Blog

Blogs uit 2017. Blogs tonen van jaar -->  2013  2014  2015  2016  2017  


De man met de hamer

20-08-2017
geplaatst door: Wim Leunen

Goed op weg
"13 graden" voorspelt weeronline, en: "deze ochtend blijft het droog . Trek erop uit!"
Deze tijdspanne moet je bij weeronline echt letterlijk nemen...
Eigenlijk best wel zonnig weer, dus ik rijd een beetje voor joker met alles bedekt, maar wel lekkurwarrum en, beter te warm dan te koud troost ik mezelf.

Afscheid?
Harrie neemt voor de Posbank afscheid.
We hopen allemaal dat hij, oprichter en kartrekker van de C-groep, er na zijn knie-operatie weer bij is. Daar hadden we het best even moeilijk mee, maar we houden de moed erin!

Niet bij elkaar
Via een mooie route komen we aan op de Posbank,
met zo'n grote groep , een stuk of 20, dat we niet allemaal bij elkaar kunnen zitten.
Een vooraankondiging van wat erna gebeurt.
(ja, dat is meestal toch, dat er dan iets na gebeurt dat daar verband mee houdt, als dat vooraangekondigd is? Anders is het geen vooraankondiging toch? beetje dubbelop dus.)

Wahhant, wat gebeurt er daarna?

Stuiterband
Een fietser zit op de grond en grijpt naar zijn schouder.
Klassiek gevalletje gebroken sleutelbeen.
Deze fietser is niet van onze groep, ter geruststelling.
Dus de hele groep rijdt verder,
behalve Richard, onze anesthesist,
die achterbleef (ja Wim, dat is weer dubbelop. Je moet dit niet schrijven als je dat weet: laat dat stuk dan gewoon weg.
Het houdt zo op!)
Afijn, Richard houdt de hele groep op, wel een half uur,
(ik ben in goed gezelschap ;-) )
en de wachtende groep roddelt meteen voluit:
-"Hij wil die man helpen die daar zat. Wat kun je doen dan, er zijn toch al mensen bij?";
-"Ik heb ook witten mouwen, dan denk ik toch niet ook gelijk dat ik dokter ben?" (snap ik niet helemaal, don't shoot the messenger);
-"Als je dat doet bij een toertocht duurt die een dag langer."
-Petra, schreeuwend via de telefoon naar haar dochter: "haal die broodjes weer uit de oven!"

Richard komt eindelijk aanzetten, gewoon door een lekke band,
dat wel wat langer duurt dan de vereiste 3 minuten bij de wedstrijd, het komende weekend, bij de Pedaleur. Dus, Richard, tip: ik zou daar niet aan meedoen.
Richard stuiterfietst daarna verder.
"Jouw band heeft een hoogteslag," zeg ik hem.
"Een hoogteslag?", vroeg hij.
"Ach, dat zal wel loslopen", antwoord ik terug.
Fout!

Weeronline houdt woord
Om 1 minuut over 12 begint het echt keihard te regenen en
met een luide knal begeeft, tot grote schrik van omfietsenden, de band van Richard het alsnog.
Balen natuurlijk: iedereen wordt echt keinat.
Er zit een scheur in de buitenband,
zeg maar een soort ontplofte hernia (in Richard's terminologie).
Richard is zo aardig om alleen achter te blijven,
zijn vrouw haalt hem op.

Samen uit...
Dus dat is dan samen uit, samen niet thuis:
Edwin krijgt ook nog een lekke band, iedereen wacht keurig, Leo een beetje ongeduldig,
totdat Edwin ons keihard voorbij fietst.
Daardoor wordt er daarna echt keihard gekoerst, zelfs met afvallers tot gevolg.

Leo valt btw niets te verwijten, want die is bang om de extra toerfietstijd als radiostilte uitbetaald te krijgen.
"Dat is toch lekker rustig Leo?" "Ja, maar dat was gisteren ook al zo, dus het leuke gaat daar toch een beetje af" antwoordt hij terug.

Ik hoop dus wel dat iedereen heelhuids thuisgekomen is.
En Leo toch een leuke verder dag heeft.
En Richards vrouw hem heeft kunnen vinden.
En Harrie er binnenkort weer bij is. Succes met de operatie aan je knie , Harrie!
Last but not least: Bedankt voor de mooie tocht, Jan!



Loenermark, een klassieker




13-08-2017
geplaatst door: Jack

De uitermate strenge regelgeving bij de A-rijders heeft er vandaag weer een extra richtlijn bijgekregen. De 6 rijders van vandaag hebben unaniem besloten dat naast bijvoorbeeld het nu genoegzaam bekend zijn van de slagroomregel(*) het de allerhoogste tijd is voor de sokkenregel. Wielrensokken mogen niet kort zijn, integendeel ze moeten lang zijn. Wat je met je dagelijkse sokken doet maakt niet uit, ‘je m’en fous’ zoals de Fransen terecht zeggen. Alhoewel ik daar, over de dagelijkse sokken dus, persoonlijk ook vastomlijnde gedachten heb. Een tip in deze, nooit witte tennissokken dragen onder je dagelijkse kloffie. Maar wielrensokken dienen dus lang te zijn. Laten we maar direct met het meest complexe gedeelte van dit issue beginnen, het berekenen van de optimale soklengte. Daar is een formule voor. Dit is ‘m:
S=A/π-√B±(B/A)/(1CS)
S is vanzelfsprekend de toe te passen soklengte, A is de onderbeenlengte gemeten in cm van het enkelbot (dat uitsteekt) tot de bovenkant scheenbeen, B is de afstand in cm van hetzelfde enkelbot tot de onderkant van je kuit en dan blijft de SC over, de kuiten-schaamfactor! Dit is een subjectieve maat want 10 als je jezelf schaamt voor je kuiten en 1 als je er heel trots op bent. Deze kuiten-schaamfactor is controversieel maar menigeen is het erover eens dat er een correctiefactor nodig is vanwege de persoonlijke smaak. Stop deze formule in excel en je kunt mooi uitvogelen tussen welke maten de ‘schachtlengte’ van sokken moeten vallen. Nog één persoonlijke opmerking van mij, als de sok zo lang is dat ie over je kuit gaat, is de sok te lang! Niet doen dus. Alle kleuren zijn trouwens toegestaan, hoe bonter hoe beter!
Nu ik toch met regels bezig ben, wil ik er nog één speciaal voor Wendy naar voren brengen. Deze komt van de Velominati: ‘Tan lines should be cultivated and kept razor sharp’. Ze had het tijdens de koffiestop over het bij laten bruinen van bovenarmen en –benen! Niet doen dus, hou die ‘tan lines’ messcherp.
Met alle bovenstaande uitweidingen over fietsregels zou je bijna vergeten dat we ook nog gefietst hebben vandaag, en hoe!
130km puur genot! Een nieuwe klassieker, nu al, van Tom door de Liemers, maar dan anders, en over de Emmapiramide, langs de andere kant richting de Zijpenberg. Daarna richting Terlet langs de A50, waar Rick door onoplettendheid van o.a. ondergetekende lek reed op een beste kei. Verzachtende omstandigheden voor de ‘onoplettenden’ waren aanwezig want het wegdek ‘liep’ niet en het vals plat speelde ons ook parten. Toch mijn excuses naar Rick, ik had die kei echt niet gezien.
De kers op de taart kwam na het stuk Terlet want toen echt door de naamgever van de route gereden, de Loenermark. De Loenermark is één van de mooiste natuurgebieden, zo lees ik op internet en dat leek ook wel zo, van Nederland. Het naaldbos, de heide met zijn prachtige jeneverbes, struwelen en verschillende heidesoorten, de schaapkudden (gezien) met Veluwse heideschapen en de oude stuifduinen vormen hier hoogtepunten.
In Loenen bij de Loenermark de koffiestop gemaakt. Rick vond de appeltaart niets en dat moest ik van hem hier melden. Ik hoop dat hij ontstemd was over de hoeveelheid appel in de taart want het al dan niet genoeg bevatten van appel werd ruimschoots gecompenseerd door noten en gedroogde abrikozen, m.a.w. ik vond de taart wel in orde.
Na de koffie werd er koers gezet naar Klein Amsterdam. Toen we er doorheen reden bedacht ik mij dat ik iets grappigs of informatiefs over dit buurtschap in de blog moest schrijven maar helaas, ik heb niets noemenswaardigs kunnen vinden.
Tom had de route wederom over de brug bij Zutphen gepland maar niet voordat we weer eens door de beruchte Clabanusweg gereden hadden. We herkenden allemaal de schuur waar we geschuild hebben voor de regen toen Michiel een tijdje geleden hier zijn legendarische strijd met het presta-ventiel heeft geleverd.
Voordat we bij Doetinchem waren, werden we over allerlei alternatieve weggetjes gestuurd met als apotheose de sprint Doetinchem in. Ondanks dat ik als eerste onze stadsgrens overfietste, bleek achteraf dat Rick, onze GRINTA-man, hier eens even de KOM is geworden. Volgens Strava heeft de ‘beer van Doetinchem’ 542watt geleverd in deze sprint!!!!! Dat is een heel respectabel vermogen, chapeau Rick.
Kort samengevat:
Zoals net al aangegeven een regelrechte klassieker en dat na één keer rijden; mooi gedaan Tom.

*-Dat A-rijders geen slagroom op de taart mogen nemen bij een koffiestop tijdens een rit van de Pedaleurs.


Rit met hoog Epping-gehalte

10-08-2017
geplaatst door: Nico

Vorig jaar schreef ik dat Buienradar een nadelige invloed heeft op de opkomst bij sommige ritten. Helaas was het vanavond weer raak. Slechts 4 (!) dappere, stoere, flinke, onbevreesde (jaja, zo kan 'ie wel weer) bikkels stonden aan de start van een trainingsritje. Gerwin, Dirk, Sander en ondergetekende waren de helden van deze avond.

Omdat de lucht in noordelijke richting niet grijs en dreigend was, besloten we richting Zutphen te rijden. Iets voorbij Toldijk leek het me leuk om van het lange rechte en saaie fietspad af te buigen en een binnenweggetje te pakken. Dat ging prima, totdat ik besloot om na een poosje linksaf te slaan. De prachtige asfaltweg veranderde in een onvervalst stuk "Epping-weg". Kenners weten nu genoeg. Gelukkig was de kwaliteit van het onverharde pad redelijk goed. Omdat we niet nog verder onverhard wilden rijden, besloten we bij het eerstvolgende kruispunt rechtsaf te slaan, een prachtige klinkerweg op. Na dit stukje West Vlaanderen kwamen we gelukkig alweer snel op een geasfalteerde weg en ging het in een straf tempo verder. Hierbij viel het vooral op dat Dirk op trainingskamp in Toscane was geweest.

Een aantal kilometers verder was het weer raak. Ditmaal besloot Gerwin dat we nog maar eens een stukje bospad moesten nemen. Een prima keus, want behalve dat het pad van uitstekende kwaliteit was, konden we genieten van de mooie omgeving.

Overigens werd er tijdens al dit verhard en onverhard genieten verschrikkelijk hard gereden. Laat dat even duidelijk zijn. Bovendien was het al die tijd droog. Echt waar, geen spatje regen ! De thuisblijvers hadden weer ongelijk.

Het enige buitje dat we hebben gehad, kregen we op het einde, toen we alweer in Doetinchem waren. Eerlijk gezegd was het een lekkere afkoeling na zo'n intensieve training.

Dus beste thuisblijvers, volgende keer gewoon meegaan !


Sukkeltour!

08-08-2017
geplaatst door: Tom

Het leek vandaag een geweldige rit te worden maar helaas, Jack ging op de sukkeltoer.

Jack is de naam, alles behalve een koekenbakker! Hij maakt al weken furore bij de Donderdag Avond Competitie. Met als hoogte punt de winst waarbij hij de volle 20 punten krijgt toebedeeld.

Met de vorm is het dus helemaal goed maar tijdens deze rit presteert hij het om drie keer lek te rijden. Of was het nog vaker? Vier? Of misschien wel vijf keer. Ik heb in ieder geval heel wat binnenbanden en nog meer Co2 patronen gezien. En dat allemaal binnen tien kilometer, een persoonlijk record! Het club record staat overigens op naam van Michiel.

De eerste keer was gewoon "bad luck", overkomt de beste zal ik maar zeggen. Door de druk maakte hij twee slordige fouten. Na 7 minuten en 23 seconden konden we onze weg vervolgen. Nog geen drie kilometer verder weer lek! Ik houd het op "een slordige fout", het zal de druk zijn geweest. Zonder ook maar één keer te vloeken ging hij ijverige aan de slag. Op de stopwatch stond iets minder als 5 minuten alvorens wij onze weg vervolgde. We hadden de gang er weer goed in zitten en we waren net op bedrijfstemperatuur, 'stoot lek'! Pech pech en nog meer pech, deze was gelukkig in record tempo vervangen. Nu begon Jack wel wat geïrriteerd te worden, ik hoorde iets over stoppen met wielrennen.

De hoeveelheid daglicht begon nu wat schaars te worden en we waren pas bij Pannerden. We besloten er een snok aan te geven, de Pannerdensedijk hebben we afgeraffeld met een slordige 46km/h. Ook Sandra wist haar mannetje te staan en beet zich vast in het achterwiel van haar voorganger. Tot Doetinchem hebben we een straf tempo gefietst om voor zonsondergang thuis te komen.

Als wielrenner heeft Jack alles gewonnen wat hij wilde, daarom heeft hij al eens overwogen om te stoppen. Wanneer Jack definitief in de remmen knijpt weten we nog niet. Maar ik zou graag zijn frame willen gebruiken voor mijn pekelfiets. Ik hou me aanbevolen.


Wasbord




06-08-2017
geplaatst door: Jack

Reichswald – Berg en Dal was de titel van de rit die voor vandaag op het programma stond en dat met koffie inclusief bonbon. Dat laatste, van die bonbon, stond niet op de website van de Pedaleur maar in de motivatie email van Sebastiaan. Afstand 140 kilometer met veel klimmen want minimaal 730 hoogtemeters (volgens Strava).
Ondanks de vakantieperiode stonden er toch weer 8 A-rijders (Wendy, Ivan, Laurens, Bernard, Rick, Tom, Sebastiaan en ik) klaar om zich een ochtendje te gaan afbeulen op de racefiets. Op de ‘ontelbare’ hellingen maar ook weer op, Sebastiaans favorietje, de Kartenspielerweg.
Met een beetje angst voor de afstand van vandaag of was het vanwege de hoogtemeters of de ervaringen van vorige week met de wind vertrokken we kalm; deze keer. Eerst wat hoogtemeters pakken in Montferland, misschien net te vroeg want bij de meesten waren de spieren nog niet helemaal warm. Zeker op de muur van Zeddam. Ivan had geen last van stramme spieren want hij ging full throttle naar boven. Daarna het onvermijdelijke Peeske, ook daar nog stramme beentjes maar na deze helling waren de benen bij iedereen wel op de efficiënte bedrijfstemperatuur.
Na he rijden van de Montferlandse hellinkjes volgenden allerlei ‘beklimmingen’ in Duitsland en bij Berg en Dal. We zagen o.a. de Geldenberg (48 hoogtemeters en gemiddeld 3.8%), een hele leuke afwisseling van wat we normaal doen in het Reichswald, de Bosweg/Nieuwe Holleweg (76 hoogtemeters en gemiddeld 7.4%)en de Oude Holleweg (71m en gemiddeld 7.0%) en de Van Randwijckweg (75m en gemiddeld 6.5%) waarna het tijd was voor de koffie met de bonbon en een stuk appeltaart.
Na de koffie werd er koers gezet naar ik aanneem Sebastiaans derde liefde (de eerste twee laten zich raden) , de Kartenspielerweg, aka ‘het wasbord’. Zoals altijd ging het gas vol open om zo snel mogelijk naar de Gocher Straβe te stuiven. Een dikke 5 kilometer op en af, zoals een wasbord dus, over matig asfalt, garantie voor veel lactaat, teveel lactaat, zweet en een gierende ademhaling. Je vraagt je af of het gezond is.
De laatste echte beproeving die we vandaag moesten ondergaan was de Eltenberg. Ondanks de 130km die we er op dat moment op hadden, lukte het me nog aardig om boven te komen. Dat is wel eens anders geweest. De resterende oplopende meters waren viaducten waar sommigen het nog steeds nodig vonden om te knallen. Het blijft een speciaal volk hoor die A-rijders.
Bij terugkomst hadden we genoeg kilometers op de teller maar bovenal hebben we een hele mooie rit gereden. Sebastiaan: ik denk dat we hier ook een klassieker van moeten maken. Top ritje.


Berg Etappe Klein Zwitserland

06-08-2017
geplaatst door: Andre Seinhorst

Het is zondagmorgen en de zon staat laag aan de horizon. Net een uur na opkomst loopt mijn wekker af en begint mijn ochtendritueel voor het fietsen. Na een heerlijke vakantie waarbij niet alleen de nodig kilometers in het buitenland zijn gefietst maar waarbij ik ook de nodige kilo's ben aangekomen door het veelvuldig BBQ'en onder het genot van een heerlijk duits biertje. Hoe dan ook, nadat de wielen in de fiets zijn geplaatst kan ik mijn tocht naar de Pedaleur starten alwaar een groep van ongeveer 25 man al lekker staan te praten.

Gerwin is vandaag de koerskapitein en beloofd ons een route via diverse binnenwegen naar Holten alwaar we een stop zullen hebben naast het bezoekerscentrum van de Holterberg. Wat er nauwelijks, wellicht mompelend, niet bij verteld werd, was dat de tocht via de Markelose berg, Apen berg, Rijsense berg uiteindelijk zou stoppen bij de Holterberg. Een tocht welke direct in het begin al kronkelend begon rond Doetinchem, Zelhem naar Ruurlo. Van hieruit werd de tocht vervolgd naar Zwiep, Markelo en vervolgens Rijssen. Het alom bekende en mooie "klein Zwitserland" door kruisend komen we in Holten uit. na ongeveer 70Km in de benen, 4 bergen te hebben bedwongen en nog 50KM wind tegen te gaan, streken we neer op het terrasje van het restaurant. Hier troffen we collega vereniging uit Wehl waarmee nog even een aantal verhalen over fietsen, merken en services werden gewisseld.
Na te hebben genoten van het gebakje en de lekkere koffie, kon de tocht worden vervolgd. Via de binnenlanden (god mag weten waar we allemaal gefietst hebben, kwamen we in het alom bekende Diekerhoek en het pittoreske Pieriksmars weer in bewoond geboed #not. Toch trokken we al snel weer de grens over ons welbekende Gelderland binnen. Via Harfsen, Almen en Vorden was Doetinchem weer in zicht. Ik wist echter niet dat de weg van Vorden naar Doetinchem zo lang kon zijn. Na een aantal keren dezelfde rijksweg over gestoken te hebben kwamen dan toch bij de kruisberg uit. Hier liet Gerwin nog even zijn spierballen zien, de Trofee Sprinter van bordje Doetinchem gaat vandaag dan ook naar hem, net als de EK trofee naar de dames voetbalsters.

Al met al een fantastische tocht waarbij het opnieuw is gelukt om een aantal mede toerfietsers te laten zien hoe mooi onze omgeving nu eigenlijk is!!

Gerwin bedankt!


ochtend stoempen

30-07-2017
geplaatst door: Gerwin te Slaa

Na een welverdiende vakantie en een voortreffelijke hoogtestage denk je helemaal klaar te zijn voor de tweede helft van het seizoen. Als je dan toch weer een keer wegkapitein mag zijn kun je dat natuurlijk het beste doen gelijk na de vakantie. Er zijn dan een aantal dingen die je in de hand hebt dat is de afstand en de hoogte. De snelheid helaas in beperkte mate... Dus vol goede moed hedenochtend opgestaan de gordijnen open gedaan en tot de ontdekking komen dat het heerlijk weer is. Totdat je deur open doet en bijna terug word geblazen. Mhhm dat belooft een ochtendje stoempen. Nu maar hopen dat niet iedereen op vakantie is!

Bij de Pedaleur aangekomen zie je toch veel bekende gezichten. De A-groep vertrekt als eerste. Snel even tellen hoeveel renners er over blijven. We zijn met 12 dappere strijders waarvan twee A-rijders. We rijden eerst van de wind af. Er wordt onderweg druk gediscussieerd over waaier rijden. Het zogenaamde op de kant zetten. We rijden via het altijd mooie Keijenborg naar Vorden waar de eerste van in totaal 6 stroken klinkers op ons licht te wachten. Er wordt over deze eerste strook gevlogen. Via Almen en Lochem komen we bij de tweede strook inmiddels de wind schuin op kop. Hier komen ook de eerste haarscheurtjes in het peloton. Bij de derde strook wordt nog eens goed gas geven, is volgens wilfred de jong ook het beste. Hier horen wij achter in het peloton enkele mannen om hun moeder schreeuwen zo veel pijn doet het. Inmiddels aanbeland in het o zo bekende Noordijk (speciaal voor Frank) beland. Bijna bij de koffie beland bij Prinsen te Haarlo. Bij de koffie ontstaat een mooie discussie tussen de twee A-rijders. Mag er nu wel of geen slagroom worden genomen omdat ze met de B-groep mee fietsen. Het antwoord zal altijd in Haarlo blijven. Vlak voor vertrek ontstaat er een mooi gesprek tussen Lydia en Frank over littekens. Ik heb het niet allemaal kunnen volgen maar ik begreep dat Lydia meer littekens had dan Frank zeker als ik af ga op alle plekken die ze aanwees.... Na de koffie gaven twee mannen (R.v.L en W.M) het goede voorbeeld van wie zondigt bij de koffie dient te beginnen met het op kop rijden. Met de wind vol op kop belanden we in Beltrum alwaar een mio rechtdoor geeft en een garmin rechtsaf geeft dit geeft de nodige verwarring bij de mannen op kop. Gelukkig zonder gevolgen. Hier wacht ons ook de slechtste strook klinkers. Schijnbaar heeft de rust iedereen goed gedaan. We vervolgen onze weg richting Halle Heide. Onderweg zien we nog een stukje acrobatiek van drie van onze leden. Veldrijden op de racefiets! Het tempo zit er nog steeds in ondanks de toch wel forse tegenwind. Volgens mij is er goed getraind in de afgelopen weken. Bij Halle Heide wacht ons de laatste klinkers, het tempo wordt nog eens extra opgevoerd. Zo belanden met een uitstekend gemiddelde in Doetinchem. Allen bedankt voor de passie en inzet!


Mossel




30-07-2017
geplaatst door: Jack

Zeeuwse omstandigheden vandaag want naast een stevige zuidwester een stop bij boerderij de mossel. Helaas heeft een beetje struinen op het internet me nu alweer een illusie armer gemaakt want die boerderij is niet naar mijn favoriete schelpdier genoemd. Jawel ik heb een schelpdier dat ik het liefst zie , de mossel! Ik blijf een Zeeuw natuurlijk. ‘Ordinair’ mos is de naamgever van de boerderij wat minder tot mijn verbeelding spreekt maar alla er zijn zaken in deze wereld die erger zijn.
Die zuidwester was wel ‘echt’ vandaag; ik dacht af en toe zelfs een vleugje zilte lucht te ruiken. Waaien deed het in ieder geval en ons groepje van acht, later zeven want Bernard had werk-gerelateerde verplichtingen en moest ons bij Rozendaal al verlaten, moest stevig aan de bak. Gelukkig staat het mais op dit moment er al goed bij en vangt het redelijk de wind af en was het dus nog wel te doen dat tegen de wind in fietsen. Sebastiaan stuurde ons via alle wegen die er in de Liemers te vinden zijn, want zo voelde het, richting Doesburg . Via de Steeg reden we via de Diepesteeg, de Beekhuizenseweg de Posbank op. Lekker allemaal de verzuring achter de oogbollen fietsen om daarna koers te zetten naar de volgende klim, via de Heuvenseweg naar de Snippendaalseweg. Zeer de moeite waard want een prachtige omgeving met mooie natuur waar je doorheen slingert en dan ook nog op en neer gaat.
Kers op de taart van deze klimsessie, de Emma piramide, lekker kort dus volle bak naar boven sprinten zodat het melkzuur bijna de spieren uitspat.
Bij Rozendaal afscheid genomen van Bernard en verder koers gezet naar de Ginkelse hei en de boerderij de mossel. Onderweg kwamen we nog indrukwekkend vee tegen, koeien en paarden (zie foto bij deze blog). Dat was nog even spannend want zowel de koeien als de paarden stonden wel heel dicht langs het pad. Die koeien, bekijk ze op de foto, kun je dus op je bord krijgen bij de mossel. Wij beperkten ons tot appeltaart en een enkeling, de durfallen, gingen voor een merengue punt. Daar kan Bernard nog eens een voorbeeld aan nemen.
Na wat betalingsperikelen, want hadden we nou drie cappuccino’s gedronken (Ja Tom, met twee p’s en drie c’s) of maar twee? We mochten na wat discussie en niet teveel betaald te hebben toch gaan. Na Otterlo, richting Hoenderloo , de Woeste Hoeve, Loenen en Laag Soeren waarna de laatste grote beproeving lag te wachten: die vermaledijde Schaapsallee! Weer melkzuur producerend naar boven rijden want dat ding is toch twintig kilometer lang en drie kilometer hoog? Of lijkt dat maar zo? Aan alles komt een eind, zo ook aan die Schaapsallee, zodat we gelukkig via de Lange Juffer konden afdalen,…heerlijk…..
In Doetinchem stonden er bij mij zo’n 128km op de teller met een mooi gemiddelde waar we best trots op kunnen zijn met zijn allen. Want een stevige Zeeuwse zuidwester en redelijk wat hellinkjes…Goed gedaan!
Mooie rit, dank aan Sebastiaan, jammer van het feit dat de mossel geen mossel is. Tot volgende keer.


Steenen Kamer




23-07-2017
geplaatst door: Jack

Hoeveel pech kun je hebben? Vandaag hebben we 3 keer lek gereden en naar mijn gevoel zijn er 24 CO2-patronen doorheen gejaagd. Die drie lekke banden is echt waar en die 24 patronen…. Laten we het erop houden dat we pech hadden want ventielen die na het oppompen spontaan weer leegliepen bovenop de 3 lekke banden mag je in mijn optiek bestempelen als pech.
Geluk was er ook wel want in de befaamde bocht waar ik op 23 april op een niet zo bijster slimme manier onderuit ging (lees de blog ‘Lekke banden en andere malheur’ nog maar eens na) bleef ik wonderwel netjes overeind! Geen schaafwonden en bedenkingen tijdens het vallen. Het schijnt dat Frank in zijn recente tuimelingen een heel andere gemoedstoestand had als ik en dus niet allerlei overdenkingen heeft. Maar dat terzijde.
Ivan leidde deze tocht met de illustere naam ‘de Steenen Kamer’ , niet rechtstreeks naar het Noorden maar eerst langs de Lange Juffer. Lekker bijna tien minuten lang hyperventileren tot het hoogste punt van de klim. Pas daarna werd er koers gezet naar Deventer en de museumboerderij.
Deventer en de Steenen Kamer lagen er als altijd machtig mooi bij aan de prachtige IJssel. Deventer en de Steenen kamer zijn aanwijzingen dat de koffiestop nakende is want niet veel verderop ligt de museumboerderij ‘De Kribbe’. Vandaag hadden ze echt fantastisch lekkere taart met witte chocolade (althans dat denk ik gehoord te hebben), aardbeien en andere noodzakelijke ingrediënten. Slechts twee Pedaleurs, ik zal geen namen noemen omdat het Tom H. en Bernard A. waren, wilden deze tongstrelende culinaire traktatie niet proberen en kozen voor het veilige stukje appeltaart.
Na dit gastronomische stopje werd er weer gekoerst, eerst nog langs de IJssel, zie bijgaande foto waarin in één shot, Bernard, de IJssel , het binnenvaartschip de Immanuel en een mooie wolkenpartij te zien zijn, daarna via Voorst en Hoven naar de Nieuwe IJsselbrug (zonder trapje; de intimi weten wat ik bedoel). Het laatste gedeelte van de rit werd er, onder constante dreiging van buien, slingerend gekoerst door het gebied tussen Zutphen en Doetinchem. Ik wil hier even een welgemeende chapeau aan Rick uitdelen voor zijn GRINTA (ja met hoofdletters want deze man gaat gewoon door terwijl hij stik kapot zit). Wat een held!
Ik moet ook even melden dat we in de bocht van Jan deze keer gelukkig allemaal overeind bleven. Dus al met al hadden we misschien toch niet zoveel pech?
Na 120km waren we weer terug in Doetinchem, het was weer een mooie tocht: Dank aan Ivan want kundig en netjes navigeerde hij ons vandaag langs de route!


Groepsband




16-07-2017
geplaatst door: Wim Leunen

De eerste verrassing
De verrassingsrit stond op het programma
(dat was vooraf aangekondigd, dus geen verrassing: even geduld aub).
Dus we stonden met 15 man te popelen van ongeduld op wat ons nu weer te wachten zou staan.
Naast het spoor rijdend (meditatief, niet teveel afgeleid door een veranderende omgeving) togen we naar Arnhem-Zuid.
Best wel verrassend, want die route hebben we echt nog nooit gefietst!

Lekkurbeezuch keerul!

Ivo was weer lekker op dreef:
Ivo: "ik weet nooit hoe hard ik moet fietsen. De vorige keer reden we gemiddeld 30 en dat ging toch goed?"
Ik: "Nou als je niemand meer naast je ziet en ook in velden of wegen achter je fiets je misschien iets te hard voor de rest van de groep?"

Dus dat ging een tijdje niet goed: Ivo en ik fietsen als volgt op kop "op Ivo-wijze":
Ivo fijn met zijn vrienden ongeveer 30 meter voor mij.
En daarachter dan "de rest".

Misschien riep ik te zacht "links" terwijl Ivo ergens daar ver vooraan "rechts" riep?
Het vervolg laat zich raden.

Afijn: niet kwaad worden op mij, Ivo: ik vind je een aardige keerul,
mss af en toe iets te enthousiast amigo?
En bij de koffiestop kwamen we allemaal weer gezellig bij elkaar.

Het weer
(dit mag in ieder rechtgesnaard Nederlands verslag verslag niet ontbreken)
Het was een Nederlands zomerweertje: beetje fris met waterkoeling.

De tweede verrassing
Op de terugweg had wegkapitein Herman een extra verrassende groepsactiviteit ingelast:
de liefhebbers konden zich vermaken met het verwisselen van een lekke band.
NB: voor de C-groep pas de eerste dit jaar!

De derde verrassing
Petra was eigenlijk wegkapitein, maar die had zich verslapen, dus die reed vanaf het begin niet mee.
Tot onze verassing zat ze met haar vrintje Edwin vrolijk op ons te wachten bij een pauzeplaats.
Het zij je vergeven Petra: het was een drukke week voor je, vertelde je me: sterkte met je moeder!
(En nog bedankt voor de titel van dit stukje: ik wou dat ik die zelf had bedacht.)

Herman: bedankt dat je interim/flexibel wegkapitein was:
het was een lekker korte route, zodat de deelnemers "nog wat aan de zondag hadden".

Groetjes,
(knuffel voor de liefhebbers)
Wim


ruelabeq

03-07-2017
geplaatst door: Wim Leunen

Fietscolding na housewarming

Nog een beetje nakaterig van de housewarming party bij Martin en zijn charmante vrouw Silke rijden we richting Nijmegen.

Persoonlijk vind ik dit de mooiste rit van het hele jaar.
En de Tour begint ook net: het kan niet op!

Maar het is koud, en het miezert, dus bibberig beginnen we te fietsen.
Halverwege begint het nog wat serieuzer te miezeren (ach, als dat zo is als ik mijn bed nog uit moet komen, dan draai ik me natuurlijk nog even om. En dan had ik al dit moois gemist. En jullie dit verslag. Maar ja, eh, dat is misschien niet zo erg, want soms is het niet echt goed te volgen, dwaalt het zelfs af, weet je eigenlijk niet meer waar het over gaat. Waar zijn we ook alweer? )

rue lebaq
Oh ja, al mijmerend op de fiets: in de harder wordende regen:
zagen we daar niet de gele trui, met een of andere franse naam erop: "ruelabeq"?

Nee, het was Theo: die is niet alleen gehaast maar ook nog in de war:
hij trekt zijn halfdoorzichtige jas met Pedaleur opdruk vanaf de verkeerde kant,
als een hansopje, best koddig, en ook nog binnenstebuiten, aan (ja, het is even puzzelen, met dat ruelabeq, maar dat is je vast al wel gelukt.).

Achtertrekker

Harrie is weer getrouwe voortrekker, dit keer ook achtertrekker; steeds roept hij:
"jongens wat rustiger", "niet meer dan 30", zelfs "nog een keer en ik ga alleen naar huis," (dat laatste heb ik van horen zeggen, en ik wist niet of degene die dat mij vertelde een grapje maakte: vast wel!) en dat soort uitspraken.
Maar het was verklaarbaar en des te begrijpelijker:
in zijn enthousiasme had hij, in de paar dagen na zijn fietspauzevakantie, voorafgaand aan deze tocht, extra veel geoefend, met als gevolg dat hij nu niet kon meekomen (ja Harrie, dat werkt net als met trainen om zoveel mogelijk te eten: dat moet je ook niet te kort van tevoren oefenen!).

Ruzie

Maar we blijven als groep natuurlijk weer netjes, eensgezind (Ceejgroep), bij elkaar. Dus wat schetst onze verbazing?
Aangekomen in het pauzepunt in Groesbeek, De Heksendans, vertoont Het Eens Zo Machtige C-Blok duidelijke scheuren!

Een paar man doen niet mee aan de optionele Holle weg beklimming, dus die zitten al lekker warm en breed binnen aan de koffie, waarna de rest van de ploeg buiten bibberig in de miezerregen aankomt en aan de koude natte tafel en dito stoelen buiten in de klamme druilerigheid plaatsneemt.

Met als vraag of wij van binnen naar buiten willen komen. "Dus niet!"

Gelukkig zijn de bediendes daar ook niet gek, die blijven lekker binnen en laten de hele bups zo letterlijk in de kou staan, zodat deze groep weer afdruipt naar binnen.
Maar ja, een lekkere warme kop koffie met flink stuk appeltaart: daar krijgt iedere rechtgesnaarde fietser weer goede zin van, nietwaar?
Dus hiermee is de scheuring gelukkig weer gelijmd.

Duivelse afdaling

Na de Heksendans reden we meteen recht naar beneden, zonder trappelen, een heeeeeeeele lange afdaling, langs de Duivelsberg: keikoud man!
(Shit, daarom ben ik vandaag verkouden en loop ik almaar te niezen! Duhuh!)

Samenvatting

(Had je ook eerst kunnen lezen, dat zou een stuk korter zijn geweest en had je allerlei nuttige dingen kunnen doen in plaats van bovenstaand geouwehoor aanlezen.)
Op de terugweg ietwat afgesneden, vanwege de lange pauze, we gingen met 18 man op weg, reden ongeveer 105 km.
En oh ja: het Gemiddelde: lekker bullangreik (Ceeheej)!

Tot de volgende keer maar weer!

Oh ja: Harrie bedankt voor weer een mooie rit!


Toch positief




02-07-2017
geplaatst door: Jack

Eerst maar eens een beetje klagen in deze blog, over de opkomst van vandaag en over het weer en de voorspellingen m.b.t. tot het weer.
De opkomst was wel wat mager vandaag met maar 5 dappere krijgers aan de start. De B- en C-groep waren deze ochtend toch wel beter voorzien van renners. Dat is genoeg geklaagd over de opkomst, volgende week beter zullen we maar zeggen.
Dan het weer! Die Marco Verhoef van het NOS journaal kan er natuurlijk niks van, weersvoorspellingen doen bedoel ik dan. ’s Ochtends een buitje en daarna mooi weer, gaf hij aan. Een buitje? Als hij een buitje definieert als een hele ochtend aan regen in alle varianten van regen die er bestaan, dan heeft hij wel gelijk. Ik denk echter dat de rest van de wereldbevolking een buitje ziet als iets kortstondigs wat niet in de buurt komt van wat ons vijftal vanochtend heeft moeten ondergaan.
Genoeg geklaagd!
Positief was dat er vijf A-rijders stonden die ervoor kozen met zijn vijven op pad te gaan en niet met de B-rijders mee te gaan. Niets ten nadele van de B-rijders, integendeel ,maar kiezen om met zijn vijven te rijden in plaats van met een grote groep getuigt van spirit. Je weet dat je vaak op kop moet rijden en dat je volgende kopbeurt niet heel lang op zich laat wachten. Chapeau dus voor mijn vier makkers van vandaag: Sebastiaan, Tom H., Tom van L. en Laurens.
Positief was ook het ontvangst in restaurant ’t Holt! Jawel, ik had het zelf niet verwacht dit ooit nog te gaan melden want onze mening over de bediening was na dezelfde rit vorig jaar nou niet heel enthousiast om het zo maar te stellen. Laurens gaf in Diepenheim aan dat we net als vorig jaar weer naar ’t Holt gingen en volgens mij probeerden wij allen hem van gedachten te veranderen. We wilden zelfs terugfietsen naar Gelselaar om naar Erve Brooks te gaan. Onze voorzitter was onvermurwbaar dus ’t Holt werd het. Daar bleek het personeel een stuk vriendelijker dan vorig jaar alhoewel er nog wel enigszins ruimte voor verbetering is want een goedemorgen kon er nog niet af. Volgend jaar kijken we of ze de stijgende lijn qua vriendelijkheid kunnen doorzetten. Over het algemeen kunnen we, de koffie en appeltaart waren goed en de bediening was voor de rest vriendelijk, toch positief zijn over de koffiestop!
Koud was het na de koffiestop vanwege de natte kleding maar na één kopbeurt waren alle ledematen weer voldoende opgewarmd om de omstandigheden als acceptabel te kunnen omschrijven. Was de weg naar Diepenheim te karakteriseren als lekker doorfietsen, dan moet de weg terug naar Doetinchem omschreven worden als tegen de wind in rijden. Niet noodzakelijkerwijs iets negatiefs, ik durf wederom te stellen dat ik enig genoegen schep in het tegen de wind in fietsen.
Nog iets positiefs: tussen Slangenburg en Doetinchem kregen we zowaar de zon nog te zien. Hadden wij niet meer op gerekend, aangenaam was het wel.
Tenslotte, we hebben weer een mooi rondje gereden vandaag: ook positief!!
Ondanks het ‘negatieve’ begin van deze blog wil ik toch afsluiten met de stelling dat het een mooie en positieve dag op de fiets was: vijf kompanen op de fiets, de ontwikkelingen op het gebied van de gastvrijheid in Diepenheim, het tegenwind fietsen en het zonnetje aan het slot van onze rit!


Asterix en Obelix

18-06-2017
geplaatst door: Wim Leunen

Wat een fijne tocht was het!

Prima weertje, richting de 30 graden, maar vanwege de rijwind goed te doen,
wel 20 fietsers: super, alvast bedankt voor het voorbereiden en wegkapiteinen Theo!

In twee groepen gefietst,
voorbij halverwege koffie gedronken bij Jan ter Voert in Mechelen.
Jan zelf was er niet, in verband met de kermis en processie:

terwijl we bij Jan aan het gebak zaten kwam er een processiegroep zingend de kerk uit, hetgeen Richo deed mijmeren naar vroegere tijden.
Edwin viel op, doordat hij een grote pleister op zijn arm had geplakt:
hij bleek gewond en zelfs gehecht aan een snee in zijn arm.
Kwam Richo weer: "ja ik had laatst ook een snee in mijn hand."
Ja, die praatjes van jou kennen we nou wel: das war einmal Richo!

Het was toch een treurige slome boel, dat processiezingen, maar dat kan ook aan de kermisnacht ervoor hebben gelegen en deed niets af aan het folkloristische karakter van deze optocht.
Daarin liep bijvoorbeeld ook iemand mee onder een soort parasol,
een vierkante doek op stokken, met aan elke stok een meneertje:
dat had die pastoor / kapelaan / postelaan, of hoe heet zo iemand, goed bekeken met die hitte!
Deed me zelf een beetje denken aan Asterix en Obelix.

Richo, BTW, had er op de heenweg een beetje de P in, want afgelopen dinsdag was hij wezen trainen met een volgens hem, en Wilfred de wegkapitein, losgeslagen bende, waardoor de lust om dinsdags te fietsen hem een beetje vergaat,but that's another story,
dat ik graag aan Richo zelf over laat.
Misschien een idee dat ik een route meeneem op dinsdagavond, dat we die met C-rijders kunnen rijden? Laat maar weten of daar animo voor is, dan doe ik daar extra moeite voor.

Afijn, op de terugweg nog een bruin reetje gespot , volgens Theo door hemzelf in scene gezet, net als het afgezette parkoers rond Zeddam (liegbeest: dat was gewoon het NK parkoers!).

Na de koffiepauze rielekst naar huis gefietst,
als tegenwicht voor het processiezingen samen met Petra uitbundig de Castella gezongen,
op weg naar vaderdagviering.

CU!



Drome Tour

14-06-2017
geplaatst door: Paul Pattijn

Drome Tour 2017

Zes dagen fietsen in Zuid-Frankrijk met de geur van bloeiende brem in je neus. Voor de lavendel is de eerste week van juni een maandje te vroeg. Maar een temperatuur van 26 graden zorgt voor voldoende terrasbezoekjes in de dalen na beklimmingen tot zo’n 850 meter. De camping ligt op 400 meter dus bij een dagelijkse rit van 70 kilometer ga je bij vier, vijf beklimmingen toch al gauw 2.000 meter de hoogte in. Bij het all inclusive arrangement staat de spaghetti om 15.00 uur klaar. Zo’n 100 fietsers uit het hele land schreven in voor deze fietsvakantie, met voor niet-fietsende partners een bijprogramma, in de Drôme Provencale. Wat wil je nog meer? Individueel fietsen? Geen probleem! Alle routes werden ’s ochtends uitgepijld. In een groep onder begeleiding mee? Prima! Sluit je aan bij de knallers of teken in voor de langzamere tochten. Tijdens de dag wisselen kan ook want de lussen van 40, 70 en 100 kilometer sluiten op elkaar aan. Verdwalen is niet mogelijk in dit bijna autoloze gebied.
Heerlijke goedlopende beklimmingen van pakweg 8 kilometer met namen als Col la Sauce, Col de Valouse, Col de Muse en Col Lescou en dan afdalen door de Gorges de Trente Pas naar camping Le Pilat. Voor 5 euro een massage door de fysio’s voor het goede doel en om half acht aanschuiven voor het diner. Als toetje op vrijdag vertrek in Bedoin voor de Mont Ventoux en terug door de Gorges de la Nesque. Kijk maar eens op facebook naar Drôme Tour of ga naar www.drometour.com.
Paul Pattijn


Abraham




11-06-2017
geplaatst door: Jack

Waar te beginnen? Bij het feit dat we een rondje van dik 200km gereden hebben , dat Bernard zo’n mooi wielrenshirt voor zijn 50e verjaardag heeft gekregen of dat we door de politie werden toegesproken ? Moeilijk maar laat ik beginnen met de Abraham. Het gonsde al weken , wat te doen met de verjaardag van Bernard want 50 jaar is niet iets wat wij A-rijders van de Pedaleur licht opvatten. Integendeel, A-rijders van boven de 50 dienen als voorbeeld voor de ‘jonkies’, het zijn, zonder dat ik andere leden wil beledigen, de juwelen van de vereniging! Er moest dus iets leuks komen. Het werd een wielrenshirt, hoe toepasselijk. Op de foto’s die bij deze blog horen , toont Bernard zijn nieuwe trui. Met in gedachten de ervaring van Bernard’s 50e verjaardag moet naar mijn mening een nieuwe regel in het RTC de Pedaleur regelement komen die ongeveer als volgt zou moeten zijn: renners die de respectabele leeftijd van 50 jaar bereikt hebben en dus kunnen zeggen dat ze Abraham hebben gezien, moeten in het geval ze een Abrahamswielrenshirt cadeau hebben gekregen, dit shirt dragen tijdens de rit waarin het shirt cadeau is gegeven.
Nog een verhaaltje over het shirt: het shirt heeft, bij verschillende renners, het eerste gedeelte van de rit tot ongeveer kilometer 80, verborgen gezeten op de borst onder hun eigen shirt; het moest dan ook een verrassing zijn. Geen sinecure bij de temperaturen die er heersten en ik hoorde her en daar wel wat geklaag over het dragen van dit extra shirt en de warmteontwikkeling die daarmee gepaard ging.
Bij de 1e koffiepauze, Bernard wist nog van niets, bleek opeens Bernard’s vrouw Diane ook aanwezig te zijn. Bernard keek wel een beetje wantrouwend maar zei verder niets, hij voelde de bui wellicht al hangen? Ivan maakte daarna alles duidelijk en de Abrahamstrui werd overhandigd. Het was toen de hoogste tijd om de verjaardagstaart op te gaan eten(zie ook de bijgaande foto). Door de grote opkomst, we waren op dat moment met 16 renners aanwezig, bleek er niet genoeg taart te zijn. Snel werden er wat taartpunten bijgehaald en kon het verjaardagsfeest pas goed beginnen.
U zag het goed in de voorlaatste zin, er waren 16 renners aanwezig voor een tocht van over de 200 kilometer! Na de pauze moesten enkele rijders helaas vanwege verplichtingen elders ons verlaten en werden de resterende kilometers, het grootste gedeelte dat wel, afgerond door 12 renners die overgebleven waren, wat nog steeds een mooie groep is.
Dan de rit, die was best lang, ik had 212,8km gereden volgens Strava, bracht ons onder andere langs de volgende hellingen: de brug bij Emmerich, de Oude Kleefsebaan naar Ber g en Dal, Zijpendaalseweg, Holleweg bij Doorwerth, Grebbeberg, Defensieweg, Amerongseberg, Itailiaanseweg. Teveel eigenlijk om op te noemen maar laten we het hier op houden dat het zeer de moeite waard was. Verder waren schitterende natuur, prachtige riviergezichten, klimmetjes omzoomd door groen, statige huizen en mooie bruggen onderdeel van ons ritje. Zelf vond ik het stuw van Driel opmerkelijk, zoiets zie je niet iedere dag. Graag had ik hier een foto van gemaakt maar soms is het veiliger om even niet die telefoon uit je achterzak te halen. Volgende keer beter.
Blijft nog één onderwerp over om te bespreken in deze blog en wel het contact dat we met de politie hadden. Niet negatief zoals men zou kunnen denken want mooi weer met veel fietsers op de weg en wielrenners die lekker doortrekken leidt soms tot irritatie over en weer met als gevolg mogelijke politie-inmenging... Maar nee we kregen zowaar een compliment, de politieagent die we in zijn auto tegenkwamen, zette zijn megafoon aan en meldde ons alleen maar: ‘goed bezig mannen’ . Da’s toch mooi, zomaar iets positief zeggen terwijl het helemaal niet nodig is. Daar wordt men toch blij van?

Bij terugkomst in Doetinchem hadden we allemaal minstens 210km op de teller met een heel respectabel tempo. Bij Sebastiaan thuis werd nog even wat gedronken op de prestatie.
Dank aan Bernard voor de mooie route en nogmaals proficiat met je 50e verjaardag.


De Balkende Ezel

11-06-2017
geplaatst door: Wim L

Muts

Na een minuut stilte, vanwege het overlijden van Rafael's zoon Sam, gaan we op pad. Rafael en je gezin: sterkte namens de hele groep!

Met precies 1 vrouwen en negen mannen, een beetje weinig misschien, maar een gedeelte van de vaste kern had de dag ervoor De Vale Ouwe gereden, dus die misten we, togen we goedgehelmd op pad (eigenlijk goedgemutst, btw een muts is volgens Belgen ook veel veiliger, want als je een muts van wel 100 meter hoogte laat vallen is die nog helemaal heel, en een helm dus niet).

Ja ik vond het een beetje rare tocht: er werden alweer vreemde opmerkingen geplaatst die ik niet helemaal kon plaatsen:
"Wim je hebt weer een seksie setje aan, net niet helemaal te bloot": doelend op mijn mouwloze shirt.
"Kijk, daar komt een Auto Oben Ohne aan": gewoon een MX-5 cabrio;
"Joop, je moet wat meer smeermiddel gebruiken": Joops fiets leek ineens voorzien van een kermende muis: erg vervelend, we zijn benieuw wat het geluid echt veroorzaakte, Joop!

Lege zak


En dan schrijf ik niet eens over Richo, die de vorige keer een opmerking richting Petra plaatste over een lege zak. Waar weer een bananenschil in moest.
Daarna had Petra het over iets langs, de tafel, dat moest ik ook nog in het verslag zetten van Petra: check!
Kun je het nog volgen? Nee? Dat pleit dan volgens mij voor jou hoor, nix aan de hand.

Wim waar blijft het verslag?

OK, we gaan weer verder met de verslaglegging:
we hebben 104 km gereden, het was erg mooi weer, we hadden bijna geen wind tegen, en zoals altijd meer tegen dan mee.
Koffiestop de Balkende Ezel was echt een leuke tent! Je kunt daar trouwens ook ezelrijden, en ze hebben 3 kamers voor de B&B ter beschikking.
We betalen daar maar 1,20 voor een zelf te tappen koffie,
en een plakje cake, door de charmante gastvrouw Jeanette zelf gebakken, kost maar 50 cent!
Je mag het geld zelf in een geldkistje stoppen en wisselen, een mooi voorbeeld van Achterhoeks vertrouwen.

Samenvatting

Alweer een geslaagde rit, dankjewel Theo en Joop (succes met je irritante geluidjes)!



Holterberg

04-06-2017
geplaatst door: Jack

Vandaag stond de iconische rit naar en over de Holterberg op het programma en wel onder de bezielende leiding van ons aller voorzitter Laurens.
Wat niet onvermeld mag blijven is de werkelijk passievolle, motiverende, humoristische en schilderachtig geschreven email die Laurens aan alle A-rijders stuurde om hen uit te nodigen voor de rit van vandaag. Even wat terminologie en stukjes van zinnen uit de wervingsemail: …’ lieflijke boerderijtjes, statige landgoederen, geschoren grasvelden en prachtige natuur’…, …’ , het zuur moet je hier echt voelen anders neem je gewoon zelf de leiding’…., …’ bonificatiepunten’…, …’ eindspurt’…
Niet alleen het taalgebruik was wervelend want daar alleen al een vet compliment voor maar ook het benoemen van waar iedereen zijn ding kan doen, verdient hier genoemd te worden. Ik zou willen zeggen dat Laurens het uitnodigen van collega A-rijders naar een hoger plan heeft gebracht en dat we met zijn allen op zijn minst moeten proberen hem te evenaren. Dat laatste zal niet meevallen maar proberen zullen we!
Dan de rit; alles wat beloofd was hebben we kunnen zien en meemaken. We hebben lieflijke boerderijtjes gezien maar ook de statige landgoederen ontbraken niet, ook hebben we her en der prachtig geschoren grasvelden gezien èn ook prachtige natuur. Maar dat was niet alles, we hebben zelfs meer gezien: met bomen omgorde wegen, slaperige dorpjes, feesttenten die stonden te wachten op komende dorpsfeesten, grote landbouwtrekkers op dubbel lucht!, hazen of waren het konijnen?, prachtige kerkjes (het is tenslotte Pinksteren), wuivend fluitekruid, prachtige koeien in de wei enz enz. Ook zonder de Holterberg zou deze tocht al schitterend geweest zijn.
Ik zou bijna vergeten iets over het fietsen zelf te melden. Met twaalf coureurs, 2 dames en tien heren, werd er een mooi vlot tempo onderhouden en zonder dat we er echt erg in hadden reden we al de Holterberg op. Hier werd naar hartenlust gekoerst, door sommigen wat te driest (lees mezelf) en door anderen heel slim en gedoseerd. Laurens was daardoor als eerste bij het bord ‘Welkom op de Holterberg’, chapeau voor hem!
Het was op dat moment ook tijd voor de koffiestop en die was bij ’t Losse Hoes! Een aanrader voor eenieder die van een lekker stukje taart/gebak bij zijn koffie houdt.
Nu moet ik wat bekennen en dat ga ik ook gelijk rechtvaardigen: we hebben slagroom bij de taart gekregen. Lezers van de blog weten dat ik het over het nuttigen van slagroom al eens in een eerdere blog gehad heb en dan vooral over het feit dat dit ‘not done’ was. Wat nu….? Hoe kunnen wij dit als A-rijders rechtvaardigen, hoe leggen we dit uit aan A-rijders die er vandaag niet bij waren en hoe leggen we het uit aan de andere leden van onze vereniging? A-rijders die slagroom nuttigen! Ongehoord, blasfemie, schokkend, of toch niet…. Nee durf ik wel te stellen want er waren meerdere redenen waarom het wel mocht. Ten eerste, en dat is gelijk een heel belangrijke reden, zijn die taarten en de parafernalia die er bij horen bij ’t Losse Hoes wel verdomde lekker. Ten tweede hadden we met zijn allen het vandaag gewoon verdiend (daar, het is gezegd). Dan is het vandaag ook nog eens Pinksteren, een feestdag zowaar! Verder is het zoals Laurens aangaf met fruit en dan mag het gewoon.
Ik wil daarom pleiten om dit op te nemen in het RTC de Pedaleur regelement als regel 183. De tekst zou dan kunnen zijn: ‘Taart mag met slagroom geconsumeerd worden indien de te nuttigen taart het meest verzorgde taartje uit de regio is en bovendien het geheel opgediend wordt met een assortiment aan vers fruit’.
Na de koffie keerden we weer huiswaarts over vergelijkbare wegen als op de heenweg. Nog steeds werd er flink doorgereden en allen deden hun beurt op kop. Mooi om te zien, zo’n sterke groep met renners die zoeven over de wegen. Te snel naar mijn zin reden we Doetinchem al weer binnen, de tijd vliegt als je zo lekker op pad bent. Het was een schitterende tocht, dank aan Laurens en dank aan de collega-renners voor een mooie ochtend. Volgend jaar weer! Of zullen we eerder deze tocht nog eens doen? :-) 


Ooij (bij de ui van Keeken links)

28-05-2017
geplaatst door: Wim Leunen

Wonderweer
Het weer was lekker heet, maar daardoor wel instabiel:
hoge donkerdreigende regensluiers voorspelden niet veel goeds.
als door een wonder ontweken we die telkens,
zodat we van dat mooie schouwspel konden genieten zonder vervelend nat te worden.

Gaaf!

Gelukkige vogels
We zagen onderweg veel vogels:
buizerds, ooievaars en een enkele reiger.
Eentje ervan maakt de dag van Harms al goed, dus die is de komende weken helemaal gelukkig!

In de as?
Het gerucht ging, dat onze koffiestop, Oortjeshekken, afgefikt zou zijn, maar dat bleek bij aankomst gelukkig niet zo te zijn:
alleen de aanpalende boerderij lag in de as.
Ook al moet je bij Oortjeshekken zelf je versnaperingen aan de bar ophalen, wat niet in de prijs is terug te zien: het is toch een mooie pek, zonde als we daar voorlopig niet meer zouden kunnen pauzeren.

Gelukkige loodjes
Op de valreep, in 's Heerenbergh, schrokken we heftig van een hard geluid:
Ivo schoot met veel kabaal uit zijn pedaal,
maar: hij viel gelukkig niet, en Henk, die naast hem fietste, ontweek hem gelukkig op een haar na.

En die ui dan?
Oh ja, de ui:
de klokkentoren in Keeken heeft de vorm van een ui: een markant punt, waar we linksaf sloegen. verder niets bijzonders:

Al met al
Met 10 man (OK, mensen, Wendy fietste natuurlijk ook mee) gewoon fijn gefietst.

Bedankt wegkapitein Henk!



Blij!!!

14-05-2017
geplaatst door: Jack

Ik wil om te beginnen even teruggaan in de tijd, naar 5 maart om precies te zijn. Op die dag heb ik een blog geschreven over blije smoeltjes en die blog had ik zo met copy-paste bij deze rit kunnen zetten. Kijk wederom eerst even goed naar de bijgevoegde foto en zie daar van links naar rechts de ultra-blije smoeltjes van Ivan, Marco en Frank. De foto, genomen aan het eind van de rit, en niet aan het begin van de rit op het moment dat ze onwetend zijn van wat er gaat komen maar echt aan het eind. Deze foto laat weer zien hoe mensen kunnen genieten van een stukje rijden op de fiets op een zondagochtend.
Ondanks dat deze mensen sowieso genieten van een lekker stukje fietsen, ze vertonen deze gezichtsuitdrukking onder alle weersomstandigheden, waren er deze dag meer redenen om blij van te worden. Voor mijzelf: om zeven uur vanochtend op buienradar kijken en regenbuien zien en de hele rit geen buitje tegenkomen. Dat is fijn…heel fijn. Maar voor Sebastiaan dan, die jongen was vandaag jarig!! Sympathiek als wij Pedaleurs zijn, lieten we hem daarom op iedere helling die we vandaag genomen hebben, als eerste bovenkomen. Wat een gebaar, wat een vriendschap. Kom daar nog maar eens om tegenwoordig. Daarnaast, niet onbelangrijk, was het lekker fietsen over de verschillende hellingen van de Posbank zoals de Holleweg(Rozenbos), Zijpeberg-zuid, Emmapiramide en de Kluizenaarsweg en een hellinkje in Arnhem, de Dr. Schaepmanlaan en de Zaslaan. Toetje op de taart was de Elterberg waar we via slingerende weggetjes en dijkjes naartoe gereden zijn.
Was dan alles perfect vandaag? Nee, ik wil één heel klein minpuntje benoemen. De 100km regel kon niet worden toegepast. Voor degenen die deze regel nog niet kennen of wellicht vergeten zijn: de 100km regel: als er meer dan 100km gereden wordt, heeft eenieder recht op een koffie stop. Let wel, heeft recht dus het hoeft niet! De rit op zich was net geen 100km en dus konden we ons niet beroepen op de 100km regel. Spijtig maar we moeten streng zijn. Wij wielrenners moeten ons aan strenge regels houden, daarover in toekomstige blogs waarschijnlijk meer. Voor nieuwsgierigen zie de regels van de Velominati: www.velominati.com/the-rules/


Verwarrend, maar wel leuk

14-05-2017
geplaatst door: Nico

Vandaag zou het richting Delden gaan. Dat ligt in Tukkerland. Toen ik dat las, moest ik meteen denken aan de bescheiden hit van Toontje Lager, getiteld “Lente in Twente”. Om het lentegevoel extra kracht bij te zetten, verscheen ik vanmorgen voor het eerst dit jaar in korte koersbroek bij de verzamelplaats. Gelukkig hadden de andere Pedaleurs dezelfde gevoelens, zodat ik in ieder geval niet voor joker zou rijden.

Toen Ronnie, de wegkapitein van vandaag, de route aankondigde, was er geen sprake meer van Tukkers of Twente, laat staan lente, maar werd er ineens gesproken over een mölle. Dat is Achterhoeks voor molen. En dan bedoel ik niet zo’n uit zijn krachten gegroeide lanterenpaal met propellors voor het opwekken van stroom, maar een mooie gezellige Hollandse wind- of watermolen. Ik stond mezelf net af te vragen waarom de plannen waren gewijzigd, toen het tot me doordrong: het is vandaag Nationale Molendag. Eigenlijk was het dat gisteren ook, maar het heet echt “Molendag” en niet “Molenweekend”, wat op zich begrijpelijker was geweest. Dit weekend zijn er dus eigenlijk twee molendagen….. Enfin, iets met molens dus.

Na ongeveer 60 kilometer koersen in een straf tempo, was de pauzeplek bereikt. Er was echter in geen velden of wegen een molen te bespeuren…… Wel waren we net de grens met Duitsland gepasseerd. We parkeerden onze fietsen voor alle zekerheid aan de Nederlandse kant en namen plaats op het terras aan de Duitse kant. Na de pauze ging het weer in westelijke richting. Er was me wind in de rug beloofd, maar daar bleek ook niks van te kloppen. Na de teleurstelling over de Tukkers en de molens kon dat er ook nog wel bij.

De terugweg was pittig met stukken straffe tegenwind. Toch lag het tempo behoorlijk hoog. Toen zich in de buurt van Zelhem steeds donkerdere wolken boven ons peloton samenpakten, werd er nog een schepje bovenop gedaan. Uiteindelijk kon ik na 125 kilometer een gemiddelde van 30,5 klokken. Als we geen extra plaspauze (ik noem geen namen) hadden gehad, was het waarschijnlijk 32 gemiddeld geweest…..

Alle gekheid op een stokje; het was een prachtige rit. Ronnie bedankt !


Oude IJsseltocht

07-05-2017
geplaatst door: Andre Seinhorst

7:30 verzamelen? Lees ik dat goed... dit was het bericht welke ik afgelopen week ontving in mijn mail. We gaan de Oude IJsseltocht fietsen bij RTC de Wildt de buurclub uit Ulft.

Aangezien ik altijd keurig gehoorzaam, stond ik klokslag 7uur30 bij onze hoofdsponsor. Een groep goed gemutste fietsers verwelkomde waarna al bijna direct de stalen, aluminium en carbon rossen bestegen werden.

Het zonnetje stond wat waterig aan de hemel tijdens de tocht naar Ulft. het beloofde een mooie dag te worden. Met een mooie tocht in het vooruitzicht werd de gang er meteen goed ingezet. Toen de A groep zich achter ons aanmelde werd het tempo even opgevoerd. Toch maar niet doen, werd al geroepen dus het Temp ging er al snel weer uit.. Eenmaal bij de start in Ulft aangekomen werd er snel gescanned waardoor we binnen nog geen 5min weer op de fiets zaten. Er werd in de groep nog geroepen welke afstand we zouden doen 25 of 45....

Zigzaggend door Ulft kwamen we al snel in Duitsland terecht. Een bochtige route waarbij regelmatig stevig aangezet moest worden. Na ongeveer 25km brak een spaak van Nico, he bah, de slag was zo groot dat er niet verder gefietst kon worden. Nog niet eerder heb ik meegemaakt dat de materiaal pech zo groot was dat er niet doorgefietst kon worden door de persoon in kwestie.
Na het noodnummer gebeld te hebben zijn we als groep verder gefietst.

Via Rees fietsend naar Xanten. Een gevarieerde route waarbij het landschap en sneltreinvaart werd afgewisseld van gele velden in dijken en daarna weer bossen.
Bij Xanten begonnen de eerste bultjes zich al aan te melden. Een lange klim richting Birten resulteerde in een hartslag welke over het kantelpunt heensloeg...
Het klim gebied ligt in een relatief klein gebied. De klimmetjes volgden elkaar snel op waardoor de eerste zogenaamde "man met de Hamer" zich aanbood. 1 van de leden had moeite om de pedalen nog rond te krijgen. Gelukkig gebeurde dit ongeveer 3km voor de rust. Waardoor er voldoende mogelijkheden was om voor de persoon in kwestie te herstellen.
Omdat we geconstateerd hadden dat de klim prestatie van diverse leden tegenviel, hebben we besloten om het gebak te laten voor wat het is... (pfff.. ik mag niet liegen, Himberen taart was groter dan ooit en lekkerder dan ooit). Samen met een bak koffie die de afmeting van de Himberen taart deed verbleken was een het een geslaagde tussenstop. (Goede tip mannen)

De route werd vervolgt en als snel bleek dat de pauze mij niet goed had gedaan. Zware vermoeide benen waren het resultaat van de pauze edoch met een stevig tempo doorfietsend richting Marienbaum. Nog een handvol klimmetjes welke geen cattegorie waardig waren, fietsen we verder richting Kalkar. Bij Alt Kalkar nog een stevige klim naar de hoofdweg waarbij de stijgingspercentage boven de 10% kwam. Gelukkig was dit een korte klim want mijn benen waren aan een hele lange vakantie toe.

Uit het niets dook een kabelgoot op de weg op. Menig renner sprong erover heen. Het volgende onheil was geboren. de stuur pen van William was gebroken waardoor zowel links als rechts gestuurd kon worden zonder dat het wiel ook de betreffende richting op kon. Opnieuw het noodnummer bellen dan maar want hiermee kan natuurlijk niet veilig verder gefietst worden.
Na 6x geprobeerd te hebben kregen we eindelijk een persoon aan de lijn welke Wiliam verder kon helpen.
Ook nu vervolgden we de weg weer met 1 man minder... Bah dit voelt niet goed!

Nu de bultjes achter ons liggen kunnen we alles behalve rustig richting Emmerich fietsen. pfff. wat een tempo.. met 33+ tegen de wind in, werd er nog even gang gemaakt. Ik merkte in ieder geval dat ik nog wat kilometers in mijn benen te kort kom...
door slimmer om te gaan met mijn energie was het goed bijbenen en kon ik zelf ook de tocht voldaan afsluiten. De laatste klimmetjes door 's Heerenberg en over de heuveltjes van de 3 heuvelenweg waren dan een mooie afsluiting van een veel bewogen tocht.
2x materiaal pech is nooit leuk. Toch is het goed te lezen dat Tc de Wildt zijn mannetje heeft gestaan en Nico keurig thuis heeft afgezet. Uiteraard hoop ik voor Wiliam hetzelfde, dit zullen we deze week zeker te horen krijgen.

Ik wil iedereen die vandaag zijn bijdrage heeft geleverd aan het slagen van deze fietstocht bedanken voor de inzet en het plezier welke ik opnieuw heb beleefd!!!


Het liep spaak, maar goed af

07-05-2017
geplaatst door: Nico

Vanmorgen vertrokken we al om half 8 naar Ulft voor "onze" jaarlijkse klassieker, de Oude IJsseltocht van RTC de Wildt.
Na de warming-up kwamen we even voor 8 uur in Ulft aan. Het inschrijven ging lekker vlot dankzij "scan en go" en voor we het wisten waren we de grens met onze oosterburen al gepasseerd in een lekker vlot tempo. Na een kilometer of 20 sloeg echter het noodlot toe..... Met een luide knal brak een spaak in mijn voorwiel spontaan af. Ik stond vrijwel meteen stil door de enorme slag in het wiel, dat zelfs met de rem helemaal open niet meer rond kon draaien. Balen !

Gelukkig stond er een noodnummer op mijn gele polsbandje dat ik bij de inschrijving had meegekregen. Nadat er was gebeld kon de rest doorrijden en begon het wachten op hulp, die al na een klein half uurtje arriveerde; een auto met fietsendrager. Ik zat me net af te vragen hoe ik met mijn kapotte fiets van Ulft naar Doetinchem kon komen, toen mijn redder vroeg waar ik woonde. Even later had hij het adres al ingevoerd in zijn navigatie-systeem en na ongeveer 20 minuten werd ik keurig netjes thuis afgeleverd.

Wat een geweldige service ! Echt grote klasse ! Zo werd het toch nog een prima dag. Jammer van de Oude IJsseltocht. Volgend jaar ga ik het weer proberen.
Petje af en een reuze DANKJEWEL voor RTC de Wildt ! Het is dat ik al lid ben van een leuke club, maar anders had ik het wel geweten......



De Watermolen

30-04-2017
geplaatst door: Andre Seinhorst

Na 1.5 week niet op de fiets te hebben gezeten was vanmorgen de vuurdoop. Hoe gaan mijn benen het doen, hoe is het om met een gewichtstoename te fietsen (veroorzaakt door een vakantie bij onze bourgondische ooster buren), allemaal zorgen die teniet zijn gedaan door het fantastische weer. Het zonnetje schijnt weer!

Ik had het kopje van dit artikeltje ook "fiets weer" kunnen noemen. Een straf windje, aan de frisse kant maar toch zo mooi om niet thuis achter de geraniums te gaan zitten. Zo begon mijn ochtend, opnieuw aan de late kant maar gelukkig nog voor de groep vertrok, kwam ik bij onze sponsor "de Pedaleur" aan fietsen. De opkomst was enorm te noemen. Het leek dan ook dat heel fietsend Doetinchem was komen opdagen om met ons het rondje Winterswijk te fietsen. Dit beloofd wat voor de rest van het seizoen!

Ligt verward begin ik aan de fiets tocht. Vanmorgen om 7uur30 had ik namelijk nog even op de club site gekeken waar de tocht naar toe ging. Het zou een rondje Hoenderloo worden, waarop ik duftig met boterhammen aan het slepen ben gegaan. Hoenderloo staat voor mij als synoniem voor "Posbank"...

Na voorzichtig de reporter van afgelopen week gevraagd te hebben of ik het nu verkeerd had, bleek dat men het programma van vandaag licht op de kop heeft gezet. Gezien de route klopt dit ook. In plaats vaan naar het westen te fietsen, begon men naar het oosten te fietsen.

De tocht slingerde door de achterhoek, als we vandaag het record aantal bochten in een gefietste tocht niet hebben gehaald... Via Ijzervoorde, Halle Nijman fietsen we richting Heelweg en dan wel het oostelijke deel. De tocht welke gekenmerkt werd door de straffe wind op kop, werd aan de ander zijde van de twente route vervolgt richting gehugten is Dale en Barlo. Na 30Km vroeg menig clublid zich af waar hij zich bevond. De orientatie was volledig bijster door het gedraai en gekeer in de route. Gelukkig was de weg kapitein duidelijk in zijn instructies en loodste hij ons zonder problemen door naar Corle. Je mag een vinger opsteken als je 1 of meerdere plaatsen niet kent. Gelukkig was met camping "de Twee Bruggen" een aanknopingspunt die iedereen kent. Via de Miste en het Woold kwamen we uiteindelijk in Kotten. Een klein grens plaatsje welke precies tussen Winterswijk en het Duitse Oedingen ligt. Langs de grote weg werd de teller nog even kort op de 40 gezet. Zon en wind in de rug met koffie en appelgebak in het vooruitzicht deed de hele groep vleugels krijgen.

De Watermolle of moet ik molen zeggen, licht pittoresk aan "de slinge". ik kon het niet laten om met de telefoon snel een paar mooie plaatjes te schieten.
Heerlijk op het terras, in het zonnetje, werd gretig een heerlijke appeltaart verorbert met een warme bak koffie. Genietent van de fantastische locatie en de verhalen van mede toerfietsers kan ik alleen maar concluderen dat de pauze te kort was.

De groep stond al weer klaar om te vertrekken toen ik, waarschijnlijk als laatste, aan kwam lopen. Het beloofde een heerlijk stuk fietsen te worden met veelal de zon op kop en de wind in de rug. Dit was dan ook wel te merken. Snelheden van 35+ waren geen uitzondering meer. Gelukkig hadden we een aantal mensen in de groep welke geroutineerd de groep losgeslagen toerfietsers in bedwang wisten te houden. Dit maakte dat we na 111km fietsen weer veilig huiswaarts zijn gekeerd.
Opnieuw een mooie dag, met heerlijke zichten op landerijen. Winterswijk is en blijft in mijn optiek 1 van de mooiste omgevingen van Nederland. Vele soorten landschapstijlen, vlak, glooiend en de buurtschappen maken het landschap fantastisch om te fietsen en te recreëren.

Allen weer bedankt voor deze heerlijke tocht en tot de volgende keer!


De Needse Berg

30-04-2017
geplaatst door: Jack

Wat een heerlijke dag was het vandaag! Niet in de laatste plaats omdat ik vandaag in tegenstelling tot vorige week zondag, nu wel op de fiets ben blijven zitten. Wat was het prachtig fietsweer vandaag; mooi zonnig weer, lekker fris en een stevig briesje. Dat laatste was dan weer niet naar ieders tevredenheid want op sommige stukken moesten we toch echt flink aan de bak.
Vandaag was het mijn beurt om de A-Pedaleurs te begeleiden en ik had maar weer eens voor een rit naar het Oosten gekozen. Doel was de illustere Needse Berg met daarbovenop de Olde Mölle. In eerste instantie had ik een mooie rit via Etten, Terborg en Zieuwent naar Neede verzonnen maar mijn verkenningsrit van afgelopen vrijdag had me geleerd dat mijn route op tenminste 5 plekken een wegonderbreking had. Echt niet gelogen, het waren er minstens 5! Dus gisteren de route nog enigszins omgelegd met als slachtoffers de eerder genoemde plaatsen. Ook bij Groenlo en Rietmolen moest de route aangepast worden. Jammer, maar volgens mij was de route nog best interessant. Hopelijk kunnen we volgend jaar (D.V.) de route rijden zoals ik het bedoeld had.
Om 8 uur vanochtend gingen we met zijn tienen van start, twee vrouwen en acht man; ‘Schoon volk’ zouden de Vlamingen zeggen en dat mag ik als Zeeuws-Vlaming dus ook zeggen.
Met een redelijk gangetje werd er koers gezet richting Groenlo, wel jammer van die paar omleidingen die we moesten doen, vooral het industrieterrein bij Groenlo was niet zo inspirerend maar gelukkig duurde dit niet al te lang. Na Groenlo kon het dan ‘echt’ beginnen (althans dat vind ik), mooie rustige wegen, omzoomd door bomen die slingerden door het gebied tussen Groenlo-Eibergen-Rekken. Echt een aanrader om daar vaker te fietsen, al schrijf ik dit zelf. Na Rekken over vergelijkbare wegen verder naar Rietmolen, en passant nog even een stukje Overijssel meepikkend. Rekken en Rietmolen waren ‘uitgestorven’ het spreekwoordelijke kanon had makkelijk afgeschoten kunnen worden.
Gelukkig doemde de Needse berg na Rietmolen al snel op want sommigen hadden al aangegeven dat de sanitaire stop aldaar wel gewaardeerd zou worden. Tijdens de koffie, of ook wel cola-pauze , werden de nodige kledingstukken in de achterzakken gepropt want de temperatuur liep al redelijk op en been- en armstukken, handschoenen en gamex werden overbodig gevonden. Sommigen waren wel heel optimistisch, wat ik toeschrijf aan de verwarming die men nog op de diepe winterstand had staan.
Na de koffie, of cola, moesten we nog richting Markelo om daarna via Lochem, Zwiep en Medler naar de steentjes van Kranenburg te rijden. Ik kan het, mijn excuses voor degenen die steentjes niet zo leuk vinden, niet laten om in mijn routes een paar stukjes met klinkerweggetjes te verwerken. Vandaag daar de KOM niet van Laurens kunnen afpakken dus moeten we nog zeker een keer terugkomen. Na de steentjes werd het tijd om op huis aan te zetten en via Linde en Hengelo kwamen we na een dikke 130km aan in Doetinchem. Lekker rondje en volgens mij voor herhaling vatbaar (d.w.z. met mijn originele route).


Lekke banden en andere malheur




23-04-2017
geplaatst door: Jack

Al voordat de rit van vandaag gestart was, werd het al duidelijk dat het een memorabele rit zou worden. We hadden al een lekke band voordat we vertrokken waren want één renner had al een ‘platte’ in zijn schuur! Nu heb ikzelf al eens een lekke band op de tacx gehad, dit echter geheel terzijde, maar een ‘afloper’ in de schuur…. De renner, we zullen geen namen noemen omdat het Bernard was, lichtte ons wel netjes in . Volgens ons had hij wel zijn tijdlijn niet helemaal op orde want de duur tussen het moment dat hij ons inlichtte en het moment dat hij zich bij de groep voegde, roept toch wel wat vraagtekens op. Het sterke vermoeden bestaat, hij hintte daar wel al op, dat hij nog lekker een bak koffie heeft gedronken voordat hij ging fietsen.
Enfin, uiteindelijk toch op pad gegaan richting het Noordwesten met als doel Halte Assel via Radio Kootwijk. Nog geen tien kilometer van het vertrekpunt vond ik het nodig het asfalt eens van wat dichterbij te bekijken. Reden: een stuurfout zodat het voorwiel weggleed en er geen redden meer aan was. Tijdens mijn val realiseerde ik me een paar dingen; dat het niet slim was zo die bocht in te sturen, dat het wat er ook ging gebeuren ik wel even pijn zou hebben, dat er van alles kapot zou gaan, niet in de laatste plaats mijn ego en, niet onbelangrijk, dat ik vandaag qua fietskeuze de juiste keuze had gemaakt. Ik had mijn zogenaamde regenfiets meegenomen en daar ben ik net iets minder aan gehecht. De meeste gedachten die ik tijdens mijn val had, bleken realiteit geworden te zijn toen ik uiteindelijk op het asfalt zat. Een hoop spullen beschadigd, schaafwonden en een gedeukt imago. Gelukkig geen ernstige beschadigingen en al helemaal niet bij anderen want in mijn schlemielige val had ik niemand meegenomen richting het asfalt.
Na weer snel op de fiets gekropen te zijn, zo voorkomt men stijfheid heb ik mij laten vertellen, werd het tijd om dan eindelijk echt aan de tocht te beginnen. Verrassend genoeg niet over de brug bij Doesburg want Halte Assel ligt toch ten Noordoosten van Doetinchem maar via de brug bij Velp. Op de Delenseweg richting Hoenderloo was de eerste lekke band (technisch gesproken dus al de tweede) te betreuren, Michiel reed zijn voorband lek. Voor Michiel werk aan de winkel, voor de anderen tijd om te eten en te ‘pinkeln’.
Na Hoederloo was ik het paadje wel een beetje kwijt en had ik geen idee waar ik was. Wel was de omgeving schitterend met zandverstuivingen, heide, naaldbomen en slingerende en op en neergaande fietspaden. Als volgend jaar deze route op het programma staat ga ik zeker weer mee want zeer de moeite waard!
Opeens doemde het iconische Radio Kootwijk gebouw op (zie bijgaande foto); bedoeld voor de communicatie met onze voormalige koloniën. Architect was Julius Luthmann die zich liet inspireren door o.a. een sfinx, vandaar de bijzondere vorm van het gebouw. Wellicht heb je niets aan deze informatie maar je weet maar nooit, als je eens een pub-quiz of zoiets speelt en men vraagt iets over Radio Kootwijk….
Van Radio Kootwijk is het maar een klein stukje naar Halte Assel, de pleisterplaats voor deze rit. Helaas was er weer een lekke band te betreuren, nu reed ik zelf lek. Het was nog precies 148 meter en 6 centimeter naar het eethuis, dus van mijn 129,3km van vandaag zijn 148.06m lopend gedaan. Onder het genot van een koffie met appeltaart de band verwisseld zodat er geen tijd verloren werd.
Na de koffie ging het over nog steeds onbekend terrein, voor mij althans, via Ugchelen, Beekbergen naar Oosterhuizen waarna het op de Clabanusweg weer mis ging, nu weer een lekke band voor Michiel èn een regenbui. Helaas voor Michiel had zijn ventiel geen zin en moest hij enkele keren opnieuw beginnen met het oppompen van zijn band. Laten we het erop houden dat we technisch gesproken 6 keer een lekke band hebben gehad vandaag. Na deze tegenspoed op de Clabanusweg was het op naar Hall, Spankeren, Dieren en Doesburg. Veel meewind hebben we niet gehad want na Doesburg was het flink buffelen om Doetinchem te bereiken. Al met al was het een heel mooie tocht vandaag die goed geleid werd door Rob en Sandra. Netjes gedaan!! Thnx


Rondje Gorssel

23-04-2017
geplaatst door: Gerwin te Slaa

Gelukkig was het niet zo koud deze ochtend. Snel aankleden en op fietske naar de Pedaleur. Na even temperatuur gevoeld te hebben toch maar een extra jasje nog aan. Bij de Pedaleur aangekomen stonden er al een mooi aantal coureurs. We vertrekken met 14 mensen. Bij vertrek denk ik waar is onze vaste reporter..... We volgen vandaag de IJssel een klein beetje. Vanuit de Pedaleur vertrekken we richting Hoog-Keppel, Drempt, Steenderen en Bronckhorst. Natuurlijk kan ik het niet laten om met al die mooie voorjaarsklassiekers een stukje klinkerweg op te nemen richting Baak. Hier moet ook de eerste keer gestopt worden om een zakkend zadel opnieuw vast te zetten. Vervolgens wordt er koers gezet richting Zutphen. Bij Zutphen de brug op, hier wil een ieder zich laten gelden en wordt er volop doorgetrokken! Dit gebeurt met zoveel geweld dat hier de volgende fiets het begeeft. De body functioneert niet meer, ook niet nadat onze mecanicien er een paaltje mee heeft mishandeld. Het is officieel en doorgegeven aan het thuisfront "Abandon Veltman". Het peloton wacht op niemand en er wordt koers gezet naar de foerage. Voordat we daar aangekomen zijn wordt er eerst nog op de dijk richting voorst wind en regen getrotseerd. Er wordt niet gestopt voor regenjasjes; voor A-rijders die een keer mee willen rijden :-) Bij de foerage aangekomen begint iedereen zich te ontdoen van de natte kleding. Gelukkig hebben ze hier lekkere warme kopjes koffie en appelgebak, hoewel er ook mensen zijn die wel een kannetje lusten om warm te worden. Na deze wel verdiende rust wordt er weer opgestapt om de IJssel aan de andere zijde terug te fietsen richting Doetinchem. Nadat we de IJssel bedwongen hebben zetten we koers richting Eefde. Hierbij vind één van de coureurs het nodig om het wegdek nader te inspecteren. Gelukkig geen grote lichamelijke schade, maar misschien een deukje in zijn imago;-). Hier wordt keurig gewacht door het peloton. Vervolgens wordt er via het twentekanaal richting Almen gefietst om dan via Vorden en Keijenborg koers te zetten richting Doetinchem, maar niet nadat we nog een tweede bui over ons krijgen bij Keijenborg. Dan komt Doetinchem in zicht en werpt Stijn zich op als gangmaker voor de sprint. Als ik het goed heb gezien was hier onze mécanicien de snelste. Al met al vond ik het weer een mooie ochtend, ieder bedankt voor de komst.


De Heksendans

16-04-2017
geplaatst door: Jack

Eigenlijk had ik in de blog van Laurens hieronder moeten voorkomen; ware het niet dat ik bij het plannen van een trip voor mijn werk vergeten was rekening te houden met de Amstel Gold Race. Gisteren, zaterdag, was het de bedoeling om net zoals de ‘die hards’ in Laurens’ blog de zogenaamde AGR te rijden, zij het wel de 150km versie want ervaringen boven de 200km in Wallonië twee jaar geleden, hebben mij doen besluiten alleen bij de Ronde van Vlaanderen voor de volle versie te gaan en bij alle andere cyclo’s een kortere maar aangenamere afstand te rijden. Maar ja, die trip voor het werk dus; ik had mij vergist in de datum en had de terugreis zo geboekt dat ik op de dag van de AGR om 5 uur ’s ochtends op Schiphol aan zou komen. Niet handig, lees onmogelijk, om diezelfde dag de AGR te rijden. Stom, maar niet meer te veranderen en zo kwam ik dus in Pieter zijn groep terecht die vandaag naar Groesbeek ging.
De opkomst was groot en dat ondanks de wat mindere voorspellingen en de toch wat lage temperatuur bij vertrek. Volgens mij was het een graad of 5 bij het vertrek en dus moesten de handschoenen weer van onderuit de kast gehaald worden. Positivo als ik soms ben, ik had al een paar keer met korte mouwen gereden en een ‘tan-line’ weten te kweken, had ik die handschoenen al een zwieper de kast in gegeven.
Een frisse start dus. Zonder al teveel omwegen werd er koers gezet naar de Rijnbrug bij Emmerich vanwaar we via allerlei kleine en vaak toch wel wat slechte weggetjes (maar met een heel mooie omgeving) richting Nierswalde reden. Daarna was het vizier gericht op het Reichswald waar het bekende en beruchte ‘wasbord’ op ons lag te wachten. Er werd daar even flink doorgereden maar aan het einde werd weer netjes op elkaar gewacht. Zo hoort dat. Na het wasbord van het Reichswald rook men de koffie van pannenkoekenhuis de Heksendans al. Eerst moest nog wel even de zevenheuvelenweg bedwongen worden. Hier werd door iedereen op eigen tempo de hobbels bedwongen.
Bij die Heksendans ben ik er eindelijk achter gekomen wat nu eigenlijk het verschil is tussen de A- en B-groep. Ten eerste eten er opvallend veel B-rijder slagroom bij de appeltaart. Voor aspirant A-rijders: dat is not done bij de A-groep. Het tweede verschil, maar toch wel een opmerkelijk verschil, is dat de groep toch wel heel erg stond te dralen toen we weer verder moesten. Er viel wat hagel en dus bleef een deel van de dames en heren in de deuropening van het etablissement staan , onderwijl discussiërend of we wel moesten gaan. Voor aspirant A-rijders: dat is not done bij de A-groep.
Uiteindelijk werd er toch besloten maar te gaan. De afdaling richting Wyler was wel nat maar daarna was het lekker droog en konden we mooi in een goed tempo doorrijden. Wederom richting de brug bij Emmerich reden we door of langs plaatsjes als Zyfelich, Niel, Keeken, Düffelward, Brienen en Griethausen.
Helaas ging het net voor Doetinchem weer regenen dus uiteindelijk kwamen we allemaal lekker nat en toch ook wel koud weer thuis.
Pieter heeft ons netjes rondgeleid vandaag. Top gedaan!


Het Backcorner team in de AGR

15-04-2017
geplaatst door: Laurens

Het hoogtepunt van ons wielerseizoen: De Amstel Gold Race (AGR) van vandaag. Oftewel de klassieker in Zuid Limburg met maar liefst 240 km en ruim 2000 hoogtemeters. Daags voordat de profs hier komen, gingen wij deze prachtige heuvels al bedwingen, hoe stoer is dat. Al een half jaar geleden had menig A-rijder deze dag dan ook met stip in zijn of haar agenda gezet. En daar bleef het niet bij. Menigeen had zich toen ook al verwent met een luxe ledlamp en heeft in de winter flink afgezien op doordeweekse avonden. En op de zondagsritjes van de A-groep werd er afgelopen maanden geregeld een lusje bij aan geknoopt om de nodige kilometers in de benen te hebben met als slotstuk de rit van afgelopen zondag van 210 km. Alles met deze AGR in het vooruitzicht.

Ivan, de grote initiator achter deze deelname, had tijdig de inschrijving verzorgd: Het Backcornerteam was een feit (mocht deze naam vragen oproepen: de vrij vertaling geeft aan waar we vandaan komen). Gelukkig werden we uitgeloot en dus konden elf Pedaleurs en een aantal vrienden en kennissen van Ivan zich verheugen op deze dag. Helaas voor Rob en Sandra moesten zij zich gisteren afmelden vanwege bouwactiviteiten, mogelijk ondersteund door niet al te beste weersvoorspellingen maar dat laatste is slechts een niet getoetste veronderstelling, dus compleet speculatief ( al kan ik mij er wel wat bij voorstellen, want met meer dan 70% kans op een start in de regen is de AGR fietsen een niet erg aantrekkelijk idee…).
De Hanson Brothers (Rick en Tom) gingen voor de 150 km, de anderen, Ivan, Bernard, Marco, Niels, Frank, Sebastiaan en ik zelf gingen voor het hele werk, de 240 dus. Ivan had ook kamers gereserveerd in een nabijgelegen 4-sterren hotel met Toekan-logo, zodat we wat later de wekker konden zetten. Nog voor 6 uur stonden de fietsen weer op het rek achter de auto’s en hadden we ons zelf meegenomen ontbijtje achter de kiezen (ik geef het personeel ook helemaal gelijk dat ze rond half zes nog geen ontbijt serveren). Bij het Geulpark parkeerden we heel strategisch de auto’s (wederom voortreffelijk voorwerk van Ivan, want hier kwamen we na de eerste lus van zo’n 90 km weer langs en konden dan nog even wat kleren in de auto wegleggen of spullen pakken). Acht minuten na de officiële startmogelijkheid (half zeven) vertrokken we bij de start. Het was zo goed als droog, maar wel koud. Volgens mijn navigatiemiddel was het 8 graden, en zou het de hele rit volgens hetzelfde apparaat niet warmer worden, sterker nog een uur later was het kwik gedaald tot 5 graden. Nu kan je zeggen dat het apparaat niet zozeer bedoeld is om de temperatuur te meten, maar het was echt koud, berekoud en nat, kletsnat.

In de eerste lus reden achtereenvolgens Ivan en Marco lek. Bij deze laatste stop met bandenwissel vroeg Frank met grote vertwijfeling wanneer het moment aanbreekt, dat je je regenjas aan gaat trekken. Dat was nu volgens Bernard (en gelijk kreeg hij). Stiekem hoopte ik enorm op beter weer, maar ging als laatste toch ook over stag en verstopte ons RTC de Pedaleur tenue onder een gekleurd ‘regenbestendig’ jasje. Geheel onherkenbaar als Pedaleurs gingen we in witte, gele, rode, blauwe en andere jasjes als een zooitje ongeregeld of regenboogteam verder, maar helaas, de bijbehorende zon ging niet schijnen.

Na de eerste lus van 90 km heb ik alsnog mijn ass-saver geplaatst om zijn werk te doen waar het voor bedoeld is. Net na deze stop was het voor de derde maal raak, ditmaal mijn voorband, nondedju, vijf jaar niet lek gereden en nu voor de tweede keer in twee weken. De regen nam vervolgens alleen maar toe in intensiteit en van de remblokjes van Niels, Frank en mij was weinig meer over, wat heeft het spul onder deze omstandigheden toch te lijden. Toen Sebastiaan op zo’n 125 km voorstelde de tocht af te breken en richting Valkenburg terug te gaan, was er dan ook weinig weerstand en heerste er bovenal opluchting. Gelukkig gingen we bij Schin op Geul nog even links voor de Keutenberg, met zijn 5,9 % over 1,2 km lengte en max. stijgingspercentage van 16% over 100 m toch één van de moeilijkste klimmen van Zuid Limburg (bron: klimtijd.nl). En als toetje in Valkenbrug: de Cauberg, met zijn 6,5% over 800 m ook een lekker ding voor wielrenners (eigen bron), waarna we over de finish persoonlijk door de speakers bij naam omgeroepen werden en als helden ontvangen, gehuldigd met bijpassend eremetaal. Na de finish liet Marco al wandelend en struikelend met zijn fiets nog een soort flik-flak zien, wat een soeplesse heeft die vent. Bernard voerde de statistieken ook nog even op door ook lek te rijden voor terugkomst bij de auto’s. Met zo’n 165 km op ons tellerke, waarvan 150 in de regen, overheerst het gevoel een echte klassieker te hebben gereden, maar voor de hele moeten we toch terug.


( Grote ) Ronde van Arnhem

10-04-2017
geplaatst door: Bernard

Zondag 9 April om 6.45 uur was het zover , 7 Pedaleurs m/v van de A-groep stonden rillend van de kou klaar voor vertrek naar Arnhem .
We hadden ons ingeschreven voor de Ronde van Arnhem 150 km. maar omdat volgende week de AGR 240 km. op het programma staat besloten deze 7 om ook per fiets naar de start te rijden ( en later weer terug ). Hoewel het met +0 graad erg koud voelde was het wel super genieten van de mooie zonsopkomst boven de nevel die her en der boven de weilanden hing . Bij de startlocatie , ik zal de naam niet noemen om onze hoofdsponsor te vriend te houden , sloten nog 2 renners zich bij ons aan zodat we met 9 verder reden .
Al snel bleek dat ons tempo ideaal is om lekker bij in het wiel te hangen want de ploeg van 9 Pedaleurs werd al snel een 25 koppen tellend peloton . Dat niemand dan weet dat je elkaar moet waarschuwen voor o.a gaten in de weg ondervond Tom met als gevolg een lekke band ! Met koude handen werd de band in 8 minuten gewisseld en konden we weer verder . Via Heteren de brug over ( waarom nemen de b en c groep de trap ? ) Italiaanse weg en Deelen is het na 80 km. tijd voor koffie in Hoenderlo . De temperatuur was inmiddels al aangenaam genoeg om wat kleding uit te doen en onze gebruinde benen te showen. De route ging verder via Radio Kootwijk richting Apeldoorn en daarna over vrij veel onbekende wegen naar de 2e pauze plaats aan de voet van de Posbank . Onderweg hebben we 2 andere Pedaleurs nog even een lift gegeven . Bij de pauzeplaats was het erg druk doordat alle afstanden vanaf daar dezelfde route reden . Ook het vervolg van de route was soms echt file rijden en zorgde voor de nodige ergernis bij een aantal deelnemers , niet bij ons hoor . De klim Rozenbos was een tijdrit met tijdmeting waar alle remmen los konden . Dat wil iedereen dus ook daar veel gemopper en gevloek . Voor ons was het vooral genieten van het mooie weer en vele wielrenners te zien afzien . Na de Snippendaalseweg werd nog even de Emmapiramide beklommen . Voor de 7 van de 9 Pedaleurs ging het vanaf Velp weer terug naar Doetinchem . Bij een enkeling ging zo langzaam aan het licht uit en werd het steeds stiller . Na 210 km. waren we weer thuis . Al met al een mooi fietsdag en een goede voorbereiding voor a.s zaterdag , hopelijk zijn de weersomstandigheden dan ook zo .


Hoe mooi kan de zondag zijn !

09-04-2017
geplaatst door: Walter Bongers

Hoe mooi kan de zondag zijn! De weersvoorspellingen hadden een mooie dag beloofd, dus om 08:30 was de C groep in grote getallen klaar voor de start. In het begin was het met 3 gr. nog wel een beetje fris, maar na een paar kilometer voelde het al en stuk beter.
Dankzij een prachtige route van onze ervaren wegkapitein Harry konden we weer genieten van het mooie landschap. We reden in een rustig tempo via Nieuw Wehl, Westervoort, Driel naar de brug bij Heteren waar we de trap namen om op de brug te komen. Na Heteren ging het richting Wolfheze, maar eerst mochten we nog de mooi Italiaanse weg beklimmen. Bij het van der Valk hotel-restaurant konden we heerlijk buiten zitten voor een kop koffie en een appelpunt. Het viel niet mee om het zonnige terras te verlaten, maar ook hier kwam weer een eind aan... In een lekker tempo gingen we verder naar Schaarsbergen om daar vandaan richting Posbank te koersen. Op de Posbank werd er nog iemand verrast door een Schotse Hooglander die vlak lang het fietspad stond. Geschrokken door die bos haar ging iemand ineens naar rechts waardoor Harry onbedoeld in de berm belandde. Gelukkig was het niet ernstig en kon iedereen zonder schade of kleerscheuren de route vervolgen.Toen in een lekker tempo via de Steeg door de Havikerwaard naar Doesburg. Daar vandaan ging het richting Doetinchem. Eenmaal thuis gekomen stond er 108 km op de teller. Daarna ook nog Max Verstappen een podiumplaats zien krijgen.... hoe mooi kan de zondag zijn! Een topdag om in te lijsten!


Tocht naar planeet MARS of Neer Eefsele en ter

09-04-2017
geplaatst door: Andre Seinhorst

Het beloofd een mooie ochtend te worden. Het is koud maar de zon komt ietwat waterig aan de horizon op. Onze wegkapitein kondigde een koude start van 6 graden aan wat zeker wat aan de hoge kant was. Op mijn rit naar onze sponsor "de Pedaleur" tikte de thermometer amper 5graden aan. Het dauw nog vers op het gras en vogels nog ligt verdwaasd in de bomen kom ik bij de groep aanrijden. Gezellige kletsend worden de eerder deze week gemaakte ritten door genomen.
Onze wegkapitein "Stijn" kondigde de start aan. De tocht beloofd een bochtige tocht te worden waarbij de A mannen achterin het staart werk zouden doen. Langzaam komt de groep van 15 man en 2 vrouwen op gang. Niets vermoedend van wat er nog komen gaat, koersen we via Wehl, Nieuw Wehl richting Angerlo. Het zonnetje wordt met de km sterker, toch wil de temperatuur maar niet stijgen.
Vlak voor Angerlo begint zich langzaam iets te voltrekken waarvan we pas een km of 15 verder in de gaten kregen dat het was gebeurd. Treurig maar toch echt waar.
Genietend van de koeien en de gangen, welke ze tijdens hun tocht naar de stal, door de wei trekken fietsen we van Angerlo naar Hengelo. Net na Hengelo (GLD) roept iemand in de groep "WAAR IS RONNIE"... snel tellend komen we er achter dat hij niet meer onderdeel uitmaakt van de groep. Rustig peddelend over de Varsselring worden er diverse scenario's besproken. Via de veldhoek waar nog even een remmentest werd uitgevoerd, resulterende in een vlak afgesleten loop oppervlak, fietsten we richting onze eerste rustplaats.
Het scenario welke mij het meest waarschijnlijk leek, was het Marsmannetjes scenario waarbij Ronnie naar een ruimte schip ge-beamd is. De wegkapitein opperde om Ronnie even te bellen om te kijken of alles goed was en daarmee de spookverhalen uit de wereld te helpen. Toen we dan ook in Ruurlo op het terras van Restaurant zalencentrum "de Luifel" neergestreken waren werd Ronnie snel gebeld.
Een aardige serveerster welke ook wel wat fiets kilometers kan gebruiken, nam de gebruikelijke koffie met appelgebak op.
Iedereen was natuurlijk nieuwsgierig wat er gebeurd was en hoe het had kunnen gebeuren dat we iemand onderweg verloren zijn. Het verhaal was iets minder spannend dan de titel deed duiden. Ronnie had zijn kleding goed willen trekken en had tijdens zijn demarrage naar de groep lek gereden. Iedereen vond het jammer dat ons dit was gebeurd, maar veranderen kunnen we het niet.. Hoe dan ook, met de wetenschap dat Ronnie niets mankeert en dat hij zeker niet op Mars was om daar uitgehoord te worden over wat hij op dat rare ding aan het doen was, laat staan dat hij het woord "klunen" had moet uitleggen, werd de tocht vervolgd.
Richting Groenlo via voor mij opnieuw een aantal bekende weggetjes door het achterland van Ruurlo, kwamen via de Groenloseweg bij Erve Kots langs.
Af en toe was het wat onrustig in de groep. Opgelaten werd er links en rechts geroepen om vervolgens de instructie te krijgen recht door te gaan. Voor diegene die niet weten wat links is > dat is de hand waar de duim rechts zit. Opvallend was het wat mij betreft minder doorgeven van instructies. Dit leverde toch een aantal vervelende en wellicht gevaarlijke situaties op. Veiligheid moeten we met de hele groep in een hoog vaandel houden!
Zigzaggende over onverharde kerke paatjes komt Doetinchem langzaam dichterbij. Bij het uitspanning "het Onland" nog een keer het viaduct op sprinten om vervolgens voldaan het bordje Doetinchem weer te passeren. Met 113km op de teller opnieuw een fantastische rit waarvan ik gerust kan zeggen dat menigeen genoten heeft van de mooie plaatjes die onze omgeving te bieden heeft. Wat is de Achterhoek toch mooi!


Rondje Renkum met Klunen

02-04-2017
geplaatst door: Andre Seinhorst

3maal is scheepsrecht! en toch laat ik me weer de taak van journalist aansmeren ;-)

Vanmorgen was het vroeger dan anders. Gezien mijn leven vol structuren kwam ik er natuurlijk weer veel te vroeg achter nl 7 uur voor vertrek bij de Pedaleur. 's avonds snel de wekker zetten op 7uur zodat ik me niet verslaap. Dit heeft echter niet geholpen 7:20uur werd ik wakker gerammeld. Dit maakte dat ik precies 8uur bij onze hoofdsponsor verscheen met het ontbijt nog in de achterzak.

Gelukkig hadden er meerdere de slaap nog in de ogen en was het vertrek iets over achten. Nico nam even de tijd om de ronde voor te proaten. Het zou een rondje worden met een stukje klunen worden.. Hmm... de schaatsers onder ons weten dat "klunen" betekend: lopen met schaatsen ondergebonden. De schrik sloeg me dan ook om het hart.. ik had geen schaatsen bij me... laat staan dat ik KAN schaatsen. Gelukkig kwam ik later in de tocht er achter wat er mee bedoeld werd.
Via nieuw Wehl en de binnenlanden van Giesbeek kwamen we uit bij de dijk bij Westervoort. Een mooie dijk met fantastische zichten op de IJssel. Kronkelend via de dijk heeft Stijn mij iets verteld over de manier van krachten op pedalen plaatsen. Dit moest natuurlijk even op de brug van Westervoort uitgeprobeerd worden wat resulteerde in de eerste sprint van de dag. Via de Pleyroute fietsten we zigzaggend over de Rijndijk langs de dijkwoningen. Langzaam trok de mist samen en werd het zicht ons ontnomen. Lampjes waren geen overbodige luxe (mistlampjes). De Pedaleurs zijn de pedaleurs niet als ze zich door mist en kou uit het veld zouden laten slaan. Vlak bij de A50 werd er geroepen Links en direct rechts. Uhm Links zie ik maar rechts zag ik alleen een helling van pak um beet 40% dat is niet fietsbaar dacht ik... Gelukkig bleek er een trap naast te zitten.. Ah het "Klunen" is begonnen (Fries leenwoord voor -lopen op schaatsen). Ik zal eens kijken of ik dit aan Wikipedia kan toevoegen! hou dan ook -> https://nl.wikipedia.org/wiki/Klunen in de gaten ;-)

Na het stukje "klunen" en langs de A50 fietsen kwamen we aan de voet van de "Italiaanse weg"... ja die ken ik.. Toch pakte Stijn en ik een afslag te vroeg. Gelukkig werden we tijdig terug gevloten en konden we nog geen minuut later vol gas de theorie van kracht op de pedalen zetten toepassen. Later bleek dat ik mijn eigen PR op deze klim had vergruizelt. Wat een seizoen start. ik geloof mijn 3e klim deze week waarbij ik een PR doe verbleken door nieuwe snellere tijden. Nadat de groep boven op de top herenigd was, zijn we rustig verder gepeddeld naar Wolfheze waar we neerstreken bij de dorps pannenkoekenhuis. De uitbaatster keek erg zorgelijk naar onze bolides op haar terras en vroeg om deze langs de straat te zetten. Ligt morrend werd hier aan gehoor gegeven om uiteindelijk een lekkere bak koffie en voor sommigen een appeltaart met slagroom te verorberen.
Na betaald te hebben, stapten we op de fiets. Afgekoeld met een waterig zonnetje op de helm probeerden we ons warm te fietsen door licht te trappen.
De koningsweg.... Waar zat die ook al weer... Ik wist het niet meer maar had wel een idee welke later volledig verkeerd bleek te zijn. Theo op de E-bike vooruit en wij er achteraan. opnieuw een klim.. pffff had ik daar wel rekening mee gehouden? lekker naar boven peddelend stond Theo aan de top om een paar leuke foto's te maken van de groep! bedankt Theo leuk...
Via de Posbank zetten we de afdaling in naar de Mariahoeve. De weg was nog ligt vochtig maar dat was voor menig geen reden om niet even flink gas te geven. Met snelheden tegen de 60 werd er naar beneden geracet. Via de Beton platen naar de Mariahoeve door het bos naar het laatste stukje van de Lange Juffer.

Er vormde zich weer een groepje aan kop van het peloton welke het op een fietsen zette over de licht glooiende bulten van de Juffer...
Na een eindsprint met als doel de e-bike te testen op top snelheid kwamen we onderaan de juffer, licht verward door de gewijzigde verkeerssituatie tot stilstand!
Ondertussen was het zonnetje doorgebroken en konden we de laatste 15Km genieten van een heerlijke voorjaarszon. Vlak voor Doetinchem begon het wat onrustig te worden in de groep... moest er dan NOG een keer gespurt worden? Eerst het bordje van Langerak en toen nog een keertje het bordje Doetinchem....

Een heerlijke dag waarbij we in ieder geval geschiedenis hebben geschreven!
Klunen is voor mij sinds vandaag een Achterhoeks Leenwoord uit het Fries voor "trap lopen met fietsschoenen onder gebonden met de fiets aan de hand" Iedereen weer bedankt voor deze fantastische dag!!


Met de Wielerbus.nl naar Girona

01-04-2017
geplaatst door: Sandra

Na een lange busreis met een man of 34 gelijkgezinden zijn we aangekomen in het centrum van Girona. De koffers en fietsen worden gelijk uitgeladen zodat in de middag gelijk de benen losgedraaid kunnen worden. Er wordt druk geïnventariseerd wie welke afstand en route wil rijden.

Wij gaan met de lange afstand mee en vertrekken met een man of 20. De klim naar Els Angels is 10 km lang en gemiddeld een procent of 4. De weg is smal, goed en rustig. Een mooie klim om de klimbeentjes te testen.

Maandag staat de klim naar Rocacorba op het programma. Een prachtige maar pittige klim ten noorden van Girona. De ruim 13 km brengt je naar een hoogte van 970 meter met een gemiddelde van rond de 7 procent. Er zitten aardig wat stukken van rond de 10 in met uitschieters naar de 14 procent. Dit was toch echt wel even bikkelen met 34/28, immers was ik altijd nog een trippel gewend met 30/30. Maar bij navraag werd mij verteld dat dit de pittigste klim van de week zou zijn. Prima, ik hoef dus niet naar de plaatselijke fietsenmaker te gaan om er een 32 achter op te laten leggen.
Bij het avondeten wordt er al weer druk gesproken over de route van de volgende dag. Mare de Due del Mont, ofwel de Porta del Prineu (poort naar de Pyreneeën) de 3e van de 'grote' bergen rond Girona. Je klimt hier naar een hoogte van 1093 meter. Met mooi weer heb je hier, volgens Robert Gesink, het mooiste uitzicht rond Girona, je kan de Pyreneeën zien liggen. Na het bestuderen van de hoogteprofiel denk ik dat het wel moet lukken. Overigens alleen laatste 3 km van de in totaal bijna 19 km zijn rond de 10 procent met hier en daar uitschieters naar de 14 procent.

In de praktijk bleek het profiel niet helemaal overeen te komen met de werkelijk te rijden route. De klim was grillig en behoorlijke steile uitschieters naar de ruim 16 procent of steiler? Heb gevloekt en op het punt gestaan het op te geven. Uiteindelijk vielen mij juist die laatste 3 km mee. Overigens heb ik geleerd dat mannen het mooi schijnen te vinden om dames te horen vloeken (?). Het uitzicht was het overigens meer dan waard!

Eigenlijk zijn wij inmiddels toe aan een rustdag. Maar de route welke de volgende dag op het programma staat brengt ons naar de kust van Tossa de Mar. Prachtig langs de kustwegen en mooie vergezichten over de zee! Het weer is overigens al de hele week warm en zonnig!

De voorspellingen zijn nog steeds fantastisch, dus ook vrijdag stellen wij die rustdag nog maar even uit ook al zijn de beentjes stram en aanwezig. In de route zit 1 klim van 25 km. Het hoogteprofiel is mooi en een gemiddelde van een procent of 3. Nou ja 1 klim? Hier is overigens helemaal niets vlak! Echter na 25 km bleef de weg maar omhoog gaan en was er geen zicht op een top? Van een echte top was er achteraf ook niet echt sprake. Het was een mooi lopende klim met een wel fantastische afdaling!

Na de heerlijke tapa's 's avonds was het wel overduidelijk dat iedereen zaterdag een rustdag zou gaan houden. Het was druk en gezellig in de kroeg. Beetje laat is het dan ook wel geworden, het waren nog veel biertjes onder het mom van 'ach nog eentje dan'.

Zaterdag is het dan eindelijk uitslapen! Het weer is wat minder, maar op de fiets stappen waren we dan toch al niet van plan. Niet alleen de benen, maar ook de billen kunnen wel rust gebruiken. Prima dag om ons te vermaken in het centrum van Girona en de toerist uit te gaan hangen! Vanavond op tijd naar bed zodat we morgenvroeg fris en fit aan de start van de Cyclo van Blanes staan!


Italiaanseweg en andere stukken




26-03-2017
geplaatst door: Jack

Eindelijk dan toch een stukje over de rit van vandaag. Eerst herstellen maar vooral bijtanken van de inspanning van vanochtend en toen een mooie uitvoering van Gent-Wevelgem gezien, vandaar.
Na het mooie weer van gisteren was het vanmorgen toch wel even andere koek want erg fris. Sommige A-rijders waren voorzien van winterse kleding en anderen durfden zowaar hun geschoren!!! kuiten al wat te laten zien.
Om iets over half negen, onze ‘touroperator’ Sebastiaan had de aanvangstijd vanwege de zomertijd toch maar een half uurtje later gepland of was het omdat we anders te vroeg zouden zijn voor de koffie in Wolfheze, gingen we toen Laurens ook gearriveerd was, met zijn negenen op pad.
De mannen en vrouw hadden er zin in want er werd stevig doorgereden, zelfs als je het rugwindje in ogenschouw nam. Slingerend door de Liemers koersten we richting Westervoort om daar de IJssel over te steken en verder te rijden over de Andrej Sacharovbrug richting de Drielse Rijndijk. Altijd een mooi stukje die dijk, met zicht op de uiterwaarden nu met de nodige ganzen, de Neder-Rijn en de heuvelrug aan de overzijde waar de fameuze Italiaanseweg op ons lag te wachten. We hebben hier wel eens onder andere omstandigheden gereden. Windkracht 5 à 6 tegen en volgens mij regende het ook nog. Misschien romantiseer ik de voorgaande keren een beetje maar dat hoort een beetje bij wielrennen, vind u ook niet?
Bij Heteren wachtte eerst nog even de brug over de rivier en daar werd een enkeling al wat zenuwachtig, ‘kom ik niet te snel op kop?’, ‘is dit wel de juiste positie om zo die Italiaanseweg op te draaien?’, ‘wie gaat zo als eerste aan, op wie moet ik letten’ enzovoort. Het kan trouwens zijn dat ik de enige was die dat dacht maar ik maak mezelf graag wijs dat de anderen dit ook denken.
Voor degene die de Italiaanseweg niet kent: de lengte is iets meer dan een kilometer, het wegdek bestaat eerst uit niet zo best asfalt en daarna (het mooiste gedeelte!) uit klinkertjes (oude waaltjes volgens mij) en het laatste deel uit ‘moderne’ klinkers en dit alles met een ‘haarspeldbocht’ erin. Terrein om je uit te leven als je van hellingen en klinkers houdt. Iedereen ging in zijn eigen tempo naar boven, of toch niet helemaal want rode hoofden en hier en daar zwaar hijgende fiets-collega’s.
Sebastiaan bedacht toen dat het wel tijd was voor een extra rondje want we waren misschien wel iets te vroeg voor de koffie. We reden terug naar de A50 om via dezelfde weg (de Fonteinallee) als naar de Italiaanseweg nu naar de Boersberg te rijden. Voor mij een eerste kennismaking met deze ‘berg’ dus eerst wat huiverig want hoe lang is dat ding en zitten er nog verrassingen in? Viel allemaal mee want als je redelijk fit ben kun je hem sprintend oprijden. Let wel op de toevoeging redelijk fit. Ik zou niet graag klachten krijgen omdat mensen, gebaseerd op dit stukje, denken dat het een pruts bergje is en dat het dan toch tegenvalt. U bent gewaarschuwd. Het is in ieder geval een leuk klimmetje om erbij te doen.
Hierna werd snel koers gezet op Wolfheze om daar in restaurant ‘de tijd’ koffie te drinken. Ze hadden geen cheese cake (informatie voor Bernard) dus maar een aardbeientaart genomen. Een aanrader.
Het volgende doel was de Schaapsallee maar niet voordat we, en ik denk dat ik namens allen spreek, eens lekker afgezien hadden op de Apeldoornse weg. Het vals plat is daar eindeloos en de wind hielp ook niet echt mee. Afzien dus. Die Schaapsallee viel ook niet mee maar voor mijn gemoedsrust schrijf ik dat toe aan het feit dat ik het eerste stuk ervan op kop zat en redelijk gas gaf. Ik kon in ieder geval mijn karretje niet aanpikken bij Sebastiaan, Laurens en Tom toen die besloten dat het sneller moest.
Het laatste stuk van de rit naar Doetinchem werd redelijk rustig gereden. Uiteindelijk stond er ongeveer 120km op de teller.
De touroperator had voor de Amstel Gold Race-gangers een extra rondje in gedachten en andere masochisten mochten ook mee. Het werd een rondje Peeske, Elterberg en dan weer terug naar huis. Het ging nu duidelijk om de kilometers en niet meer zo om het knallen tegen de hellingen op. Tom en ik hadden na het Peeske serieus last van honger. Het reepje dat Marco bij het afscheid in Doetinchem cadeau had gedaan werd gulzig naar binnen gewerkt. Het mocht uiteindelijk niet baten. De accu was leeg: heel leeg…
Na het klimmen, ik ben helemaal stuk gegaan op de klinkerklim van de Elterberg en ik hoop dat niet al teveel mensen mijn martelgang hebben gezien, was het op huis aan gaan. Ik ben blij dat Sebastiaan, Laurens, Rick en Tom het kopwerk deden want ik had niet veel puf meer. Dank heren voor het thuisbrengen. Dank ook aan Sebastiaan voor de mooie rit en afsluitende lus.


Rondje Erve Brooks

26-03-2017
geplaatst door: Andre Seinhorst

En opnieuw wordt mij gevraagd een stukje te schrijven. Waarschijnlijk omdat ik de groep heb laten wachten bij Erve brooks maar echt zeker ben ik er nog niet van.

Hoe dan ook het, ochtendritueel zal ik jullie deze keer besparen, alhoewel deze wel afweek van de andere rituelen... nadat ik gisteravond 1 uur later naar bed ging, bleek voor mij de nacht 2uur korter te zijn door het vooruit zetten van de tijd..
Nadat ik de fiets uit de schuur had gehaald, sloeg eventjes de twijfel bij mij toe toen ik merkte dat het vanmorgen een frisse start zou worden. 2 thermometers gaven 4 graden aan.. Hmm.. lange of korte handschoenen en de 2e moeilijke keuze een windjack of een body. Na de keuzes gemaakt te hebben vertrok ik met goede moet richting de de toerclub waar iedereen mij met frisse/slaperige blikken verwelkomde.

De B-groep bleek een grote groep te zijn van meer dan 20 man. Er werd dan ook geopperd om deze in tweeën te splitsen. Ik fietste met de eerst vertrekkende groep mee, naar verluid de gezellige groep.. (niet van eigen zeggen ;-)
Gerwin en ik gingen voorop om de spits af te bijten. Met de straffe oosten wind op kop (waren we voor gewaarschuwd) vertrokken we noordwaarts. Via de binnenlanden van Doetinchem staken we door naar Halle. Iedereen gezellig pratende over de ditjes en datjes.
Je moet weten dat ik nu een jaar mee fiets met de toerclub en dat het me opvalt dat er altijd een gezellige sfeer hangt. Soms als er gewerkt moeten worden bijvoorbeeld bij tegenwind wordt het wat stiller en andere momenten wordt er honderduit gekletst. Zo komt het dat ik op een gegeven moment niet meer wist waar is was. 1 van de mannen opperde dat we tegen de duitse grens aan fietste (ik zal het maar niet zeggen tegen de mensen in Borculo, maar na even goed rond gekeken te hebben herkende ik de locatie weer. we zaten op de weg tussen Groenlo en Borculo. Er waren moment dat het zonnetje door de wolken probeerde te breken. Prachtig om te zien hoe de achterhoek langzaam wakker werd. Rustige landweggetjes werden afgewisseld met landerijen en rustieke boerderijen. daar doen we het voor!!

na ongeveer 50Km kwamen we bij Erve Brooks aan, een pannenkoeken boerderij tussen Goor en Lochem.. ik dacht nog, wordt het een pannekoek met spek of gewoon een bakje koffie. Na de koffie besteld te hebben, werd de rust verstoord door een reclame campagne voor het Club weekend. Let op leden: je kunt je nog inschrijven en Lydia gaat ook mee!
Zonder gekheid een heerlijk clubweekend in een totaal andere omgeving (Altenahr) wie wil dat niet! ik heb ook nog onthouden dat de mogelijkheid bestaat om 1 of 2 dagen te komen. Dus schrijf je in was het credo!

Na betaald te hebben voor de koffie, bleef ik nog nakeuvelen met de andere B-groep leden, ik had dus niet door dat de rest al weg was... Na snel op de fiets gesprongen te hebben was het even aanzetten. Via de binnenlanden van Lochem, Almen en Vorden kwamen we weer in de buurt van Doetinchem. De laatste lootjes, onder het genot van een zonnetje fietsten we via de Kruisberg weer terug naar huis.

Een tocht zonder lekke banden, zonder noemenswaardige gebeurtenissen, maar zeker het onthouden waard!! Allen weer bedankt.


Openingsrit A-groep: winderig




19-03-2017
geplaatst door: Jack

Ook bij de A-groep was vandaag ondanks de wat mindere weersvoorspellingen de animo weer bovengemiddeld want 12 dappere rijders stonden om half negen vanochtend klaar voor de officiële start van het seizoen. Wel een beetje een valse start voor het overgrote deel van het A-peloton want hebben we deze renners niet al veelvuldig op strava bezig gezien dit jaar? en ook uit voorgaande blogs bleek al wel de bovenmatige gedrevenheid van de meeste A-rijders ruim voor deze officiële opening; kijk bijvoorbeeld maar naar de blog van Laurens, ‘Verlof op vrijdag, nou ja verlof…’ van afgelopen vrijdag en eerdere blogs op deze website. Het is duidelijk de A-groep gaat er voor dit jaar!
De gemoedstoestand vanochtend van de A-rijders was hetzelfde als Andre Seinhorst beschrijft in zijn blog over de openingsrit van vandaag. Lees die ook want meer dan de moeite waard. Het verlossende bericht stond vanochtend vroeg op de website van de Pedaleur: de openingsrit gaat gewoon door. ‘Gewoon’, dat woord geeft eigenlijk aan wat er van wielrenners verwacht wordt: (ja verwacht wordt!!) die gaan (gewoon) fietsen ook als er een beetje wind staat maar ook als er een paar druppeltjes dreigen te vallen of als het wegdek een beetje nat is: we gaan gewoon fietsen!
Het eerste deel van de rit van de rit was overwegend met de wind in de rug of toch over het algemeen niet tegen. De route ging via Wijnbergen, Warm, Etten, Ulft, Bontebrug naar Bredevoort. Bij die laatste plaats had ondergetekende best even een stukje taart willen eten bij Bertram maar Ivan, onze gids voor vandaag, had terecht geen enkele neiging om daar te stoppen want Erve Kots was zijn doel dus verder richting Vragender. Daar op de Vragenderbult eerst even elkaars ‘spierballen’ laten zien. Ivan, die ondanks zijn vele kopwerk, liet even zien dat hij klaar is voor dit seizoen, hij knalde eens lekker naar boven. Netjes hoor!
Na Lievelde waren we al snel bij Erve Kots. De C-groep was al aanwezig maar de B’s waren in geen velden of wegen te zien, later hoorden we over de lekke banden (zie ook Andre’s blog). De traditionele koffie, wel twee bakken, met Krentewegge ging er goed in (met dank aan de club).
De C-groep zat er wel wat langer dus die vervolgden hun trip net zoals wij wat later want de B-groep liet toch wel wat lang op zich wachten. Nu zou het echte werk beginnen, de wind blies voornamelijk uit het westen en dat is waar wij naartoe moesten. Bij het vertrek na de pauze miezerde het dan ook nog iets zodat even werd gevreesd dat het een heel helse tocht zou worden maar het bleef echt bij die paar druppels. De wind, dat was een ander verhaal, die was volgens ons alleen maar toegenomen. Het gevolg, lekker met zijn allen tegen de wind in beuken met de nodige klinkerweggetjes erbij, een perfecte mix voor een heroïsche rit. Iedereen werd lekker afgemat door het strakke tempo en de nimmer aflatende wind. De ‘noordelijke’ route bracht ons in de buurt van Groenlo, in de buurt van Beltrum en in de buurt van Ruurlo, dat heb ik allemaal op moeten zoeken want tijdens de rit had ik geen flauw idee en pas bij Veldhoek werd het weer bekend terrein. De wind had nu trouwens mythische proporties aangenomen, of leek dat maar zo? Het tempo liep wel wat terug maar nog niet tot een niveau waar wij ons voor moeten schamen. Integendeel!
Bij binnenkomst van Doetinchem werden nog even de spierballen getoond, plaatsnaambordjes werken bij sommigen als de beruchte ‘rode lap op een stier’ en er werd gesprint alsof we Milaan-San Remo konden winnen. Stelt allemaal niets voor natuurlijk maar het blijft een leuke manier om een toertje af te sluiten.
De teller stond net niet op 100km zodat werd besloten om een extra rondje Wehl-Kilder te rijden voor de liefhebbers onder ons. Er werd redelijk rustig gereden totdat we de wind weer wat in de rug kregen. Sandra reed wel een heel strak tempo richting het viaduct over de A18. Respect! Op het viaduct liet Bernard even zien dat hij ook spierballen heeft want hij legde ons ‘er allemaal op’. Ook respect!
Bij het binnenbollen van Doetinchem stond er ruim 100km op ieders teller; tijd om afscheid te nemen. Dank aan Ivan voor het leiden van de groep. Tot volgende week.


Openingsrit Erve Kots (B-groep)

19-03-2017
geplaatst door: Andre Seinhorst

In het voorjaar zijn de rituelen om op de fiets te stappen voor een heerlijke tocht iets anders dan in de zomer. Vaak wordt het gordijn voorzichtig los getrokken om te kijken wat de weergoden met het wegdek hebben gedaan en of de weergoden de eerste uren van de zondagochtend voldoende goed gemutst zijn om een heerlijke fietstocht te kunnen maken met gelijkgezinden. Voor mij was dit het ritueel van ook deze zondagmorgen. Alles wees er op dat het een absolute voorjaarsklassieker zou worden met Wind regen en zwarte gezichten.
Na wat beter de verschillende apps en weerbericht nieuwssites bestudeerd te hebben, heb ik mezelf ervan overtuigd dat er geen druppel zou vallen en dat we op zijn minst een heerlijke winderige fietstocht konden maken. Al gauw kwamen de mailtjes binnen met welbekende teksten: "It giet oan", mijn vrije vertaling naar het fries ;-)
Na mijzelf in de kleren te hebben gehesen en mijn fiets uit de schuur te hebben gehaald ben ik rustig richting de Pedaleur gefietst. Van alle kanten kwamen de Pedaleurs aangestoven om op tijd aan te sluiten bij hun eigen groep.

Ik heb mij zoals gewoonlijk aangesloten bij de B groep. Naar verluid de groep die zich als sportieve toer groep typeert. om klokslag half 9 beginnen de verschillende groepen te rijden. Bepakt met goede moed en elektronische snufjes kwamen we er al gauw achter dat MIO ons in de steek liet. De computer had zich wellicht bedacht dat het toch niet zo'n goed idee was om te fietsen met dit weer. Onze wegkapitein was ontredderd, er was geen route beschikbaar. Gelukkig was Stijn in de buurt die zijn computer vol met routes had staan. Al gauw werd besloten om een route te pakken en met wat gekunstel en kennis van de omgeving was de nieuwe route al gauw geboren.
Met Stijn en Andre voorop begonnen we dan toch uiteindelijk de tocht. Na enige km's tegenwind, wind mee en diverse bochten werd de eerste lekke band geregistreerd (die van mij)... behendig wordt het wiel gedemonteerd en de binnenband verwijderd om uiteindelijk te constateren dat een "nietje" van 0.1 ct mijn binnenbandje vernield heeft. Wie haalt het in zijn hoofd om ergens buitenaf een nietje op straat te gooien, laat staan op zo'n plek dat hij bij mij in de band terecht komt!
Na 10 minuten vervolgen we onze route. Via Ulft, Dinxperlo, fietsen we richting Winterswijk (Miste). We fietsen meer en meer richting het westen en krijgen regelmatig flink de wind van voren. Snelheden zakken regelmatig terug naar 26 km.. Noest kopwerk was dan ook nodig om de groep voort te slepen richting "erve Kots" waar de rest van de groepen (A en C) op ons zouden wachten. Vlak voor Lievelde was het de 2e keer raak. Opnieuw bleken de banden fabrikanten niet in staat om een potentiële indringer tegen te houden. Moeten we toch langzaam weer gaan denken aan massief rubberen banden voor dit soort dagen? Na een enkele verbaasde blikken van toeschouwers bij het bandenplakken werd de tocht voortgezet. Op naar de warme koffie en het warme onthaal van de A en C groep.

We hadden ongeveer 60 Km op de teller staan toen we bij erve Kots aan kwamen. Zoals van te voren voorspelt met zwarte en licht rood gekleurde gezichten was er even een kleine teleurstelling. Wij waren in staat gebleken met 2 lekke banden en een rit van 60 Km de tijd dusdanig te rekken dat het geduld van de wachtende groepen danig op de proef te stellen. Zelfs zo goed dat zij besloten hadden de tocht te vervolgen zonder ons. Begrijpelijk als je weet dat deze groepen al 20 min weg waren. Wilfred plofte bij de haard neer. Hij had zich al bedacht de rest van de dag in deze heerlijke fauteuil te verankeren. Na een heerlijke "krentewegge" een korte training bandenplakken en 2 bakken koffie konden we onze weg weer vervolgen.

Net 10min na het starten van de 2e helft bleek het noodlot opnieuw toe te slaan. Nu was Rob aan de beurt met een lekke band. In het begin werd nog geroepen dat lek rijden een kwestie van goed onderhoud van het materiaal was, maar na de lekke band van Rob was deze theorie ook aan duigen. Rob had immers vol trots zitten te vertellen dat hij deze week 2 nieuwe banden op zijn fiets had gemonteerd. Helaas niet erg verdienstelijk want de banden waarmee hij afgelopen week zijn ronde van 80km heeft gemaakt en het canvas goed zichtbaar was, bleven wel heel. Stijn heeft opnieuw zijn krachten getoond bij het oppompen van de banden en perste uit het kleine pompje bijna 6BAR, waar ik nog niet op 4.5 zou komen. Ook hier blijkt een goede pomp het halve werk te zijn.

Eindelijk konden we de ronde weer vervolgen. via Mariënvelde, Halle en IJzevoorde kwam het bordje Doetinchem weer inzicht. Na een eindspurt, lees : krachtmeting, zijn we rustig peddelend richting huis gegaan. nagenietend van deze heerlijke voorjaarsklassieker. Zoals mijn apps en de websites mij hadden beloofd, is er geen neerslag gevallen. Het water kwam vandaag met name van onderen en binnenuit. Deze dag werd gekenmerkt door een aantal woorden. Wind-molens, droog, eens gezinden, gezelligheid en lekke banden. Alles bij elkaar opgesteld meer dan een geslaagde dag. ik wil de groep van 9 B-rijders dan ook bedanken voor de gezelligheid en hoop allen volgende week weer te zien!


Verlof op vrijdag, nou ja verlof…

17-03-2017
geplaatst door: Laurens

Kwart over zes, de wekker gaat. Vreemd, normaal slaap ik nog op dit tijdstip, maar blijkbaar ben ik er op gaan liggen en dus net voor het akelige gepiep wakker geworden. Snel even kijken hoe de vlag er buiten bij hangt, het is tenslotte maart. Ja hoor heerlijk droog, dat valt gelukkig mee. Opfrissen, kleren aan, beetje ontbijten, fiets buiten klaar gezet en de tas vooral met eten ingepakt (want je zal maar een hongerklop krijgen). Potverdrie, is het net voor mijn vertrek naar Wielerhuis de Pedaleur buiten toch nat geworden. Niet heel erg, maar hoe zou het straks in Coesfeld zijn?

Bij de Pedaleur was iedereen als vanouds mooi (strak) op tijd, in dit geval half acht. De drie chauffeurs plaatsten de fietsen in een handomdraai op de dragers en instappen maar, wat een luxe. De samenstelling van de groep? Sandra, Bernard, Marco, Stijn, Ivan, Sebastiaan, Frank, Niels (gelegenheidsfotograaf) en ik zelf. Kortom 9 Pedaleurs die de vrijdag vrij hebben genomen om te fietsen bij Coesfeld.

Bernard had voor de gelegenheid het ‘basisrondje’ van 90 km maar eens opgeplust naar 130 km, want deze tocht moet ons ook een beetje klaarstomen voor de Amstel Gold Race, voor menigeen de hele (240 km) dan he. Poe, nog even niet aan denken. Coesfeld 2.0 dus, de versie die volgens Bernard, met zijn prikkelende stellingen en een kleine glimlach onderdrukkend, de komende jaren de nieuwe basis van deze route vormt. Daar gaan we dan, vanaf de parkeerplaats aan de Bergallee in Coesfeld gaat het links direct omhoog dus gaan we eerst rechts en maken we vooraf eerst een rondje door het dorp. Nog steeds koud pakken we deze eerste klim, waarna de ene na de andere klim volgt. Draaien en keren over prachtige landweggetjes en nergens was het vlak. Als Jack dit leest, zal die nog meer balen dat ie geen vrij kon krijgen. Want met windkracht 3 tot 4 de hele dag en vergezichten met kale akkers zou een Zeeuw alleen de silte lucht hebben gemist.

Over lucht gesproken… Onze ‘oosterboeren’ rijden de mest nog steeds bovengronds uit en het leek wel of juist vandaag het moment was aangebroken dat massaal de mestkelders flink geleegd moesten worden… Die scherpe ammoniaklucht kregen we cadeau, net als de bagger en steentjes op de weg door het bijbehorende landbouwverkeer. Ondanks dat we geen kasseienstroken en fikse regenbuien hebben gehad, overheerste toch echt het gevoel van een schitterende voorjaarsklassieker.

Bij de eerste pauze, na zo’n 55 km bleek dat we een lusje hadden gemist. In dit geval wel een noemenswaardig lusje, maar liefst 40 km hadden we afgesneden. Ja dan schiet het lekker op. Lichte paniek zou je zeggen, want daarvoor hebben we met zijn allen niet een dag vrij genomen, maar nee hoor, Bernard, de rustigheid zelve, bleef geconcentreerd en dat geeft ook de nodige rust voor de groep. Na de koffie en een flink stuk taart loodste hij ons met het grootste gemak door dit glooiende heuvellandschap rond Billerbeck, daar waar de Berkel in Duitsland ontspringt en je nog met een simpel hupje over deze rivier stapt.

Nadat we menig heuvel als eens van beide kanten hadden beklommen, was Frank er volgens mij helemaal klaar mee om steeds maar weer in de middenmoot bergop te finishen. Op de een of andere manier zat hij halverwege een nieuwe klim al helemaal vooraan, schouders ontspannen, duwend en trekkend aan die pedalen, wat een power van deze reus, met rechts naast hem de ongeveer twintig jaar jongere Niels, die ook vandaag (wanneer niet) in goede doen is en de grootste moeite doet naast hem te blijven, ja dat doet ie goed... Zo’n twintig meter voor de top van dit vieze klimmetje schuift Frank zijn voorwiel definitief voorbij die van Niels! Ongelofelijk. Je zou kunnen denken aan teamwork of een vooropgezet plan, zou he..

Terug in Coesfeld hadden we na een prachtige rit, prima omstandigheden en het nodige zuur in de benen, de beoogde 130 km en zo’n 1400 hoogtemeters erop zitten. Nul lekke banden en allemaal blije gezichten. En dan te bedenken dat de echte 2.0 versie nog mooier zal zijn. Volgend voorjaar dus weer verlof.



Terlet

12-03-2017
geplaatst door: Jack

Wat een opkomst vandaag, niet alleen bij de A-groep want 14 strijders aan de start, maar ook bij de B-groep zag ik om half negen vanochtend de nodige renners bij elkaar verzameld. Het was dan ook perfect weer om een mooi rondje te wielrennen. Voorzitter Laurens nam de honneurs van wegkapitein voor de A-rijders waar en had een uitdagende rit richting het vliegveld Terlet voorbereid. Even ter info: op Terlet wordt al vanaf begin 1930 door de Eerste Nederlandse Zweefvliegclub (E.N.Z.C.) zweef gevlogen. Dat je het maar even weet.
Slingerend vanuit Doetinchem ging het richting het westen zodat we de klinkertjes van de Grensweg, Schepersweg, Loerbeekseweg en de Korenweg voor de kiezen kregen. Daar werd lekker overheen gebold, ondanks dat sommigen naar hun zeggen een ‘afkeer’ voor klinkers hebben. Na dit leuke intermezzo van de klinkers, zoals jullie wellicht weten houdt ondergetekende van het wat ruwere wegdek, ging het verder door de Liemers, inclusief een lekke band, richting de Kluizenaarsweg (Emmapyramide). Hier weer lekker op de steentjes naar boven rijden, waar weer bleek dat op sommige mensen van ons groepje weer geen maat stond.
Laurens had voor de koffiepauze nog één ‘echte’ klim in petto , de beruchte Monnikensteeg in Arnhem. Die Monnikensteeg staat wel even op de 19e plek van de ranglijst van heuvels in Nederland buiten Limburg want 38 kip punten! Zie www.heuvelsfietsen.nl/ranglijst_Midden-NL.php.
Op het vliegveld helaas geen cheese-cake kunnen eten want die was uitverkocht, jammer want ik had heel de rit tot Terlet aan een cheese-cake zitten denken.
Bij vertrek van de koffieplek werden we direct afgelost door de C-groep van de Pedaleur, wat een timing.
Een paar kilometer na de pauze waren de benen weer warm genoeg, of dat dacht ik toch, en konden we weer op en af rijden met als doel de Schaapsallee. De benen waren dus nog niet helemaal warm op die Schaapsallee…
Na het ‘klimmen’ werd het tegenwind fietsen. De aflossingen waren aanmerkelijk korter dan in het eerste gedeelte van de rit wat begrijpelijk is want het briesje dat er stond was toch wel van een indrukwekkende sterkte.
Bij terugkomst in Doetinchem besloten enkele die-hards dat de teller toch echt boven de honderd kilometer moest uitkomen en werd er een lusje aan de Terlet-ronde geknoopt. 6 dappere Pedaleurs reden naar Lengel om via Ulft weer huiswaarts te keren. Moe maar voldaan werd er in Doetinchem afscheid genomen. Het was wederom een mooie dag op de fiets!!!!


Blije smoeltjes

05-03-2017
geplaatst door: Jack

Misschien iets te laat maar hier toch een korte stukje over de eerste officiële rit van het seizoen. De echte aanleiding om dit stukje te schrijven is eigenlijk bijgaande foto.
Ik denk dat deze foto, kijk er eerst even goed naar voordat je verder gaat met lezen, nu precies laat zien waar het bij ons om gaat, namelijk plezier. Plezier in het fietsen. Je hebt net de foto bekeken en het is toch duidelijk dat deze mensen plezier hebben of niet dan? Het is niet alleen de opgestoken duimen of de uitgestoken hand, nee het is meer dan dat, kijk nog maar eens goed naar de foto, het is puur plezier. Het pure plezier van zondagochtend met gelijkgestemden te wielrennen (fietsen is toch anders) door de mooie Achterhoek. Het weer was fantastisch, niet te koud en zeker niet te warm. Eigenlijk het perfecte weer, of waaide het net even te hard, om een stukje met je Pedaleur vrienden en niet te vergeten vriendinnen te rijden.
Ik hoop dat deze foto aanstekelijk is en meer mensen, ook van onze club, vaker gaan rijden, want wie wil er nu niet met zo’n stel ‘happy campers’ op pad? Zo’n fotootje nodigt toch uit? Mensen pak die racefiets uit de schuur, zondag gaat de A-groep weer een mooie tocht maken en ik durf te wedden dat er weer van die blije smoeltjes te zien zijn. Zeker weten. We gaan naar Terlet dat je het maar weet.


Stop it!

26-02-2017
geplaatst door: Wim Leunen

Ik vond het een rare tocht.
Het begon met buienradar: dat beloofde droog weer, maar we hadden toch geregeld regen.
Als ik dat vantevoren had geweten! Was ik ook gegaan.

Sikko haakte onderweg wegens carnavalsoptochtredenen af, dat vond ik erg jammer, want dat was voor mij een rug minder om achter te schuilen. En we waren toch al slechts met zijn vijven, toch niet slecht voor een generale repetie.

In Dinxperlo pauzeerden we: de sfeer was opperbest: warm, kameraadschappelijk: Wilfred werd er emotioneel van, of was het toch zijn betoog over de geldstroom van de club die bij hemzelf in het verkeerde keelgat schoot? Afijn, we schrokken er een beetje van. Gerwin vond het jammer dat het even abrupt ophield dan het was begonnen. Hij had Wilfred net eens hard op zijn rug willen meppen bij wijze van Heimlich-greep.

Afijn, we vervolgden onze weg, vol goede moed, en terecht: verder bleef het droog!

Stijn vertelde ons onderweg, voor een of ander zuipkeet: "Jongens, hier heb ik leren zoenen". Dat kwam mij bekend voor, zei ik: ik had dat ook bij de carnaval geleerd! Vervolgens vertelde hij dat dat beregezellig was met zijn kameraden, waarop ik maar zei dat iedereen lekker moet doen waar die zin in heeft, ik stoor me daar niet aan. Stijn keek een beetje raar op en zei meteen: "neenee, ik zei zoeNen" ! Ja ja, dacht ik, met die wind is het vast lastig te verstaan voor een wannebe Achterhoeker als ik.

Ik had moeite om het tempo bij te houden, en vond het zoals altijd lastig dit aan te geven als ik weer eens achterop raakte, maar gelukkig had Gerwin, telkens de een na laatste, dit steeds in de gaten dus die was mijn stand-in wat dat betreft.
Toen ik vertelde dat ik, als ik achterop raakte, moeite had dit aan te geven vertelde Wilfred mij dat dat niet zo was: een hele opluchting. Was alles maar zo makkelijk. Maar toch wilde ik dat oefenen en op mijn aangeven ging dat best goed, tot het moment dat de hele groep bij wijze van grap deed alsof ze me niet hadden gehoord. Zo, weer een complex, trauma of hoe je het wil noemen erbij.

Al met al dus een gedenkwaardige rit, en weer een stukje conditie erbij.
Jongens bedankt voor alles!


Viaducten-rit

26-02-2017
geplaatst door: Jack

Vandaag was weer een dag die alle ingrediënten bevatte om een heroïsche rit te rijden. Het recept: een beste wind, een nat wegdek en een interessante maar toch vooral uitdagende route. Bernard nodigde alle A-rijders uit voor een opwarmrit voor het nieuwe wegseizoen. De opkomst was wat mager want maar 6 A-rijders aan de start. De ‘wegblijvers’, die hadden zich hoop ik door het weer laten afschrikken en niet door de voorgestelde route want dit was echt genieten.
Het was draaien, keren, kronkelen, afremmen, optrekken en naar ‘boven’ rijden. Het klinkt misschien wat overdreven maar de vergelijking met de ronde van Vlaanderen kwam toch in mij op. Wel korter natuurlijk en de hellingen minder lang en ja, ook wat minder steil en ja we hebben ook geen kasseien gezien. Maar toch: voorjaar (of is het nog winter?), wind, regen en de rest deed ons kleine groepje denken dat we met een mini-Vlaanderen bezig waren.
We moesten helaas al snel afscheid nemen van Niels want die had twee lekke banden en toen hadden we geen binnenbanden meer met ventielen van 80mm. Niels heeft later nog wel alleen een rondje Posbank gedaan. Chapeau, want ik weet niet of ik de motivatie had kunnen opbrengen om, met dit weer na twee lekke banden en naar huis moeten gaan, weer van huis te vertrekken om een toertje te doen.
Het eerste stuk was zonder viaducten en pas bij de Ravenstraat gingen we voor het eerst naar boven de A12 over. Daarna volgden de verschillende viaducten snel achter elkaar, via Nieuw-Dijk, Wehl, Kilder naar Wijnbergen. Bij Wijnbergen nodigde Frank ons uit om snel een bakje koffie te doen bij hem thuis. Sympathiek want de temperaturen en de regen, deed ons ondanks de kilometers die we nog maar hadden gereden, snakken naar een bakje. Ik hoop dat Frank zijn vrouw het niet heel erg vindt dat we er een beetje een modderzootje van hebben gemaakt.
Na de koffie viel het niet mee om me weer op gang te trekken, gelukkig namen Frank en Bernard het initiatief en kon ik en Laurens ook denk ik, lekker opwarmen voordat wij weer op kop moesten.
Van Wijnbergen ging het naar uiteindelijk Varsseveld van waar we lekker naar huis konden rijden. Ik had het idee dat bij allen de pijp wel leeg was en we dus blij waren dat de A18 niet langer is en dus meer viaducten zou hebben.
De thuisblijvers hebben, het is een cliché, wel wat gemist want naast het rijden op soms onbekende maar o zo mooie wegen zo dicht bij huis, hebben ze ook een super interval training gemist. Iedere ‘helling’ werd door de enthousiaste leden van ons groepje aangevallen met dezelfde inzet als het eerste viaduct. De hartslag werd hierdoor meerdere keren goed opgevoerd; ideaal met de ‘rustigere’ stukken tussendoor. Volgens mij ‘textbook’ interval training.
Ik zou hierbij willen pleiten om deze rit een standaard rit in ons route-programma te maken. Dit is leuk, dit is interessant en bovendien dit is training!!
Volgende keer verwacht ik minimaal 12 man!! Tot dan