Blog

Blogs uit 2018. Blogs tonen van jaar -->  2013  2014  2015  2016  2017  2018  


Hoogtepunten

30-09-2018
geplaatst door: Jack

Het (pedaleur) wielerseizoen zit er weer op, we hebben zojuist gezamenlijk de laatste rit op de kalender verreden. Hebben we heel de zomer in 35 plus graden gereden, moeten we de laatste rit van het jaar starten in arctische omstandigheden. Ik zag bij de start dat iedereen al de kleding, die begin dit seizoen was aangeschaft, tegelijk aan het dragen was; zo koud was het dus.
Wat waren de hoogte- en dieptepunten van dit Pedaleur-jaar?
Dieptepunt met afstand was al vroeg in het jaar, eigenlijk al voor het begin van ons seizoen, maar de deceptie dreunde nog heel lang door, was de mislukte Waldsee experience (zie mijn blog van 18 februari). Het heeft lang geduurd voordat ik deze bittere teleurstelling te boven was. Eigenlijk is de teleurstelling pas overgegaan toen we begin augustus toch de Waldsee experience konden ondergaan. Wat een genoegen was het om 3,4 kilogram aan puur taart-genot naar binnen te werken; lekker calorieën proppen: lekker hoor!
Wat waren de hoogtepunten? Teveel. Maar laat ik er toch enkele noemen.
Die taart tijdens de Waldsee experience dus! Wat word ik gelukkig van de gedachte alleen al aan die 3.4 kilo.
En verdere hoogtepunten (sommige alleen voor de kenners, zij zullen weten waarover het gaat):
Klinkerweggetjes, viaducten op sprinten, de Emma piramide, cheese cake tijdens de pauze, veel tegenwind, de Muur van Geraardsbergen, appeltaart, koffie, de Kartenspielerweg, weinig lekke banden met de A-groep, mooie en lange fietssokken, het Klakske, de oude IJsseltocht, het club-weekend, de man met bier!, epische ritten, pittoreske boerderijtjes, de apex, Bernards klassieker, 55 minuten, stoempen snot en sterven, de Paterberg, de ‘camaraderie’, kasseien, krentenwegge, de Achterhoek want wat een mooi gebied is dit toch, onze eigen cyclotocht, struwelen, de Posbank, Flandriens (want die zitten er ook bij de Pedaleur), Gummersbach, Peeske enzovoort…
Misschien toch nog wat punten uit het lijstje lichten.
55 minuten. Een vreemde eend in de bijt. Het schijnt dat iemand, die blijkbaar een mountainbike heeft (niemand wist ervan), het MTB-rondje van Montferland in 55 minuten gereden heeft. Op zich opmerkelijk en bewonderenswaardig maar nog niet zo merkwaardig dat ie dus een mountainbike heeft…. (hè Tom?).
De apex, niet het historische Duitse motorfietsmerk, ook niet het fietsmerk uit Zaltbommel of dat plaatsje in Canada maar het aansnijpunt van een bocht. Tot in den treure besproken tijdens het clubweekend. Je moet erbij geweest zijn, bij het clubweekend natuurlijk want niet alleen de running gag (want als grappig beschouwd door sommigen) van de apex was de moeite waard maar heel het weekeinde was heel gezellig!
Maar zonder gekheid. Het was een heel leuk en gezellig seizoen. Het fietsen stopt natuurlijk niet hier en nu want we zullen als Pedaleurs in verschillende omstandigheden wellicht doorfietsen. Het officiële gedeelte zit er echter op. Tot volgend jaar.
Dank aan alle mensen die zich ingezet hebben voor de club. Dat wordt zeer gewaardeerd. Merci!


Roland Garros, een 5 setter!




05-08-2018
geplaatst door: Jack

Jawel tennistermen in een blog over wielrennen. Om dit uit te leggen moeten we eerst een stukje terug in de tijd. Naar 13 augustus van het vorige jaar want toen heb ik een uitgebreide verhandeling geschreven, ik hou niet van het woord blog, over de soklengte. Iedereen kent de formule natuurlijk nog, zo moeilijk is ie natuurlijk niet. Voor degene die de formule vergeten zijn, ik kan het me niet voorstellen, of voor het eerst op deze site zijn, de formule is als volgt:
S=A/π-√B±(B/A)/(1CS)
Even ter herinnering: S is de soklengte, A is de onderbeenlengte, B is de afstand enkelbot tot de onderkant van je kuit en SC is de kuiten-schaamfactor! Dit is een subjectieve maat want 10 als je jezelf schaamt voor je kuiten en 1 als je er heel trots op bent. Kijk voor meer uitleg naar de ‘blog’ van vorig jaar.
De soklengte verhandeling heeft als het ware een paradigmashift tot gevolg gehad of dat hoop ik althans. Dat mijn stukje tot een dramatisch (ja, een paradigmashift is dramatisch) ander beeld van de werkelijkheid heeft geleid. Dat Pedaleurs sinds dat stukje zich meer en meer bewust zijn van de elegantie van langere sokken, van de schoonheid ervan en dus de werkelijkheid van het sokdragen anders bekeken en dus naar langere sokken zijn gaan kijken. Ik denk ook dat door de shift de schaamfactor in bovenstaande formule bij veel Pedaleurs naar beneden is gegaan. Sommigen van onze fietsende vrienden zijn al bij een schaamfactor 1 aangekomen; het nirvana van sokken dragen.
Nu we weten waarom de sokken voor de Pedaleurs belangrijk zijn, komen we ook al wat dichter bij het bergrijpen waarom hier Roland Garros wordt vermeld maar we zijn er nog niet.
De A-Pedaleurs rijden tegenwoordig allemaal met kekke sokken rond, sommige kleurrijk, zoals bijvoorbeeld Sebastiaan en Sandra (die zitten in mijn kamp want ik ben meer van de flamboyante sok-uitingen) en andere heel stijlvol met maagdelijk witte sokken (Tom en Erik). Ik zou graag tot het kamp van Tom en Erik behoren maar ik heb niet de goede kuiten voor stijlvolle witte sokken. Had ik maar kuiten als Niki Terpstra, dan reed ik altijd met hele lange witte sokken, net als hij. Als je zowel de Ronde als Roubaix gewonnen hebt, heb je altijd gelijk en zeker over sokken! Helaas heb ik veel dikkere kuiten en staan die witte lange sokken mij minder en zoek ik mijn toevlucht tot wat extravagantere gekleurde exemplaren.
Nog één opmerking over de A-Pedaleurs voor wat betreft het sokken dragen, die hebben dus hun schaamfactor serieus weten te verlagen, ik zag zelfs Jan, een notoire ‘enkelsokdrager’, vandaag met sokken die perfect in de sokken-formule vallen. Hulde! Blijft er nog één dissonant over…. Onze voorzitter nota bene, die voldoet anno 2018 nog steeds niet aan de formule. Ik zal hem binnenkort, waarschijnlijk bij het clubweekeinde, eens ‘onder handen nemen’.
Goed, we weten nu dat wij A-Pedaleurs trots zijn op onze sokken maar waarom dan Roland Garros en dan ook nog een 5 setter? Een onverlaat, de wegkapitein van vandaag, stuurde ons over een gravelpad (met onze mooie sokken!!!!) langs de Aa. Mooie omgeving maar wat een stof en daar wringt nou de schoen want door dat stof, dat wat oranjeachtig was, waren onze sokken en schoenen smerig geworden. Zo smerig dat het wel leek of we een 5 setter op court Suzanne Lenglen tegen Rafael Nadal gespeeld hadden. Onze fietsen waren ook vuil maar die sokken! Woorden schieten te kort om dit drama te beschrijven en ik heb er toch al wat gebruikt om hier te komen.
Zeker de mensen met een schaamfactor 1 tot 3 waren redelijk ontstemd en gelukkig voor de wegkapitein stond de Waldsee experience weer op het programma (zie de blog van 3 september vorig jaar) zodat de ontstemde zielen weer wat gunstiger gestemd konden worden.
Het was weer echt een experience! Bijkomend heuglijk feit was dat Rob trakteerde. Nogmaals dank Rob! Top! De taart, ik had een Traumtorte, gewicht 3.4 kilogram, was fantastisch. Hier moet ik echt even mijn persoonlijke ervaring delen. Als je een stuk taart van 3.4kg eet, spreek je over een ervaring die verschillende gemoedstoestanden tot gevolg heeft. Na ongeveer een kwart van mijn Traumtorte verorberd te hebben, bekroop mij een gevoel van dat ik misselijk werd van deze machtige taart maar na verloop van tijd kwam ik in een ‘steady state’ en kon ik maar blijven eten, de tijd bleef even stilstaan, waarna ik uiteindelijk toch in de slotfase kwam waarbij ik mij moest dwingen om de Torte tot aan het laatste stuk op te eten…. Het is volbracht! Ik meende dezelfde gemoedstoestand bij mijn collega coureurs te ontwaren dus ik was niet alleen, gelukkig maar.
Wat valt er nog meer te melden over vandaag? Dat het een mooie tocht is en dat de Duitse Bocht, we hebben hem niet besproken bij de laatste ledenvergadering, nog altijd bestaat (zie wederom het stukje van vorig jaar 3 september).
Rest me nu niets meer dan Sebas te bedanken voor de mooie rit (behalve dat gravelpad natuurlijk) en Rob voor de heerlijke taart.

In het dagelijkse leven ben ik trouwens ook een sokken-adept, mocht je dat ook zijn, lees dan het volgende stukje eens: https://speld.nl/2018/07/30/man-met-kekke-sokken-waarschijnlijk-vlot/


Aanvulling, bikkels en man met bier




08-07-2018
geplaatst door: Jack

Eerst maar eens een aanvulling op mijn vorige blog, Erik heeft mij er al een paar keer op gewezen dus moet het maar. In mijn vorige blog had ik het over koerspetten maar eigenlijk, want de fietssport stamt uit België en leeft daar ook nog steeds het meest en dus mogen zij de benamingen van de verschillende attributen die bij de koers horen definiëren, is het een koersklakske of gewoon klakske (of, West Vlaams: klaksken; ik ga trouwens voor klakske). Gek trouwens dat mijn spellingscontrole nu begint te protesteren, zo’n irritant rood kringellijntje onder het woord klakske zet en aangeeft dat dit geen correct woord is. ‘Word’ is dus geen koersvriendelijk software programma, dat is duidelijk. Maar Klakske is het!
Ten tweede moet ik het hebben over bikkels en dan met name Sandra en de heren die gisteren een afspraakje hadden met Bacchus (red. Frank en Erik). Ondanks het stralende weer, kijk maar eens naar de foto want wat een mooie blauwe lucht, stond er een gemeen windje dat ons steeds, maakte niet uit welke kant we opreden, probeerde te vertragen. Komt nog bij dat alle A-rijders vandaag flink zin er aan hadden en er dus stevig doorgereden werd. ‘Hard Labeur’ voor Sandra en de vrienden van Bacchus en dus respect voor deze bikkels want ze bleven mooi meerijden en we zijn dan ook als complete groep weer in het Doetinchemse aangekomen. We vertrokken dan wel met veertien en kwamen met dertien aan maar Rick had verplichtingen thuis dus hij zwaaide al eerder, zoals afgesproken was, af.
Dan de man met bier. Wie wil weten hoe dat zit, zal of A-rijder moeten worden of volgend jaar met deze rit mee moeten gaan. Ik denk er sterk over om de rit te gaan hernoemen en hem volgend jaar, ‘deo volente’, als ‘Man met Bier rit’ op de kalender te gaan zetten. Ik vind dat ondanks dat het nog maar de tweede versie van deze rit was, dat we deze rit de klassieker ‘Man met Bier’ moeten gaan noemen. Let maar op de kalender van volgend jaar!
Zoals in al mijn ritten, zat ook in deze rit het nodige klinkerwerk. Drie stroken sprongen eruit: de Landstraat bij Halle, prachtige omgeving maar vanwege de mooie steentjes die ook nog redelijk netjes gelegd zijn, maar een secteur met één ster. De tweede er toe doende strook was de Emausweg in de buurt van Rekken, hier werd het al wat minder, of eigenlijk meer want sommige mensen vinden klinkerrijden wél leuk, zeker ook vanwege het gras dat op de ‘rug’ van de weg groeide: deze secteur gaat voor drie sterren de boeken in. De Koninginne-strook van de rit van vandaag waren de klinkers van Kranenburg: vijf sterren!! Mooi ook dat Tom na een lead-out van Marco (ging het echt zo?) hier de KOM pakte en bovendien in de top tien van dit segment maar liefst zeven Pedaleur-jongens staan. Chapeau.
Na een dikke 130km waren weer thuis. Lekker gereden! Een middagje op de bank Tour de France kijken hebben we wel verdiend!

P.S. Sebas: het is me weer gelukt om een hoop te schrijven maar eigenlijk niets te melden. ;-)


Gebakjes onderweg




25-06-2018
geplaatst door: Wim Leunen

De generale van de komende tocht, Diepenheim, was een daverend succes!

Slechts een minpuntje: we hadden constant de wind tegen, dus dat nemen we mee als verbeterpunt: komt goed!

De tocht is exact 105 km, naar beneden afgerond, dus kun je na afloop van de komende tocht met trots zeggen dat je weer een tocht boven de 100 km hebt gereden.

"Grootmoeders selectie" koffiekopjes bij de stopplaats Irma's Café zijn alleen al de moeite waard (om die kopjes passende eer aan te doen sta ik extra koket op de foto)!
En die gebakjes: heerlijk! Ik heb er een mon chou genuttigd, komende zondag bestel ik een advocaat en daar zie ik nu al naar uit,
en er is natuurlijk ook appeltaart.

Want, zoals Marvin terecht opmerkte:
fietsen doe je (alleen maar/ook*) zodat je kunt eten wat je maar wilt...

Mis komende zondag deze overheerlijkeonvergetelijke "bike experience" niet!

*: doorstrepen wat niet van toepassing is.


Tandemtocht Keistad

04-06-2018
geplaatst door: Wim Leunen

NB: 14 juli 2018: soortgelijke toertocht in Rheden. Welkom!

Gezellig met zijn viertjes gaan we richting Keistad Amersfoort, naar de jaarlijkse tandemtocht. Dit is niet zomaar een tandemtocht: we rijden daar als voorrijder met als passagier een visueel gehandicapte. Mooi idee, om iemand een fijne dag te bezorgen. En onszelf natuurlijk ook.

Aangekomen worden we verwelkomd met een speech, en afgetrapt door een getinte zanger die we voor het gemak even Stevie noemen. Hij zingt erg mooi en gevoelig, op weg togen galmt het refrein nog na in ons hoofd.

Voor een foto dragen we allemaal RTC-T-shirts, zodat we aangeduid werden met de mannen in het blauw (precies: MIB maar dan net efkes anders).
Er werd zelfs een film gemaakt, die je binnenkort terugziet.

Als een groep rijden we met zijn achtjes op weg, al voor 11 uur arriveren we op de lunchstop, aangeduid als stop twee (wat?). De mensen daar heten ons welkom, maar we besluiten toch besloten eerst naar de eerste stop te gaan, om het beloofde ijsje, en een tocht met een pontje, niet te missen.
Vlak voor dit ijsje worden we door de leiding gestopt, met de mededeling dat we te laat zijn: alles is al opgeruimd. Gelukkig worden we door hun toch voorzien van eten en drinken: topservice!

Na dit voorval besluit voorrijder Karel, zijn passagiere de routebeschrijving te laten lezen. Gezien in het licht van de handicap van een passagier wellicht een vreemde keuze, maar:
zij heeft kokervisie, waardoor ze wel kan lezen.

Ik vind het erg mooi om de verschillende verhalen van onze passagiers te horen. Ron, mijn meerijder, had een eigen zaak in het verzekeringswezen, met drie man personeel. Doordat zijn zicht achteruit ging moest hij de zaak verkopen. Nadat hij zijn leven weer oppakte ontmoete hij bij Visio, een instituut dat slechtzienden begeleidt, zijn huidige LAT- vriendin Frieda.
Gerard had als passagier Armand, een levendige man die de hele tijd vertelt. Gerard en hij hadden een goede klik. Gerard denkt er zelfs over zelf een toertocht voor slechtzienden te organiseren.

We vervolgen de erg mooie route: langs Bunschoten Spakenburg, een groot meer met speedboats, waterskieërs, etc.
Daarna als onderdeel van de puzzeltocht een ruiker-en proeverij.

Met zijn viertjes sluiten we de dag af bij restaurant Dara in Keistad: vlak aan het water, buiten, genieten van de kleine hapjes waarmee je zelf en menu kunt samenstellen, begeleid door een aardige hipster ober.

Een erg geslaagde dag!
Mocht dit je aanspreken: op 14 juli is er een soortgelijke tocht bij Rheden. Daar zien we nu al naar uit... info: stuur een mailtje naar
Christine en Joop: ChristineEnJoop@gmail.com

Tot fiets!
Wim


Koerspetten en zweetbanden

06-05-2018
geplaatst door: Jack

Twee stijlvragen vandaag tijdens de Oude IJsseltocht. Eén: moet het klepje van je koerspetje, aka de ‘casquette’, omhoog of moet ie juist omlaag? Twee: als je vaak last hebt van zweet in je ogen, zijn dan van die zweetbanden voor je polsen toegestaan?
Ik heb hier al vaker, ongevraagd, mijn mening gegeven over stijl-gerelateerde wielrenzaken dus toen de polsband ter sprake kwam dacht ik dat ik hier maar eens een mening over moest gaan vormen.
Eerst maar eens het koerspetje, eigenlijk een onmisbaar attribuut voor de echte wielrenner om zich te onderscheiden van de gewone mensen. Gewone mensen weten niets van de gigantische endorfine productie die wielrennen tot gevolg heeft, van de euforie die zich meester van ons kan maken na het beklimmen van bergen, dokkeren over kasseien (dat is dan voornamelijk bij mijzelf), na een mooie tocht gereden te hebben (bijvoorbeeld de Oude IJsseltocht die we vandaag met de A-rijders hebben gereden) of iemand anders ‘eraf gereden’ te hebben. Wielrenners moeten en kunnen zich onderscheiden van ‘zulke’ mensen door het koerspetje want die, gewone mensen dus, dragen dit stijlattribuut niet! Wel moet ik hier direct al een beperking voor onszelf vermelden. Het koerspetje mag alleen gedragen worden wanneer men zich met wielren-verwante zaken bezig houdt. Eigenlijk is het beperkt tot het wielrennen zelf (da’s logisch), tot het reizen van en naar de ‘koers’ en tot een eventuele huldigingsceremonie die dan wel met de koers te maken moet hebben.
Maar dan het dragen van het petje. Moet de klep omhoog of naar beneden? Peak up or peak down.
Bij zulke belangrijke zaken moeten we kijken naar de grootten die ons voorgingen. Dan begin ik met Miguel Induráin. ‘Miguelón’ was tijdens zijn actieve carrière één van de beste koerspetjesdragers allertijden. Tijdens het koersen had hij het klepje altijd naar beneden, punt. Nu heb ik hem ook wel eens met het klepje naar boven gezien maar…. dat was alleen maar omdat hij op de foto moest. Eindconclusie voor Miguel, klepje naar beneden.
Eigenlijk zou ik nu kunnen stoppen want Miguelón was een peak down man.
Er zijn echter ook grootheden die de klep meestal naar boven hadden. Een voorbeeld hiervan is Roger de Vlaeminck, ook geen koekenbakker op de fiets want deze klasbak heeft alle monumenten minsten één keer gewonnen en dat hebben nog maar twee andere rijders ook geflikt. Roger reed in 99 van de 100 gevallen met zijn klepje omhoog.
Dan maar kijken naar de allergrootste. D’n Eddy, achternaam is niet nodig, hij was één van die andere twee renners die alle vijf de monumenten won, reed soms met de klep omhoog en soms met de klep omlaag.
Ik denk dat ik met bovenstaande informatie een nieuwe regel mag en moet introduceren (kunnen we die bij de volgende vergadering bespreken?) dat men als men aan het wielrennen is, de klep zowel omhoog als omlaag mag dragen. Deze regel dient aangevuld te worden met een sub regel en wel de volgende: als men gehuldigd wordt na het behalen van het podium van een wielerwedstrijd of wanneer men specifiek moet poseren voor een foto, dient de klep omhoog te staan. Tweede sub regel is dan dat men zelfs als wielrenner maar in beperkte gevallen een koerspetje mag dragen.
Nu moet ik het nog even hebben over de polsbandjes voor het zweet, van die dingen die tennissers normaliter dragen. Bernard vroeg wat ik daar van vond.
Ik denk dat op warme dagen het toegestaan moet worden dat een polsband gedragen mag worden. Nog een nieuwe regel die opgenomen moet worden in het RTC de Pedaleur regelement.
Ik ben een beetje bevooroordeeld wanneer het op polszweetbandjes aankomt want toen ik begon met wielrennen was één van de ervaren wielrenners, die bovendien een pak met wedstrijden gewonnen had want zo leep als een vos, een soort van mentor voor me. Willy, want zo heette hij, en helaas leeft hij niet meer, was een echte wielrenner want reed alleen maar met Campagnolo (moest niets van dat Japanse spul hebben), koerste al zijn hele leven en leefde eigenlijk alleen maar voor de koersfiets, die Willy reed met polsbandjes!
Vanwege Willy vind ik dat zweetpolsbandjes dus zijn toegestaan en bovendien is het gewoon cool om een beetje tegendraads te zijn en iets te dragen wat atypisch voor wielrenners is. Laten we wel polsbandjes nemen die egaal van kleur zijn en zonder frivoliteiten erop. Nike of adidas logo’s zijn natuurlijk uit den boze.
Ik moet natuurlijk ook nog iets schrijven over de rit van vandaag. Mooie afwisselende tocht met uitdagende klimmetjes, mooie natuur en dito dorpjes en bovenal goed uitgezet en verzorgd door RTC de Wildt uit Ulft. Natuurlijk was het gezellig want dat is het altijd bij ons en dus was het een perfecte dag op de fiets.
Volgend jaar dus weer.
Tschüβ


Winterswijk




29-04-2018
geplaatst door: Jack

Het voorjaarsklassiekerseizoen is alweer voorbij maar de rit van de A-rijders vandaag voelde als een echte voorjaarsklassieker. Dit kwam grotendeels door het parcours want ettelijke kilometers klinkerwegen maar ook, laten we dit niet onvermeld laten, door de weersomstandigheden. Buienradar voorspelde vanochtend niet veel goeds en tegen tien uur was het dan zover, de lucht was zwanger van regen (die uitdrukking heb ik al tijden eens in een stukje willen gebruiken en voilà, het is gelukt) en dus ging het niet veel later regenen.
Bij de koffiestop bij Berenschot’s watermolen, we waren toen al nat, zij het niet tot op de laatste draad, dat kwam later, werd er traditioneel appeltaart genomen. In de omgeving van Winterswijk is sowieso niet veel anders te krijgen maar daar laat ik me verder niet over uit. Wel wil ik even melden dat we dus appeltaart hadden en niet rare frivoliteiten zoals een bananensplit ofzo. Het verhaal gaat dat een collega A-rijder, ik zal geen namen noemen omdat het Sebastiaan is, tijdens of na het fietsen maar in ieder geval in een fietstenue een bananensplit heet genuttigd. Excuses dat het in Italië is en dat appeltaart daar schaarser is dan bij ons, zijn natuurlijk van nul en generlei waarde. De regel is: als men wielrent zal men in geen geval zijn toevlucht nemen tot het consumeren van niet-wielren geaccepteerde lekkernijen zoals daar zijn citroen meringue, key lime pie en bananensplit! Buitensporig! Het enige, maar dan ook het enige dat nog voor hem pleit is dat hij dit delict pleegde in een ander wielrentenue dan het onze. Gelukkig maar want anders waren de gevolgen niet te overzien. Genoeg hierover, ik hoop dat hij berouw toont en dit nooit meer doet.
Na de koffie, het regende nog steeds en de weg lag behoorlijk nat, werd er zelfs even geopperd om een kortere weg naar huis te nemen. Ik hoop dat ik het enigszins heb kunnen verbergen maar ik was met stomheid geslagen, onthutst en bovenal teleurgesteld. Een kortere weg naar huis? Bij zulke potentieel heroïsche omstandigheden als vandaag? Gelukkig was ik de baas vandaag want wegkapitein dus kon ik dit verzoek verwerpen en ons aan het originele plan houden. Er waren nog zoveel uitdagende klinkerstroken te rijden, mooie landschappen te zien, molens te passeren, pittoreske boerderijtjes te bekijken, schaapjes te zien grazen maar vooral de mogelijkheid om lekker de Flandrien uit te kunnen hangen. En dat hebben we, lekker modderhappen, beetje worstelen tegen de wind, regen in het gezicht en maar doorgaan. Alle zeven van mijn collega’s vandaag hebben laten zien dat ze Flandriens zijn en dat ze een pak Grinta hebben. Machtig mooi! Ik heb er lekker van genoten.
Dan de foto; ik vind eigenlijk dat bij ieder stukje een foto hoort. Dat viel vandaag met de regen en vochtigheid niet mee. Al mijn foto’s op één na zijn wazig, die is het dus geworden. Van links naar rechts: Frank, Ivan, Erik en Jan!
Tot de volgende keer.


Supergezellige Berg en Dal tocht

15-04-2018
geplaatst door: Wim Leunen

Ondanks de wat mindere weersvoorspelling hebben we met zijn allen weer een supermooie tocht gemaakt:
het was ook bijna een koningsrit, naar Berg en Dal: de tocht die voor mij altijd de kroon op de toertochten bij de Pedaleur is.

Herman was deze keer wegkapitein. Vlak voor de beklimming van 't Peeske trapte hij zijn crank van zijn fiets, dus de hele groep was in rep en roer: "hellup, , hellup, wat moeten we nu zonder onze wegkapitein?"
Iemand die de weg wist bood al gelijk aan om de leiding over te nemen, maar dat hoefde gelukkig niet:
onder Herman's kwaad gemompel
'Ik heb net de fiets laten onderhouden voor 800 Euro en nu gebeurt me dit'
bleek aandraaien van twee boutjes voldoende om hem weer op weg te helpen.
NB: deze beurt is, natuurlijk!, niet door De Pedaleur uitgevoerd! Zo, weer wat reclame voor de Pedaleur zodat ik mij wat minder schuldig voel over de link naar mijn eigen vlog onderaan (die btw alleen over kennisdeling gaat).

Ik vond het erg fijn dat Monique er dit keer ook bij was: bij de beklimmingen heeft zij een mooi hoog traptempo dat ik imiteerde waardoor ik haar redelijk (slechts op een paar honderd meter afstand op 't Peeske) kon volgen.

En ook Wendy was erbij: zij kondigde heel eerlijk,
dus geheel in stijl met Amerika's aanval op Syrië,
aan er flink veel zin in te hebben en trok in de laatste kilometers de hele groep uit elkaar, waardoor velen van ons haar smeekten het wat rustiger aan te doen. Samen uit en thuis lukte daarna gelukkig best wel goed.

Met Theo nog even de laatste stand van zaken rond Joop doorgesproken:
Toen Theo Joop's kamer in het ziekenhuis inliep zei Joop:
"Wa mo'j hier dan?"
Dus met Joop's humor zit het nog steeds snor.
Hij kondigde ook aan op eind van het jaar weer mee gaan fietsen, dus aan zijn instelling ligt het niet!

Tot ziens Joop,
succes en we missen je!

Monique: dankjewel, groetjes aan Sebas en samen veel plezier in Toscane volgende week!

PS Als je het leuk vind iets over mijn andere hobby/ tweede baan te weten:
https://www.facebook.com/wim.leunen/videos/10209919060648074/


Stoempen, snot en sterven

01-04-2018
geplaatst door: Jack

De titel heb ik gejat van een boekje van Mart Smeets dat begin jaren ’90 van de vorige eeuw uitgegeven is. Stoempen, snot en sterven is ook wat wij afgelopen zaterdag in het Vlaamse hebben gedaan. De echte wielerliefhebber weet nu waarover het gaat want de Hoogmis van het Vlaamse wielrennen werd dit weekeinde gevierd. Jawel, gevierd want het is in het weekeinde van de Ronde feest in Vlaanderen.
Verschillende Pedaleurs waren naar Vlaanderen afgereisd om mee te doen aan dit festijn waar nog 16000 andere ‘cycling-fanatics’ aan meededen. Laurens, Erik (een vriend van Laurens) en ik waren de dag ervoor al naar Vlaanderen afgezakt zodat we nog enigszins konden spreken van een nacht slapen. Anderen, waaronder Sebastiaan die samen met ons drieën de volle afstand zou rijden, kwamen vanuit het Hollandse naar ‘de koers’ zodat bij hen niet echt sprake was van een echte nachtrust. Ons tripje was een les in geduld, iets wat ik niet zoveel heb, vanwege het bijkans apocalyptische verkeersinfarct dat Antwerpen beleefde en waar wij de volle honderd procent getuige van mochten zijn. Het plan om onze startbewijzen alvast op te halen en voor zeven uur bij het bed and breakfast in Herzele te zijn viel behoorlijk in duigen want om zeven uur waren we nog steeds bezig Antwerpen te verlaten. Uiteindelijk wisten we toch Herzele te bereiken maar het was al zo laat dat het al tijd was om te gaan slapen. De wekker ging vroeg want aangezien het een rit in lijn was, moesten we eerst met de bus van Oudenaarde naar Antwerpen gebracht worden; vertrek kwart over vijf ’s ochtends! Ter info, Herzele ligt op ongeveer een half uur rijden van Oudenaarde. Het draagt natuurlijk alleen maar bij aan het heroïsche en Spartaanse van deze onderneming. Ik mag hier trouwens niet voorbij gaan aan het feit dat onze collega-pedaleurs, die de iets kortere afstand reden en vanuit Oudenaarde startten, ’s ochtends heel vroeg vanuit Doetinchem vertrokken. Extreem vroeg uit de veren en dan zo’n drie uur in de auto zitten om daarna een heel zware tocht te rijden! Respect!
De tocht zelf dan! Waarom al die ontberingen ondergaan om een stuk te fietsen? Waarom?
Ten eerste, de liefde voor de koers (dank aan Niki Terpstra)! Want, ‘oeh beminde gelovige, dat is nogal eens een koers’. Deze koers is in mijn beleving de mooiste koers van het jaar, mooier dan Luik-Bastenaken-Luik, mooier dan de Amstel, mooier dan Parijs-Roubaix, alhoewel die dicht in de buurt komt, mooier dan de Tour, mooier dan de Giro, kortom de mooiste. Dat komt door de kasseien, zo meteen meer daarover, de ‘bergen’, de beleving van de wielerliefhebbers en de winnaars. Die winnaars zijn stuk voor stuk Flandriens. Was Flandriens vroeger een scheldnaam, nu is het een naam om trots op te zijn want volgens van Dale is een Flandrien een wielrenner die behalve door een grote fysieke kracht, gekenmerkt wordt door het vermogen om in ongunstige (weers)omstandigheden zijn strijdlust te behouden, en daardoor uitermate geschikt voor het rijden van Vlaamse voorjaarsklassiekers. Ergo een naam om fier op te zijn. Even een rijtje met namen: Terpstra, Merckx, de Vlaeminck, Kuiper, Museeuw, Bugno, Bartoli, Boonen, Cancellara en Gilbert. Zij wisten allemaal de koers der koersen te winnen.
De kasseien. Kasseien zijn niet fijn om over te rijden, punt uit. Juist Flandriens, met die ‘fysieke kracht’ kunnen daar echter beter tegen dan niet-Flandriens. Je moet het zo zien: sommige renners kunnen lekker over bergen fietsen, anderen fietsen een lekker stukje alleen maar Flandriens die rijden zulke mannen naar de kloten op de kasseien. Hoe slechter ze erbij liggen hoe meer ze het verschil tussen mannen en die andere wielrenners laten zien. De bergen maken het allemaal nog maar mooier.
Nu de titelverklaring.: ‘Stoempen, snot en sterven’. Bij mij was het stoempen en snot, bij Laurens volgens mij alleen maar stoempen, alhoewel hij er wel heel mooi bijfietste hoor want wat een uithoudingsvermogen heeft die man, en Sebastiaan die had deze keer alle drie maar vooral het sterven. Net als ik leefde Sebastiaan al maanden toe naar dit weekeinde, alles had hij er aan gedaan om topfit aan de start te staan. Hij zou eens een stukje fietsen laten zien. Ik was daar stiekem bang voor want ik heb met hem ook wel eens Tilff-Bastogne-Tilff gereden en daar ben ik nog zowel fysiek als psychisch van aan het herstellen. Helaas voor Sebastiaan werd ie ziek de week voor de Ronde, die jongen was echt strontverkouden en hij had amper nog een stem over en voelde zich echt heel beroerd maar dan echt heeeel beroerd. Maar wat doe je als je al maanden naar zoiets als de Ronde van Vlaanderen toeleeft? Als je Sebastiaan een beetje kent weet je dan dat hij het gaat proberen. Normaliter rijdt hij ons helemaal aan gort tijdens dit soort tochten maar deze keer was dat niet zo. Wat heeft die jongen door zijn verkoudheid afgezien. Het was zo duidelijk dat hij afzag, dat hij moest aanklampen, dat hij een veel grotere inspanning aan het leveren was dan Laurens en ik bij elkaar, dat hij aan opgeven dacht maar dit natuurlijk niet deed. Vandaar: Stoempen, snot en sterven want dat laatste heeft hij gedaan. Diep respect dan hij de Ronde in deze toestand heeft uitgereden en bij ons is gebleven want we hebben redelijk doorgereden. Chapeau.

Ik ben ieder geval blij dat ik de Ronde heb gereden. Volgend jaar Roubaix om een ode te brengen aan de kassei?


Krentenwegge en Gent-Wevelgem




25-03-2018
geplaatst door: Jack

Het seizoen is weer begonnen! Het eerste kievitsei is alweer gevonden, lammetjes lopen weer massaal in de wei, Milaan-San Remo is gereden en magistraal gewonnen door de haai van Messina, de E3-prijs was voor Terpstra , Gent-Wevelgem stond vandaag op het programma (daarover later meer) en RTC de Pedaleur heeft met enige vertraging, dat dan weer wel, de openingsrit naar Erve Kots gehouden of moeten we zeggen ‘gevierd’.
Naar mijn grote teleurstelling ging de openingsrit vorige week niet door, een beetje wind en wat vrieskou deed het bestuur besluiten om de rit één week uit te stellen. Als die rit vorige week nou gewoon was doorgegaan, had ik vorige week een episch en meeslepend stuk kunnen schrijven over echte mannen, afgevroren vingers en ijs in de bidons. Het mocht niet zo zijn. Ik was serieus verdrietig….
Natuurlijk had de opkomst in schril contrast gestaan met wat de opkomst van vandaag was maar de verhalen hadden de geringere opkomst ruimschoots gecompenseerd. Een beetje wind en een wat kou, die twee horen toch bij wielrennen als Asterix bij Obelix of Jansen bij Janssen (voor de niet kenners: de detectives uit Kuifje).
Maar goed, de openingsrit was dus vandaag en niet vorige week en dus waren er meer Pedaleurs; er waren eigenlijk heel veel Pedaleurs. Bij de A’s waren we al met 13 mannen en vrouw en bij de andere groepen was het volgens mij nog drukker.
De doelen van vandaag waren duidelijk want Krentenwegge gaan eten bij Erve Kots en dus die openingsrit rijden. Eerst maar eens op weg gaan: via Genderingen, Sinderen, Aalten (de Romienendiek), Barlo, Vragender (geen KOM, wel QOM (Sandra!!!), voor een Pedaleur op de Vragenderbult vandaag dus we, de mannen, moeten nog eens terug) en Lievelde naar Erve Kots.
De krentenwegge was goed, mooie traditie om dit bij de eerste officiële rit van het jaar te doen.
Na de koffie weer op weg naar huis, viel wel tegen want toch wel wat koud. Gelukkig lag het tempo wat hoger zodat de ‘motor’ weer snel op bedrijfstemperatuur was. Tot mijn grote plezier moesten we de nodige kilometers over klinkertjes rijden. Een soort van generale repetitie voor volgende week zaterdag want dan gaan verschillende A-rijders, waaronder ik, deelnemen aan de ‘Hoogmis’ van het Vlaamse wielrennen.
In Doetinchem hadden we bij terugkomst iets meer dan 100km op de teller, een leuke rite gereden en plezier gehad. Dank aan Laurens (ook een Flandrien volgende week) voor de rit.
En dan, zoals boven aangegeven, Gent-Wevelgem, ook al zo’n mooie koers. Deze uitgave was extra mooi. Mijn Zeeuws-Vlaamse hart bloeide helemaal op want wie reed er in de kopgroep? Wie bleef gewoon doortrekken toen die kopgroep bijgehaald was door de favorieten zoals Viviani, Démare, Naesen, Van Aert (ook een held van ongekende proporties) en Sagan? Dat was Brian van Goethem! Held uit Philippine, Zeeuws-Vlaanderen. Die geweldenaar rijdt 200+ km in de aanval en rijdt daarna nog steeds op kop toen ze bijgehaald waren. Wat een courage! En dan te bedenken dat ik vroeger nog met zijn Pa gefietst heb! Wat een mooie dag!


Eindelijk voorjaar

11-03-2018
geplaatst door: bernard

Misschien een iets verwarrende kop voor dit blog maar voor veel A-rijders was het na een lange winter met koud , winderig en nat weer heerlijk om eens een paar lagen minder aan te trekken . Vandaag stonden er 9 man / vrouw aan de start voor een rit naar onze oosterburen . Dat de vrouw in het gezelschap de baas is ondervond Jan , hij werd direct teruggefloten toen hij bij de B-groep wilde aansluiten . Via de muur van Zeddam en s`Heerenberg op naar Kleve . Speciaal voor de renners die Vlaanderen gaan rijden was een extra klim in de 1e klim opgenomen . Met de benen goed opgewarmd werd de Kleverberg van verschillende kanten bestegen . Daarna over glooiende wegen met precies genoeg tegenwind en een beetje miezer regen op naar Kalkar . Bij het zien van de kasseien op het marktplein ging Jack z`n hart sneller kloppen en hij wilde er dan ook graag een paar rondjes over rijden . Sandra dacht daar heel anders over en zodoende werd dat plan afgeblazen . Na de koffie in een lekker tempo via Rees weer terug naar Doetinchem . Om nog even op de kop terug te komen : voorjaar is ook het gevoel krijgen dat je een klassieker rijdt , beetje wind en regen , heuvels en slechte wegen met een laagje slijk . Ook niet onbelangrijk is goed gezelschap die elkaar er op lastige momenten doorheen helpt . Iedereen bedankt voor deze prachtige rit !


Omgaan met teleurstellingen




25-02-2018
geplaatst door: Jack

Schreef ik vorige week over één van de grotere teleurstellingen in mijn wielercarrière, was het vandaag alweer tijd voor een volgende, zij het van mindere proporties, deceptie. Bernard, de wegkapitein van vandaag, had de klassieker ‘de viaductenronde’ op de planning staan maar wijs als hij is, had hij, gezien de weersvoorspelling, de route enigszins ingekort. Met andere woorden niet alle viaducten zouden vandaag ‘genomen’ worden en daar had ik me net als op de taart van vorige week, erg op verheugd. Op alle viaducten bedoel ik dan.
Gevoelstemperaturen van -273.15 oC (het absolute nulpunt of ook wel 0 graden Kelvin voor de niet-fysici onder u) zo voelde het voor mij, alhoewel het uiteindelijk misschien toch wel wat warmer aanvoelde. Desalniettemin niet de meest ideale temperaturen om te fietsen. Rob gaf al aan dat als we nu met deze (gevoels)temperatuur wel gaan fietsen wanneer gaan we dan niet? Een goede vraag, ik weet het antwoord niet. Die A-Pedaleurs geven niet snel op want ook nu stonden er 7+ man aan de start. 7+ want eerst waren we met 9 man. Sebas reed het eerste stukje mee om zich warm te rijden voor een rit in de februaricompetitie van de Zwaluwen en Tom probeerde of zijn knie alweer een beetje meekon. Helaas voor Tom was dat niet zo; wel een goede beslissing om niet de hele rit met ons te rijden. Laat dat ding eerst maar eens goed herstellen dan kun je van de zomer weer goed gas geven.
Bernard had ter compensatie, ik denk echt alleen voor mij want bij mijn kompanen kon ik niet heel veel enthousiasme ontdekken, wat klinkerstroken in de route gegooid. Dank hiervoor. Lekker even gassen over de klinkertjes wat toch geen sinecure is bij deze sub-zero temperaturen.
Na afloop nog even gezellig een bakje gedaan bij het wielercafé. Het enige puntje van kritiek hier is dat er eigenlijk geen shirt van rtc de pedaleur hangt. Kan de kledingcommissie of het bestuur niet regelen dat ‘wij’ daar ook komen te hangen? Niet alleen vanuit promotie-perspectief maar ook omdat wij daar als Doetinchemse vereniging gewoon moeten ‘hangen’ maar ook omdat wij mooie tenuetjes hebben (zowel het nieuwe als het vorige shirt)?
Het was weer een mooie dag op de fiets met een gezellige afsluiting. Dank aan Bernard!
Volgende week wat warmer???


The Waldsee Experience 2.0




18-02-2018
geplaatst door: Jack

Kent u dat gevoel van vroeger, dat je verjaardag eraan zat te komen? Dat gevoel van spanning, hoop, opgewondenheid en verlangen? Dat je niet slapen kon omdat de spanning te groot was? Datzelfde gevoel had ik afgelopen tijd. Eigenlijk sinds onze bijeenkomst in het wielercafé van Doetinchem waarbij d A-rijders de ritten-kalender voor komend jaar opgesteld hebben. Daar werd de rit naar Café Waldsee op de kalender gezet voor deze zondagmorgen. Ik hoop dat iedereen mijn blog van vorig jaar nog kan herinneren (zie blogs uit 2017, 3-9-2017) want dan begrijpt men de opwinding die mij al enige tijd in zijn greep heeft. Dit gevoel werd enorm versterkt door de foto’s die Sandra en Sebastiaan vrijdag op strava plaatsten. Mooie, grote stukken taart, maar dan hele hele hele grote stukken taart! Wat had ik een zin in vandaag, het vooruitzicht van zo’n stuk taart is toch fantastisch?
Vandaag was het zover en ondanks de kou, want min drie graden onder nul, waren er negen Pedaleurs aan de start. Allemaal op de taart afgekomen, zonder twijfel. De rit was fantastisch want een mooi zonnetje en nagenoeg droge wegen wat een zegen is na de maanden die we gehad hebben. Tom H. en ik hadden wel wat te klagen maar dat was van het niveau Statler en Waldorf (boe!!) maar eigenlijk was het dus magnifiek. Lekker slingeren door een prachtig landschap met kleine weggetjes, boerderijen, struwelen, boompjes , koetjes en dorpjes. Ondanks de mooie route ging het toch om de taart in Café Waldsee, laat daar geen misverstand over bestaan. In Wertherbruch was het dan zover, we waren er, we konden gaan genieten van een ‘stukje’ taart. Op de parking zag het er al slecht uit want die stond helemaal vol met auto’s met de bekende witte kentekenplaten. Binnen werd ons vermoeden waar….het zat ramvol met Oosterburen die aan het Frühstücken waren en dus was er geen plaats voor ons. Een teleurstelling van ongekende proporties, echt waar. De opperbeste stemming die bij ons allen aanwezig was verdween als sneeuw voor de zon. Daar sta je dan als negen uitgehongerde Pedaleurs, althans ik had honger en ik ga ervan uit dat de anderen ook een meer dan normale zin hadden in een stuk taart. Dat ging dus niet door want ook te koud om op het terras te gaan zitten.
Dan maar verder rijden, wat moet je anders. Na enige kilometers kwamen we een cafeetje tegen waar ze geen taart hadden zodat dit zeker geen optie was en we snel verder zijn gegaan. Het zag er ook niet zo heel tof uit. Weer verder rijdend, de moraal ging zienderogen achteruit en het klagen over het gebrek aan maagvulling werd sterker en sterker. Gelukkig kwamen we een bordje tegen van hotel Jonkhans en dat werd dus ons doel.
Wat zal ik zeggen over hotel-restaurant Jonkhans? We werden ‘gedumpt’ in de ruimte bij de Kegelbahn; kijk even op de website van hotel Jonkhans om een idee maar vooral gevoel te krijgen van die ruimte (voor de liefhebbers ik heb daar een foto gemaakt die op verzoek kan worden toegezonden). Het komt erop neer dat je van de interieurstijl van 1972 moet houden want sinds dat jaar heeft men daar niets meer veranderd. Niets gelogen, er hangt een jukebox die alleen marken accepteert en hetzelfde geldt voor de sigarettenautomaat die op de ‘Klo’ hing.
Natuurlijk viel de taart tegen dat kon ook niet anders. Als je zo toeleeft naar een climax dan valt alles, wat niet Café Waldsee is, tegen. Niet alleen het formaat was sub-standaard ook de smaak viel in het niet bij wat we eigenlijk hadden moeten krijgen. Daarbij twijfelde onze beroepsgastronoom Tom H. openlijk over het feit of het wel een echte Apfelstrudel was. Kortom een deceptie!
Na de koffie voor de tweede keer de kou in want ook na Café Waldsee was het ijzig koud.
Noemenswaardig voor na de koffiestop: de hoogtemeters over het Peeske (au) en de klinkers van het korenveld bij Braamt (au in het kwadraat voor mij).
Terug in Doetinchem: iedereen 100+ kilometers in de benen en ondanks de teleurstelling een mooie dag op de velo. Sebas: thanks.