen.

Voor ik het weet zijn we in Varsseveld en zit mijn rit erop. Theo bedankt voor de prachtige route!


Grenslandtocht "Umme den moezekottel"

12-06-2019
geplaatst door: Wim

Henk wat heb je toch weer een mooie tocht uitgezet!

Rijdend op verlaten boerenweggetjes hebben we zelfs maar een enkel verkeerslicht geteld.
Prima opkomst, in twee groepen gereden, die ook wat mixten als we eens moesten stoppen. Soms lieten mensen een wat groot gat vallen tussen de groepen,
wat voor wat hilariteit zorgde als het tweede groepje zich afvroeg of de eerste groep misschien een voorbijkomend tunneltje ingereden was,
lekker ontspannen gefietst.

Tijd genoeg om om ons heen te kijken, waarbij we spontaan een nieuw Achterhoeks gezegde introduceerden:
umme'n moezeköttel draejen. Eigenlijk dus ook weer on-Achterhoeks, omdat Achterhoekers niet van die proaters zijn
(A'j niks zegt, völt' t ok niet op da'j dom bunt),
maar als die Achterhoekers wat zeggen het meestel wel raak is.

Prima weer, in Dinxperlo lekkere koffie bij De Vorst gedronken,
met op de achtergrond pinkstergezang vanuit de kerk,
waarna de bewuste zangers een tijdje later een man in een jurk volgend de kerk verlieten, een pittoreks maar ook vreemd schouwspel: een man in een jurk, zingen en de kerk uitgaan, die katholieken maakten er toch nog steeds een potje van.

Henk, nogmaals bedankt voor de erg mooie route!


C-rijders op bedevaart

05-06-2019
geplaatst door: Dorien

“Wat doe jij op woensdag?”. Nog voordat ik die vraag kan beantwoorden komt de volgende al. “Ben je katholiek?”. Euhhh, nee. Wat is dit voor kruisverhoor? Moet dat bij de C-rijders, fietsen die beter soms? De ondervraging komt van Herman en hij loopt al weer door naar een volgend slachtoffer. We staan namelijk even stil omdat iemand lek gereden heeft.
Dit vond allemaal afgelopen zondag plaats tijdens de rit naar Almen. Hans, nog complimenten voor de mooie route!

Maar goed, later volgt een mail die voor opheldering zorgt. Herman wil namelijk een bedevaartsrit fietsen naar Kevelaer. Daar moet ik nog eens een nachtje over slapen. Kevelaer, dat is een tocht van 130 km! Zover heb ik nog nooit gefietst.
Nachtje slapen helpt niks, ik twijfel nog steeds maar ik denk aan een slogan van de Zwarte Cross: “Vaak buj te bange” en mail Herman dat ik ook mee ga. Zo’n tocht is gewoon 2 x 65 km, dat moet te doen zijn.

Op woensdagmorgen heeft Herman 5 volgelingen: Gerard, Richo, Theo, Karel en ik dus. Van Doetinchem gaat het via Etten richting Megchelen en via de groene grensovergang Duitsland in. Ook daar heeft het de avond te voren flink gewaaid er liggen overal takken op de wegen en fietspaden. We maken er een sport van om deze allemaal handig te ontwijken. Het is prachtig fietsweer, niet te warm en ook niet te veel wind. Bij Rees op de brug over de Rijn krijg ik al een beetje vakantiegevoel. De mannen volgens mij ook want een poosje later zitten ze allemaal op een bankje bootjes te kijken! Oké, ik moest ook even plassen bij zo’n degelijk huiskamercafé (alleen geopend in ’t weekend) maar voor mij dus ook op woensdag.
Niet te lang pauzeren we moeten nog een eindje. We fietsen met een mooi tempo Kevelaer binnen met als eerste doel zo’n fijn bakkertje voor koffie met…..iets. We genieten van lekkere broodjes en ik heb ook nog een grosse cappuccino (op de terugweg weer plassen dus). Met een goed gevulde buik begint de bedevaartsroute door de stad. We nemen een kijkje in de Mariabasiliek die prachtig is van binnen. Zelfs als niet-katholiek ben je hiervan onder de indruk. Er worden kaarsjes aangestoken en Richo hangt de toerist uit door overal foto’s van te nemen (gelukkig hebben die 2 nonnen het niet in de gaten gehad!). Theo kan het gezang van een groep dames bij de Gnadenkapelle wel waarderen terwijl we richting de Kaarsenkapel lopen. Binnen zijn behalve veel kaarsen ook vaantjes te zien van heel veel schutterijen waaronder ook Nederlandse. Helemaal geluidloos zijn we natuurlijk niet op de klikkende fietsschoenen. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom de priester maar 1 zuinige foto van ons wil maken fluistert Gerard, gelukkig staan we er wel goed op!
Genoeg voor vandaag, onze fietsen staan te trappelen om naar huis te gaan. Beetje zonnebrand op de neus en het gaat verder over allerlei “patchwork” asfaltpaadjes en nu pakken we ook vaker de grote weg, de fietspaden waren namelijk nog niet geveegd. Er zit 1 klimmetje in de route (ben vergeten waar) en dat brengt toch het haantjesgedrag naar boven. Niet bij mij (ben een hennetje) en ook niet bij Karel die allang blij is dat hij weer zo’n afstand kan fietsen. We hebben vele gespreksonderwerpen en zo vliegen de kilometers voorbij. We komen op Herman’s geboortegrond Megchelen en snakken naar een zoete Cooooola. Pech voor ons, Ter Voert zit dicht op woensdag maar bij de Kieviet zijn we welkom (ook al zijn ze eigenlijk nog gesloten). Dan is het nog maar een klein stukje. We prijzen onszelf en wegkapitein Herman voor deze gezellige en sportieve tocht.
Het kruisverhoor is hem vergeven en als ik thuis ben voelt het douchewater van de Vitens “heilig”. Heerlijk! Wonderlijk wat zo’n bedevaartsrit met je doet.

P.S: hopelijk gaat de volgende bedevaart niet naar Lourdes……dat is namelijk wel 20 x 65 km!! Eerst maar weer een nachtje slapen.

Groet Dorien



Berg en Dal

12-05-2019
geplaatst door: Dorien

Zondag 12 mei 2019: Ajax wint de landstitel, de volleyballers van Orion zijn ook kampioen geworden. Er zullen vandaag vele trotse moeders zijn op grootse kampioenen. Maar soms zijn er ook kleine kampioensmomentjes te vieren.

Deze zondag begint om 6:15, ik ben klaarwakker. Mijn maag krimpt al aan beetje samen. Honger? Nee niet echt, het zijn gewoon de zenuwen die opspelen. Vandaag staat Berg en Dal op de toerkalender. Ik heb de oude blogs er eens op nagelezen en volgens Wim Leunen moet dit de kroon op de toertochten van de Pedaleur zijn.
Tja, dan moet ik toch maar gaan. Zoiets wil je als kersvers C-lid natuurlijk niet missen.

Gelukkig is het prachtig weer, fris maar droog. En ik heb nieuwe schoenhoesjes, grote kans dat ik aan het eind van deze rit nog wel voel dat ik twee voeten heb in plaats van één zoals een paar weken geleden.
Herman is de chef vandaag en vol goede moed gaan we op weg naar Peeskes bult. Ik lach vrolijk (dat doe ik vaker) zelfs als we die rotbult opgaan. Als laatste kom ik boven maar zoals Tom Dumoulin gisteren na de tijdrit in de Giro zei: "Ik heb alles gegeven". Tevreden ben ik echter niet. Dat wordt flink oefenen deze zomer!

De tocht gaat verder en uiteindelijk komt het moment dat Herman roept: jongens leef je uit, de koffie wacht boven! We gaan de Oudekleefsebaan op net zoals een paar honderd andere wielrenners. Het blijkt dat vandaag de ronde van Nijmegen gereden wordt. Dat is dan weer gunstig voor mij want in die mierenhoop van wielrenners jong, oud of met flinke O-benen (volgens Edwin zijn dat postbodes) valt het niet zo op dat ik met een slakkengang naar boven kruip. Ik haal zelfs een paar jonge meiden in (geen idee hoeveel klimwerk die al gehad hebben maar het voelt toch goed). Een paar fanatiekelingen (petje af!) gaan nog door naar de oude Holleweg terwijl de meesten al genieten van koffie met taart en/of bonbons. Het is tenslotte moederdag!

De terugtocht gaat over een rommelige Waalbrug, dan rechtsaf de prachtige polder door en via het romantische pontje bij Pannerden in een stevig tempo naar Doetinchem. Het laatste stuk heb ik nog "rijdend windscherm" op links nodig maar terwijl ik dit schrijf heb ik toch ook een klein kampioensmomentje. Blij dat ik vandaag gegaan ben, Herman en alle C-rijders bedankt! Het was een prachtige en gezellige tocht. Mijn moederdag is geslaagd!


Glacialen & Nederrijnse Heuveltocht

08-05-2019
geplaatst door: Tom


Laat ik eerst beginnen met het feit dat me gisteren tijdens de avondtraining gevraagd werd waar mijn blog bleef. Sorry dat ik wat later ben, maar hierbij mijn blog:

Afgelopen zondag hebben we het jaarlijks terugkeerde rondje gefietst van tourclub RTC de Wildt uit Ulft. Het betrof de ‘Oude IJssel tocht’, tja die naam, waarom eigen de ‘Oude IJssel’ tocht….. ik heb de Oude IJssel afgelopen zondag niet één keer gezien. Niet zo gek ook, want hij ligt achter het clubhuis van RTC de Wildt. Er waren meer kritische geluiden uit het peloton betreft de naam van de rit. Ik stel dan ook voor om de naam te wijzigen in ‘Nederrijnse Heuveltocht’. Uiteraard ben ik de beroerdste niet en heb dan ook wat research* gedaan. Juridisch gezien voorzie ik geen problemen en kan de naamswijziging gewoon doorgevoerd worden. Ik zal het bestuur van RTC de Wildt dan ook inlichten en mijn bevindingen met hen delen.

Goed! Dan de rit…. Weinig noemenswaardig meegemaakt. We waren er vroeg bij vandaag, mijn wekker ging om 06.30 omdat we om 7.30 vanaf de Pedaleur vertrokken. Slaat natuurlijk nergens op, veel te vroeg! Wie heeft dat in de kalender gezet? Verder hadden we vandaag een gastrijder van WTC de Slinge, Hans-J Wisselink, aardig gast. Geen lekke banden, veel Duitse bochten, geen valpartijen, goed gebak in Kalkar, wat heuveltjes rondom de Xanter Staubachwallbogen en pfalzdorfer Höhenrand(toppen van rond de 75meter), beetje aan de koude kant voor de tijd van het jaar, maar verder was het gewoon een geslaagde rit. Ow ja Rick mocht geen gebak bestellen van de juffrouw achter de balie want volgens haar, had hij net al besteld haha.

Dan ga ik maar verder over de naam van de toertocht ‘Nederrijnse Heuveltocht’. Tijdens de rit hebben we mogen geniet van de heuvels in het Nederrijnse heuvelgebied. De Heuvels rondom Xanten, Kalkar, Kleve, Nijmegen en Montferland zijn ontstaan tijdens voorlaatste Saale-glaciaal. De stuwwallen in dit gebied zijn ontstaan door gletsjers en gletsjertongen die uit het noordoosten kwamen. De Heuvels van Montferland en Eltenberg vormden dus ooit een aangesloten stuwwal met de heuvels bij Kleve, Groesbeek en Nijmegen (met toppen van 90 tot 100 meter). De Rijn liep voor de Saalien anders hij liep ten zuiden van de stuwwallen, in het dal van de Niers op precies te zijn. Door de terugtrekkende gletsjers heeft de Rijn weer kans gezien om zijn liggen weer wat naar het noorden te verplaatsen. Hij brak door deze heuvelrug heen en ruimde delen ervan op. De overgebleven stuwwallen vormen nu een soort poort. De Gelderse Poort. Tot voor zover de geschiedenis van het prachtige fietsgebied van afgelopen zondag.

Bedankt voor de gezellig, smaakvolle en fijne rit. Tot volgende week, dan gaan we wat andere stuwwallen aandoen in en rondom Arnhem.



*Ik gebruik graag een keer wat Engelse in mijn blog, lekker populair en het bekt wel lekker. Annotatie: Jammer dat de Nederlandse taal zo verloedert! Voor een grammaticale hoogstandjes moet je bij Jack zijn. Hopelijk is hij er aankomende zondag weer bij, zodat hij de blog weer kan verzorgen.


Beenstukken




28-04-2019
geplaatst door: Jack

Vandaag was de dag van de mooie Achterhoekse landschappen met een heel klein, maar dan wel een heel heel klein stukje Twente èn van de slaperige dorpjes. Ik kan als import-Achterhoeker, na bijna twintig jaar hier wonen kan ik nog steeds niet fatsoenlijk høken zeggen, nog steeds heel erg genieten van het vlakke Achterhoekse landschap. Vlak daar houd ik van en met een beetje wind erbij wordt het dan een echt feest. Beide ingrediënten waren vandaag aanwezig.
Er waren vandaag wel wat zaken die de focus op het mooie coulisselandschap en de fraaie dorpjes èn de wind vertroebelden; zeg maar gerust wreed verstoorden. Beenstukken waren de voornaamste verstoorders maar vlak ook onvoorziene plaspauzes, haar, bevroren appeltaart en dus een extreem lange koffiepauze niet uit.
Beenstukken dus. Hebben we er één in ons midden die begin te zeuren dat hij teveel weerstand ondervindt van zijn beenstukken. Ik meen dat ik dit heerschap al een keer of tig met dat setje beenstukken heb zien rijden. Al die keren hoorde we geen overtogen woord maar vandaag kon hij bijkans over niets anders praten. Tijdens de pauze trok hij ze wel uit maar ik vermoed dat de grote sociale druk vanuit de groep, er werd gedreigd met een vermelding in de blog, hem deed besluiten om ze uit te trekken. Missie mislukt zou ik willen zeggen.
Het bleef echter niet bij dit ene paar beenstukken, integendeel, er was nog een lid van ons illustere gezelschap waar wij als pure stylisten een mening over hadden. Het ging om de kleur van de beenstukken, die dissoneerden op een hemeltergende manier met de rest van de Pedaleur tenue. Er werd ons toegezegd dat dit de laatste keer zou zijn dat wij dit affront zouden moeten aanschouwen. Ik hoop het echt want dit is toch moeilijk te verkroppen voor de puristen die wij zijn.
Haar moet ook nog besproken worden want ook haar, voornamelijk op de benen, verstoorde ook het wielergenot van vandaag. Er zijn nog steeds leden van de A-groep die, ongelooflijk maar waar, nog steeds met de volledige beharing op de benen rondfietsen. Anno 2019! Wielrennen is toch meer dan alleen maar een fiets met een krom stuur en een lycra-broek. We zeggen toch tegen collega’s, vrienden en volstrekt onbekenden dat we wielrenner zijn? Niet dat we fietser zijn. Fietsers hebben haar op de benen, wielrenners niet. Wielrenners zijn gesoigneerd en daar horen, ik kan er niets aan doen, geschoren benen bij. Maakt niet uit of men zegt of zelfs bewijst dat geschoren benen niet aerodynamischer zijn of dat het voor het vallen geen voordeel heeft bij het behandelen van eventuele schaafwonden, tabak op de benen ziet er gewoon niet uit. Een beetje ijdelheid kan geen kwaad heren.
Dan nog even over de man met bier: het waren er drie!


Een dijk van een rit




07-04-2019
geplaatst door: Wim Leunen

Herman had weer een mooie rit uitgezet,
maar liefst 26 leden deden er mee,
het was dan ook erg mooi BBQ/fietsweer.

Wel een beetje frisjes 's morgens, zo'n zes graden, maar 's middags weer tegen de twintig,
dus moest je je voor aanvang van de rit bedenken wat je aan zou doen:
sommige leden droegen een korte broek, ondergetekende driekwart, andere korte broek met beenstukken, noem maar op.

Tijdens de rit was het opvallend dat sommige automobilisten ons voorrang gaven bij oversteken, terwijl we ook het tegenover gestelde meemaakten, bijvoorbeeld een op de dijk luid toeterende, veel te hard tegemoet komende bestelbus, die we nauwelijks konden ontwijken.
Ik ben benieuwd wat de in mei geplande cursus voor wegkapiteins daarover zal leren.
In een groep rijden heeft mooie voordelen, zoals afwisselende routes en gezelligheid, het blijft ook extra opletten.

In de pauze bleek Dorien bleek jarig te zijn en dat hebben we luidkeels gevierd door haar uit volle borst toe te zingen,
een vrolijk gebaar, dat gaan we vast vaker doen.
Ik kan nog wat oefening gebruiken, ik zing volgens mij best hard maar nog niet al te zuiver.
Degenen die dat wel deden werden door Joop meteen uitgenodigd voor een lidmaatschap Gaanderens mannenkoor.
Met Joop erbij vast erg gezellig. Hij krijgt alweer praatjes dus het gaat een stuk beter, erg fijn om te zien.
Bedankt Theo voor de begeleiding van Joop naar zijn huidige goede conditie!

Het was dus erg gezellig bij De Raayhof in Pannerden.

Dorien trakteerde ons ook nog op een taartje,
Bedankt Dorien en een fijne verjaardag verder!

Het was ook erg fijn om weer twee nieuwe leden te verwelkomen,
welkom Mario en René!

En natuurlijk Herman bedankt voor de mooie rit en
goede begeleiding.


Openingsrit?

10-03-2019
geplaatst door: Jack

Het is wel heel makkelijk om vandaag alleen maar over de prestatie te schrijven van de 6 A-Pedaleurs die vandaag toch een stukje zijn gaan fietsen. Had makkelijk gekund want niet alleen de omstandigheden waren episch maar ook de beslissing van de 6 rijders was dat. Op het moment suprême, toen de beslissing werd genomen om vandaag te gaan rijden, regende het en ook de vooruitzichten waren niet rooskleurig. Integendeel, het zou de hele dag in meer of mindere mate gaan regenen dus de beslissing om te rijden was heroïsch. De 6 rijders vandaag mogen en moeten zich volgens regel 9 van de Velominati badass noemen. Om even een quote uit het ‘The Rules, the way of the cycling discipline’ aan te halen:
‘Riding in bad weather means you choose the bicycle over the comfort of the indoors. Riding in bad weather means you prefer engagement and intention to the safety of not taking a risk. Riding in bad weather means you are badass, period.’
Da’s weer duidelijk denk ik zo.
Dan de rit zelf: drie lekke banden! In deze omstandigheden! Bijna logisch dat je ze krijgt bij deze condities want nat maar het noodlot was ons vandaag toch wel enigszins slecht gezind. Drie lekke banden en iedere keer op dat moment dat je net je interne kachel weer op een acceptabele bedrijfstemperatuur hebt. Bij iedere stop afkoelen naar de omgevingstemperatuur en tijdens het afkoelproces jezelf realiseren dat één je vingers toch wel heel koud worden want ieders handschoenen waren ‘soaking wet’ zoals de Engelsen dat zeggen èn twee ook het besef dat bij het hervatten van de tocht het nog kouder zal gaan worden. Draagt allemaal bij aan het badass zijn maar als je al badass bent zijn er geen gradaties aan toe te voegen en dus zijn lekke banden niet een must in een badass-ride.
Ondanks dat wij zessen (Sandra, Rob, Rick, Bernard, Sebastiaan en ik) ballen hebben (dat durf ik hier gewoon neer te zetten), hebben we wel wat zitten klagen. Dat het nat was (maar dat was het ook; heel nat), dat het koud was (dat was het ook want ik heb 2graden C op mijn wahoo zien staan en dus met de regen erbij, betekent dat het koud was), dat spray van het achterwiel van je voorganger heel vervelend is (dat is het ook; zeker bij bril- en contactlensdragers), dat we onze fietsen weer schoon moeten maken want dat schrijven de Velominati ook voor, dat is regel 53: keep your kit clean and new (dat was ook zeker nodig na deze rit) en dat we koffie en taart wilden maar dat dit vanwege de voorgaande klachten (verrekte koud en nat en daarom met een grote behoefte aan een warme douche) en de afstand van de rit niet kon (want sub 100). Gelukkig bevinden wij ons in goed gezelschap want ook de grote Eddy wilde wel eens klagen maar net als hij (dit is eigenlijk regel 5a) zijn wij toch gaan rijden. Hij won dan hele grote koersen, wij reden vandaag wat door de Achterhoek maar daar gaat het niet om, het gaat om het feit dat we gereden hebben. Basta!